Του Κώστα Πάντζιου
Δεν απομένει παρά λιγότερος χρόνος από ένα μήνα, για τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Κρίσιμες εκλογές, γιατί θα σηματοδοτήσουν τις δυνατότητες του Προέδρου Τραμπ να κυβερνήσει όπως κυβερνά τώρα, που έχει τη στήριξη του Κογκρέσου.
Στην ουσία έχει την ανοχή των δύο Νομοθετικών Σωμάτων, τα οποία έχουν ελάχιστη παρουσία στον πόλεμο που διεξάγει η χώρα τους με το Ιράν, έναν πόλεμο που αποφάσισε και διεξάγει μόνος του ο Πρόεδρος, επί εννέα μήνες. Σε κάθε λογικό άνθρωπο γεννώνται ορισμένα απλά ερωτήματα.
Το πρώτο έχει να κάνει με τις υπερεξουσίες που παρέχει το Σύνταγμα των ΗΠΑ στον Πρόεδρο. Έπρεπε να είχε αναθεωρηθεί το Σύνταγμα σε ό,τι αφορά στις εξουσίες του Προέδρου. Δεύτερο εύλογο ερώτημα που προκύπτει, είναι το σχετικό με αυτό που ονομάζουμε κομματική ζωή στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Στις ΗΠΑ, μετά το δράμα που αντιμετωπίζει η χώρα με την ήττα της στον πόλεμο με το Ιράν, διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει κομματική ζωή. Το αντίπαλο κόμμα π.χ. το Δημοκρατικό, δεν έχει τις αρμοδιότητες της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δεν ασκεί με θεσμικό και λειτουργικό τρόπο την αντιπολίτευση στο κυβερνόν κόμμα.
Είναι απίστευτο!!! Η κ. Κάμαλα Χάρις, που έδωσε τη μάχη ως υποψήφια Πρόεδρος των ΗΠΑ και έχασε για δύο εκατοστιαίες μονάδες, δεν υπάρχει στην πολιτική ζωή της χώρας, σαν να ήταν μία «περαστική»… και απλώς χάθηκε!!! Το θέμα, προφανώς, είναι πολιτικό και συνταγματικό, παρά τυπικό. Και επίσης, είναι προφανές ότι οι βουλευτές και οι γερουσιαστές δεν προκύπτει να επιθυμούν να «μπλέξουν» σε έναν αμφιλεγόμενο πόλεμο, αφού η δικαιολογητική βάση πως κινδυνεύουν οι ΗΠΑ, είναι ασήμαντη έως ανύπαρκτη!!!
Πάμε τώρα στο άλλο ερώτημα, το τι ακριβώς συμβαίνει με την πρώτη Υπερδύναμη του Δημοκρατικού Δυτικού Κόσμου. Είναι οι ΗΠΑ, ως σύνολο των 343 εκατομμυρίων πολιτών, που επιθυμεί κάποιες θεμελιώδεις αλλαγές στις σχέσεις της χώρας τους με τον άλλον κόσμο, ή το πρόβλημα έχει στιγμιαία προκύψει από την ανερμάτιστη πολιτική του σημερινού Προέδρου; Ποια είναι αυτή η ισχύουσα εδώ και δύο χρόνια επιδείνωση των σχέσεων των ΗΠΑ, με την Ευρώπη π.χ., μια Υπερδύναμη πολιτική, στρατιωτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική, 600 εκατομμυρίων κατοίκων, υψηλού βιοτικού και πολιτιστικού επιπέδου.
Άλλη απορία είναι το γιατί οι σχέσεις των ΗΠΑ του κ. Ντόναλντ Τραμπ είναι τόσο συγκρουσιακές με το ΝΑΤΟ, το οποίο φανερά δεν έχει καμία ανάμιξη στα εκάστοτε πολεμικά σχέδια του Προέδρου των ΗΠΑ, πράγμα που η Ευρωπαϊκή Ένωση το τονίζει σε κάθε ευκαιρία, τόσο πολύ, ώστε ο Πρόεδρος της Γαλλίας κ. Εμανουέλ Μακρόν, να δηλώσει ότι: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι απέναντι σε ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα».
Με απλά λόγια: Οι ΗΠΑ επιθυμούν ως χώρα και ως Υπερδύναμη τον απομονωτισμό, ή αυτό απλώς είναι επιθυμία του κ. Ντ. Τραμπ και του ακροδεξιού λόμπι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, και θα αλλάξει με το τέλος της θητείας του νυν Προέδρου;
Δύσκολη η απάντηση. Όπως πάντοτε, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι όποιες αναλύσεις στηρίζονται σε κάποια δεδομένα. Το βασικότερο είναι η επιθετικότητα του Ντόναλντ Τραμπ, που μέχρι τώρα καταγράφεται με την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας κ. Μαδούρο και τις αντίστοιχες βλέψεις του Προέδρου για το πετρέλαιο της χώρας αυτής. Επίσης, την επαναλαμβανόμενη πρόθεσή του να «προσαρτήσει» την Κούβα, όπως επίσης και οι δηλώσεις του ότι ο Καναδάς πρέπει να γίνει η 51η Πολιτεία των ΗΠΑ. Χώρια η Γροιλανδία!
Κάποιοι αναλυτές αναρωτιούνται: Μήπως οι ΗΠΑ, και όχι μόνον ο Ντ. Τραμπ (εννοούμε τα όποια κατεστημένα στη χώρα αυτή), έχουν αποφασίσει να αποστασιοποιηθούν οι ΗΠΑ από τον διεθνή τους ρόλο και να επανέλθουν στον απομονωτισμό που είχαν πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Και επιπροσθέτως, ως Υπερδύναμη στρατιωτική και οικονομική που είναι, να εκδηλώνει έμπρακτα κατακτητικές βλέψεις στην Αμερικανική Ήπειρο.
Δύσκολο να το πιστέψουμε. Όχι γιατί ως χώρα η Ελλάδα ανήκει στον Δυτικό Κόσμο, δεν μας συμφέρει. Αλλά γιατί θα θεριέψουν άλλες Υπερδυνάμεις, όπως η Κίνα και η Ρωσία, με ό,τι συνεπάγεται μια τέτοιου είδους εξέλιξη.
Όμως, για άλλη μια φορά ισχύει το «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Μ’ αυτά κι αυτά τα «τραμπικά», ο πρωθυπουργός της Βρετανία δήλωσε πρόσφατα ότι επιθυμεί η χώρα του να συνάψει σχέση Τελωνειακής Ένωσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη στιγμή που σφυγμομετρήσεις του κοινού στην Βρετανία είναι κοντά στο 65% εκείνων των πολιτών που θέλουν να γίνει δημοψήφισμα και να επανενταχθεί η χώρα τους στην Ε.Ε. Επίσης, ο Καναδάς, διά της πολιτικής ηγεσίας του, από πέρυσι έχει εκφράσει την επιθυμία του να συσφίξει τις σχέσεις του με την Ευρωπαϊκή Ένωση.