του Σπύρου Κουζινόπουλου
Ένα από τα φριχτότερα ομαδικά εγκλήματα των χιτλερικών κατακτητών και των ελληνόφωνων συνεργατών τους στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής, ήταν η εκτέλεση στις 2 Ιουλίου 1943, στην περιοχή των Σφαγείων, πενήντα πατριωτών που τους είχαν πάρει από το Γεντί-Κουλέ και το στρατόπεδο Παύλου Μελά. Ανάμεσα στους εκτελεσμένους εκείνης της ημέρας, ήταν μία εμβληματική μορφή με ράσο: Ο Αρχιμανδρίτης Κοζάνης Ιωακείμ Λιούλιας.
Ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Λιούλιας.
Σύμφωνα με την περιγραφή που δημοσίευσε η εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Λαϊκή Φωνή» στις 5-7-1945, ο Παπαλιούλιας, όπως τον αποκαλούσαν και οι συγκρατούμενοί του, πριν την εκτέλεσή τους βασανίστηκαν φριχτά, ενώ ο Αρχιμανδρίτης τη στιγμή της εκτέλεσης και πριν ο επικεφαλής του γερμανικού εκτελεστικού αποσπάσματος διατάξει πυρ, φώναξε προς τους συγκρατουμένους του με τη βροντερή του φωνή: «Αδέλφια πεθαίνουμε
για ιερό σκοπό»!
Ο τότε Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών, Διονύσιος Χαραλάμπους, που ήταν κι αυτός στις ίδιες φυλακές, στο βιβλίο «Μάρτυρες» που είναι ένα πικρό ημερολόγιο από τα χρόνια της κατοχής, γράφει για τον Ιωακείμ Λιούλια: «Τα μαρτύριά του στην ώρα της ανάκρισης που κράτησε δυόμιση ώρες, ήταν εφιαλτικά. Όταν τον αντίκρισαν οι συγκρατούμενοί του ήταν παραμορφωμένος από το ξύλο, χωρίς ράσο και αντερί. Όταν τους έβγαζαν στην αυλή, εκείνος που τραβούσε περισσότερο την προσοχή, ήταν ο Πατέρας Ιωακείμ. Περπατούσε καμαρωτός, πάντα με ψηλά το κεφάλι, γεμάτο κατάμαυρα σγουρά μαλλιά. Στην όψη του ήταν απλωμένη η χριστιανική ηρεμία και γαλήνη. Κι όλο σιγόψελνε όμορφα και κατανυκτικά».
Κάποιος άλλος που ήταν μαζί του στη φυλακή έλεγε ότι ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ ήταν κληρικός από τους σπάνιους. Όλες τις ώρες που έμεινε εκεί, έψελνε και προσευχόταν με ευλάβεια.
ΕΔΩ, ολόκληρο το άρθρο: Φάρος του Θερμαϊκού: «Αδέλφια, πεθαίνουμε για ιερό σκοπό»!