Του Τάσου Παπαδοπούλου
Η ξεχασμένη πια υπόθεση Novartis, θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. Η πολιτική εξουσία της εποχής, προτίμησε να εκμεταλλευθεί πολιτικά την υπόθεση και παρέβλεψε την ουσία, που είχε να κάνει την άμεση ή έμμεση δωροδοκία γιατρών.
Αποτέλεσμα να μην στραφούν οι έρευνες προς αυτούς, που είχαν αθέμιτες συναλλαγές με τη Novartis, που θα επέφεραν οικονομικά αποτελέσματα για το δημόσιο. Αντίθετα αυτό συνέβη στις ΗΠΑ, που η έρευνα εκεί απέδωσε μια αποζημίωση εξακοσίων και πλέον εκατομμυρίων δολαρίων, μέσω ενός εξωδικαστικού συμβιβασμού.
Ανάλογο σκηνικό διαφαίνεται να δημιουργείται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το σκάνδαλο αφορά τον «φραπέ» και τους κάθε λογής φραπέδες, που εισέπραξαν χρήματα για ανύπαρκτα βοσκοτόπια ή καλλιεργήσιμες εκτάσεις στο … αεροδρόμιο Ελευσίνας.
Σε αυτό το κόλπο γκρόσο, εμπλέκονται κάποιοι αγρότες και μη, κτηνοτρόφοι με ανύπαρκτα κοπάδια, και βεβαίως γραφεία, που ‘ανακάλυπταν’ βοσκοτόπια στη Θράκη για λογαριασμό κτηνοτρόφων στην Κρήτη. Ξαφνικά ξεχάσαμε αυτούς που χρησιμοποίησαν την λεγόμενη τεχνική λύση, για να πλουτίσουν αθέμιτα οι ίδιοι, και κάποιοι ολίγον ή καθόλου αγρότες και κτηνοτρόφοι.
Τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν στους ‘13’, που εγκαλούνται· και απ’ όσα ακούσαμε από την συζήτηση στη Βουλή, αφορούσαν αιτήματα κτηνοτρόφων, που ζητούσαν πολιτική παρέμβαση, προκειμένου να ξεπεράσουν ελαττώματα στις υποβληθείσες αιτήσεις τους, για παροχή επιδοτήσεων.
Το αίτημα της εισαγγελικής αρχής για άρση ασυλίας των βουλευτών, που οι εγκαλούμενοι το αποδέχθηκαν και απ’ ότι είδαμε υπερψηφίστηκε από το σύνολο σχεδόν των βουλευτών, οδηγεί το όλο θέμα στην απρόσκοπτη συνέχιση της δικαστικής διερεύνησης.
Κι επειδή σε μια δημοκρατική κοινωνία ισχύει, το «μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφί μύθον ακούσεις», καλό και χρήσιμο είναι, οι τελάληδες της αναγγελίας καταδικαστικών αποφάσεων, να περιμένουν να αποφανθεί η δικαιοσύνη.
Κι αυτό, γιατί στις ημέρες μας βλέπουμε πολλούς να αμφισβητούν εκ των προτέρων την δικαιοσύνη, και να την επικαλούνται όταν μια απόφαση τους βολεύει και να την επικρίνουν, όταν η δικαστική απόφαση δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.
Στην εποχή της ατάκας, που χρησιμοποιείται για τα δέκα δευτερόλεπτα δημοσιότητας της τηλεόρασης, ή για μια ανάρτηση στο tik tok, ο πολιτικός λόγος πέρα από τις κραυγές, εμφανίζεται να είναι κενός περιεχομένου.
Γεγονός που το βλέπουν οι παροικούντες στην Αθήνα, στις πολλαπλές δημοσκοπήσεις, που έχουν κολλήσει σε χαμηλά ποσοστά αποδοχής, μιας και δεν λέει να σηκώσει κεφάλι κανείς, στα ποσοστά του, που θα προσεγγίσουν αυτά της ΝΔ, παρά τις διαρκείς σκληρές κριτικές που εκτοξεύουν.
