Του Τάσου Παπαδοπούλου
Είναι τοις πάσι γνωστόν, ότι όσοι ασχολούνται με την πολιτική, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ενδιαφέρονται κατά βάση με την πάρτη τους και ελάχιστα τους απασχολούν τα προβλήματα τόσο της Πολιτείας όσο και των πολιτών.
Κατά τα άλλα παίζουν θέατρο και μάλιστα συχνά κακοπαιγμένο, λέγοντας ότι κόπτονται για τα όσα δεινά αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους οι πολίτες. Προκειμένου να δημιουργήσουν την προσωπική τους πελατεία, τρέχουν να εξυπηρετήσουν πρόσωπα που τους υπόσχονται σταυρούς, μιας και πίσω τους στοιχίζονται μερικές δεκάδες ψηφοφόροι.
Όμως για να τα καταφέρουν όλα αυτά, χρειάζονται και ένα άλογο κούρσας και όχι ένα κουτσό, που δεν μπορεί να τρέξει πάνω από εκατό μέτρα. Γι αυτό άλλωστε και συνωστίζονται πίσω λαμπερά ονόματα, είτε γιατί έχουν το άστρο, είτε γιατί η συγκυρία τα ανέδειξε, στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.
Δεν πτοούνται προ ουδενός εμποδίου, προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Γίνονται ικέτες ενός προσώπου-αρχηγού, για μια βουλευτική θεσούλα. Και ταυτόχρονα δεν διστάζουν να εγκαταλείψουν το καράβι, όταν οσμίζονται ότι έχει αρχίσει να μπατάρει και πηδάνε πρώτοι, σε μια σωτήρια βάρκα, όπως κάνουν τα ποντίκια.
Αυτή η θλιβερή εικόνα, αντικατοπτρίζει την πολιτική σκηνή των ημερών μας. Κυριαρχεί ένας πανικός όσων έχουν εδώ και τρία χρόνια μια θέση στο ελληνικό Κοινοβούλιο και φαίνονται αποφασισμένοι να κάνουν το παν, για να μην την χάσουν. Τους περιλούζει κρύος ιδρώτας όσο πλησιάζει ο χρόνος της νέας εκλογικής αναμέτρησης και δεν έχουν εξασφαλίσει μια θέση, σε κάποιο ευυπόληπτο ψηφοδέλτιο.
Τουτέστιν σε κάποιο κόμμα, που θα τους ανανεώνει τις ελπίδες της επανεκλογής τους. Στο νέο πολιτικό σκηνικό που δημιουργήθηκε το τελευταίο δεκαπενθήμερο είδαν οι υποψήφιοι να καταρρέουν κόμματα, που μέχρι χθες κόμπαζαν στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και βρέθηκαν αίφνης άστεγοι, εγκλωβισμένοι σε ένα κέλυφος χωρίς περιεχόμενο.
Αυτή είναι μια εικόνα ευτελισμού των δημοκρατικών θεσμών, μια εικόνα που αποσύρει μαζικά τους πολίτες από την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος. Η επιστολική ψήφος των αποδήμων που θεσπίστηκε πρόσφατα και για της βουλευτικές εκλογές, δεν φέρνει παράλληλα στις κάλπες και τους εντός των συνόρων πολίτες, που διαπιστώνουν ιδιοις όμμασι, την αναποτελεσματικότητα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.
Κι επειδή δεν έχουν όπλα λύσεων των προβλημάτων στην φαρέτρα τους, επιστρατεύουν τον φανατισμό και τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς, προκειμένου να πείσουν το φιλοθεάμον κοινό, να τους ακολουθήσει. Ακολουθούν κατά γράμμα τα ποδοσφαιρικά πρότυπα, όπως άλλωστε και στις μεταγραφές τους, κηρύττοντας στο πίστευε και μη ερεύνα, που τους εξυπηρετεί, μιας και ουδεμία πρόταση είναι ικανοί να θέσουν στον δημόσιο διάλογο.
Στα νέα αρχηγικά κόμματα, που ήρθαν να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα συνωστίζονται παλιοί και φέρελπις νέοι, που αναζητούν όχι την δόξα του εκπροσώπου των πολιτών στο Κοινοβούλιο, αλλά μια πολύ καλή αμοιβή, αυτοκίνητο, οδηγό και άλλες ανέσεις που δίνουν μια ζωή χαρισάμενη.
Αν δει κανείς το επάγγελμά πολλών εξ αυτών και την φορολογική δήλωση, πριν πάρουν την πολυπόθητη έδρα, θα διαπιστώσει του λόγου το ασφαλές, για τον περί ου ο λόγος συνωστισμό. Μολονότι τους πληρώνει το κράτος, δηλ. εμείς για επιστημονικούς συμβούλους, εν τούτοις και οι ομιλίες των περισσοτέρων στην Βουλή, που διαβάζουν από χειρόγραφο, εμπεριέχουν κοινοτυπίες και τσιτάτα άνευ ουσίας.
Αυτός ο Κοινοβουλευτικός κατήφορος είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτος, αν ανατρέξει κανείς στη σύνθεση του Κοινοβουλίου τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και στην σημερινή κατάντια της.
Τα μονοπρόσωπα νέα κόμματα, που δεν έχουν την κρατική επιχορήγηση, δεν μας λένε ποιος χρηματοδοτεί το ξεκίνημα τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται φανερό, ότι σημαντικό ρόλο παίζει ο λεγόμενος ξένος δάκτυλος.
Αυτοί που πατρονάρουν τους νέους σχηματισμούς, υποτίθεται ότι θα φορολογηθούν όπως ισχυρίζονται, για να τους τα πάρει το κράτος και να τα δώσει στους πένητες πολίτες. Όμως ως γνωστόν οι έχοντες έχουν βρει τα παράθυρά τους, μιας και μπορούν να αλλάξουν σημαία στα καράβια τους ή και κατοικία. Είναι σαν τα πουλιά. Μπορούν να πετάνε παντού.
Πάντως αν κρίνει κανείς από τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τους λεγόμενους ολιγάρχες, εύκολα μπορεί να συμπεράνει ότι έχουν μπει για τα καλά στο πολιτικό παιχνίδι και ποντάρουν μετά από πολλούς πειραματισμούς, σε δοκιμασμένα άλογα, που μπορούν να πάρουν πάνω τους την κούρσα.
Στις τριάντα προτάσεις για συνταγματικές αλλαγές, δεν είδαμε καμιά από αυτές, που χρειάζονται για να εξυγιανθεί το άρρωστο και εν πολλοίς αναποτελεσματικό πολιτικό σύστημα που ζούμε εδώ και χρόνια.
Τα λέμε και θα τα ξαναλέμε. Θητείες, μονοεδρικές, διαχωρισμός βουλευτικής από την υπουργική ιδιότητα, μικρότερα σχήματα σε Κοινοβούλιο και Υπουργικό Συμβούλιο και ένα επιτέλους αντιγραφειοκρατικό κράτος.
Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και η μια προεδρική θητεία δεν προάγουν τους θεσμούς. Αντίθετα είναι ελάσσονες και μικρής αξίας αλλαγές.
Η κατηφόρα είναι ανάγκη να ανακοπεί. Πριν να είναι αργά…