Του Τάσου Παπαδοπούλου
Το ποδόσφαιρο δεν έχει μπει απλά στη ζωή μας, κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Α. Τσίπρας προαναγγέλλει την ημερομηνία εξαγγελίας του νέου κόμματός του, δείχνοντας την πλάτη ενός ποδοσφαιριστή της Μπαρτσελόνα με το νούμερο 26, ημερομηνία της συγκέντρωσης του στο Θησείο.
Μας είπαν, να δούμε κι αν ισχύει, ότι τα το νέο κόμμα Τσίπρα θα έχει τα χρώματα της Μπαρτσελόνα, το βαθύ μπλε και το μπορντό. Ένας ακόμη παραλληλισμός ποδοσφαίρου και πολιτικής.
Αν κρίνουμε από τους συνειρμούς και τη χρήση χρωμάτων δημοφιλών ομάδων, η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής είναι πια γεγονός. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι εφοπλιστές αναλαμβάνουν τα ηνία των ομάδων και εν συνεχεία με την δύναμη του χρήματος και του στρατού των οπαδών, επιχειρούν να διεισδύσουν και στον χώρο της πολιτικής.
Από μεταγραφές ποδοσφαιριστών γνωρίζουν. Ανάλογη είναι και η τακτική που ακολουθούν και με τους πολιτικούς. Είναι φανερό ότι ζούμε σε προεκλογική περίοδο, αλλά ταυτόχρονα και μεταγραφική.
Οι μετέχοντες στα υπό διάλυση κόμματα ψάχνουν να βρουν τη νέα φανέλα, που θα φορέσουν. Επαγγελματίες είναι οι άνθρωποι. Όπου προσφέρεται η ευκαιρία για να εισπράξουν τους παχυλούς μισθούς τους και τα εξτραδάκια, τρέχουν να καλύψουν κενές ή υποτιθέμενες κενές θέσεις.
Όταν το χρήμα ρέει άφθονο, οι πρόθυμοι που τρέχουν να το εισπράξουν είναι περισσότεροι των αναμενομένων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός, ότι το πόθεν έσχες των πολιτικών τους εμφανίζει με αρκετές ντουζίνες ακινήτων.
Ποντάρουν οι άνθρωποι σε σίγουρες επενδύσεις. Το λένε και οι σοφοί του εβραϊκού έθνους. Τα ακίνητα είναι μια από τις τρεις κινήσεις διασφάλισης των κερδών, του κάθε έξυπνου επενδυτή.
Κατά τα άλλα, στον προεκλογικό χρόνο που θα διεξέλθουμε, θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Από προδότες και προδοσίες μέχρι απατεώνες, διεφθαρμένους και συμμορίες. Όσο πιο πολύ βρίζουν κάποιοι, τόσο και περισσότερο γίνονται αρεστοί στο φιλοθεάμον κοινό.
Γι’ αυτό και οδηγούν την ένταση στη Βουλή στα άκρα. Ο κόσμος θέλει αίμα και σπέρμα. Και το αίμα δηλ. η οξύτητα, σε όλο της το εύρος θα είναι το όπλο των μονοπρόσωπων κομματικών σχηματισμών, που μιλούν για δημοκρατία και δικαιοσύνη και στο κόμμα τους παρουσιάζουν ένα στυγνό αυταρχικό πρόσωπο, που μεταφράζεται στην αρχή της μιας ή του ενός. Μόνο βούρδουλα δεν βγάζουν για να μαστιγώσουν, τα δόλια τα στελέχη τους.
Η μια όψη του νομίσματος μιλάει για δημοκρατία και η άλλη, αυτή που κρύβεται, σαν την αθέατη πλευρά του φεγγαριού, έχει το φρικτό πρόσωπο του αυταρχισμού. Και για να μην αμφιβάλλει κανείς για τα προσωπικά κόμματα, βάζουν στο ψηφοδέλτια τους και την αφεντομουτσουνάρα του αρχηγού.
Δεν μένει παρά να γυρίσουμε στο σταυρό, αντί της υπογραφής και στη δακτυλοσκόπηση για να φέρουμε την διαδικασία των εκλογών στα παλιά καλά χρόνια. Ήδη πλησιάζουμε στην οπισθοδρόμηση κατά δύο αιώνες, με τα φίλα προσκείμενα σε κάποια μεγάλη δύναμη, κόμματα.
Αν ο θυμός είναι το μόνο κίνητρο, που μας οδηγεί στην κάλπη, τότε να αποβάλουμε ότι λογική έχει απομείνει στο μυαλουδάκι μας, και να πάμε όλοι σύσσωμοι στην γκιλοτίνα.
Πολλές φορές κάποιοι συμπατριώτες μας, θέλησαν να οδηγήσουν την πατρίδα μας στην καταστροφή. Από την δολοφονία του Καποδίστρια, την επιχείρηση κατάληψης της Άγκυρας, τον εμφύλιο του 1946-49 και τέλος το δημοψήφισμα του 2015, που παρά λίγο να οδηγήσει την Ελλάδα στην οικονομική καταστροφή.
Το σημερινό κατακερματισμένο πολιτικά τοπίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, αν επιβεβαιωθούν οι πολλαπλές δημοσκοπήσεις, μιας και κανείς δεν συνεργάζεται με κανέναν.
Το τι μέλλει γενέσθαι ένας Θεός ξέρει. Η φαγωμάρα γνωστό γνώρισμα των Ελλήνων, αλλά και η γκρίνια συνθέτουν μερικά από τα χαρακτηριστικά της φυλής μας. Αυτά εκμεταλλεύονται οι κάθε λογής λαϊκιστές πολιτικάντηδες και επιχειρούν να αναρριχηθούν στο πολιτικό στερέωμα.
Αν προσθέσουμε την τοξικότητα και την εχθροπάθεια που φτάνουν στις υπερβολές περί εσχάτης προδοσίας, έχουμε μια εικόνα πολεμικής σύρραξης στον πολιτικό στίβο, που ουδόλως εξυπηρετεί το καλώς νοούμενο συμφέρον πολιτών και Πολιτείας, μιας και δεν παράγει πολιτική, που να βελτιώνει την καθημερινότητα των πολιτών.
Για πολλά χρόνια είχαμε τον διαχωρισμό δεξιά, κέντρο, αριστερά. Σήμερα ιδεολογικά αυτές οι διαχωριστικές γραμμές έχουν αμβλυνθεί. Ταυτόχρονα έχουν προκύψει ακροδεξιά και ακροαριστερά κόμματα και σχηματισμοί, ενώ το ζητούμενο της εποχής, που αφορά την καλυτέρευση της ζωής των πολιτών, διαπερνά αυτούς τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς.
Τα αιτήματα των αριστερών κομμάτων δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία και σύγχρονο κοινωνικό κράτος, ικανοποιούνται από δεξιά κόμματα, αφαιρώντας σημαντικά επιχειρήματα της αριστεράς, που αναζητά νέο ρόλο, αυτόν του ακτιβισμού, στο πολιτικό γίγνεσθαι.
Ο πόλεμος κατά της διαφθοράς απαιτεί ευρύτερη συνοχή ανάμεσα στα κόμματα, μιας και απαιτεί αλλαγές που θίγουν κεκτημένα, ακόμη και εκείνων που εμφανίζονται ως κήρυκες της πάταξης αυτών των φαινομένων.
Το προσωπικό βόλεμα είναι το κυρίαρχο της εποχής μας. Για να δούμε πιο άλλο κακό μας περιμένει…