Η πολυκερματισμένη αντιπολίτευση δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί στις μέρες μας, ότι η κυβέρνηση έχει τα ΜΜΕ δικά της, μιας και τα μισά κανάλια, άμεσα ή έμμεσα, σφυροκοπούν την κυβέρνηση από το πρωί ως το βράδυ.
Εξάλλου οι ισχυροί των Μέσων Ενημέρωσης, δεν είναι δεδομένοι και όταν τα συμφέροντα τους το απαιτούν, στρίβουν το καράβι προς άλλη κατεύθυνση, όπως αλλάζουν σημαία στα καράβια τους.
Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον της γενικής αμφισβήτησης, εκτός από τα ουρλιαχτά και τις ύβρεις, δεν ακούγονται προτάσεις και ιδέες, ικανές να πείσουν τους πολίτες ότι υπάρχουν εναλλακτικές, ικανές να αλλάξουν την ζωή των πολιτών προς το καλύτερο.
Οι κριτικές του τύπου, οι παροχές που εξήγγειλε ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι ούτε ένα κουλούρι την ημέρα, ή αυτές που υποστηρίζουν ότι έπρεπε να δοθεί ολόκληρο τα πλεόνασμα, αγνοώντας τις συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας, δείχνουν επιπολαιότητα και ανοησία.
Εξάλλου το γεγονός ότι αυτά που δόθηκαν ως παροχές αφορούν πλεονάσματα του πρώτου τριμήνου του έτους, δεν αποτελούν ασφαλή πλεονάσματα, μιας και ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στην ενέργεια, στο εννεάμηνο που ακολουθεί, λόγω της κρίσης και των απρόβλεπτων γεγονότων στην Μέση Ανατολή.
Σε ό,τι αφορά την μεσολάβηση των γραφείων πολιτικών σε αιτήματα ψηφοφόρων, αν αυτοί δεν παρεμβαίνουν προκειμένου να παρακαμφθεί η νόμιμη διαδικασία, που είναι ποινικά κολάσιμη, δεν διαπράττουν αδίκημα, μιας και ακολουθούν μια διαχρονική παθογένεια του δημόσιου βίου.
Η θεραπεία της χρειάζεται γενναίες θεσμικές παρεμβάσεις, που οι βολεμένοι πολιτικοί στο σύνολό τους, δεν έχουν καμιά διάθεση να κάνουν.
Οι δύο ή τρεις θητείες σε κάθε εκλεγμένο αξίωμα, ο βουλευτής να μην γίνεται υπουργός, οι μονοεδρικές περιφέρειες και η μείωση των εδρών στις 200 αντί των τριακοσίων, είναι ένα καλό φάρμακο, για να αποκτήσουμε κράτος, που θα σέβεται και θα υπηρετεί τον πολίτη.
Έτσι ο βουλευτής θα περιοριστεί στο νομοθετικό του έργο και δεν θα μετέχει της εκτελεστικής εξουσίας. Θα φροντίζει επίσης να προωθεί τα θέματα που απασχολούν την τοπική του κοινωνία που εκπροσωπεί, και φυσικά με ερωτήσεις να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία.
Οι υπουργοί θα είναι ειδικοί ανά τομέα και ικανοί να λειτουργήσουν ως managers, που θα υλοποιούν το κυβερνητικό πρόγραμμα. Και βεβαίως θα είναι το ένα τρίτο από τους υπάρχοντες.
Και βεβαίως κάποτε να φτιαχτεί ένα κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και όχι στην υπηρεσία όσων το απομυζούν, χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό. Αυτή η μετάβαση από το κράτος του ρουσφετιού στο κράτος της εξυπηρέτησης του πολίτη, είναι υποχρέωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του, που ουδέν πράττει προς αυτή την κατεύθυνση…