Του Γιώργου Δουατζή
1. Όταν μιλάς για πόλεμο, δεν ξεχνάς ότι πρώτο θύμα του είναι η αλήθεια. Ελέγχεις κάθε απόπειρα παραπληροφόρησης, τις πηγές των ειδήσεων και δεν «γέρνεις» προς καμία πλευρά των εμπλεκομένων. Και δεν είναι κακό να πεις «με επιφυλάξεις σας αναφέρω ότι...» όταν αμφιβάλλεις για την εγκυρότητα μιας είδησης.
2. Δεν αναφέρεις μόνον αριθμό επιθέσεων, βομβών, αλλά επιμένεις στην αναφορά θυμάτων, αμάχων, παιδιών, διότι πόλεμος σημαίνει θάνατο, τραυματισμούς σωματικούς και ψυχικούς, ανείπωτα δράματα για χιλιάδες ανθρώπους.
3. Όταν καλείς κάποιον για συνέντευξη τον τιμάς με την πρόσκληση και σε τιμά με την αποδοχή της. Για να τον καλέσεις, είναι αυτονόητο πως θεωρείς ότι έχει κάτι σημαντικό να πει στους δέκτες σου (αναγνώστες, ακροατές, τηλεθεατές) και ως δημοσιογράφος γίνεσαι διάμεσο μεταφοράς των απόψεών του προς τους δέκτες σου. Δεν αντιπαρατίθεσαι με τις απόψεις του καλεσμένου σου, δεν τον λοιδορείς, δεν τον απορρίπτεις, απλώς τον διευκολύνεις να εκφραστεί όσο γίνεται καλύτερα. Η συνέντευξη δεν είναι ο «χώρος» όπου θα εκφράσεις τις απόψεις σου. Αν θέλεις να τις εκφράσεις, γράφεις ή παραθέτεις έν είδει άρθρου όσα θέλεις να πεις.
4. Ο ρόλος σου είναι να ρωτάς όσο γίνεται λακωνικότερα. Δεν μιλάς περισσότερο από τον καλεσμένο σου, δεν τον διακόπτεις αν δεν σου αρέσουν οι απαντήσεις του, τον σέβεσαι ως προσκεκλημένο.
5. Δεν μιλάς πριν τελειώσει την ομιλία του ο συνάδελφος στο στούντιο, ως απεσταλμένος ή ανταποκριτής. Δεν μιλάς συγχρόνως με συναδέλφους ή καλεσμένους, διότι έτσι δεν ακούει κανείς κανέναν.
6. Δεν διαβάζεις σε ρυθμό πολυβόλου, αλλά φυσιολογικά -όπως θα μιλούσες σε έναν φίλο σου- ώστε να καταλαβαίνουν όλοι όσα λες. Αν υπάρχει πίεση χρόνου αφαίρεσε κάποιες ειδήσεις από το δελτίο σου να κερδίσεις χρόνο, αλλά ποτέ μην διαβάζεις αγχωτικά για σένα και τους δέκτες σου.
7. Προσέχεις για τη σωστή χρήση της γλώσσας και δεν ξεχνάς ότι μιλάς ελληνικά τα οποία δεν πρέπει να λερώνεις δίχως λόγο με ... αγγλικούρες.
8. Δεν έχεις ύφος εκατό καρδιναλίων, διότι η δημοσιότητα δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι οι δέκτες σου σε εκτιμούν. Απλώς σε αναγνωρίζουν ως πρόσωπο -όχι αναγκαία ως προσωπικότητα- κι εσύ κάνεις απλώς τη δουλειά σου, δεν είσαι ανώτερος από όσους σε παρακολουθούν.
9. Δεν χαμογελάς αναιτίως όταν αναφέρεσαι σε πόλεμο, που σημαίνει ανθρωποθυσίες, δράματα, καταστροφές.
10. Δεν ξεχνάς ότι ζεις από τις εισφορές των τηλεθεατών που σε πληρώνουν είτε με συνδρομή στη δημόσια τηλεόραση, είτε μέσω των διαφημίσεων στα ιδιωτικά μέσα, το κόστος των οποίων περιλαμβάνεται στην τιμή των προϊόντων που καταναλώνουν οι τηλεθεατές.