Του Αλέξανδρου Σπ. Αυλωνίτη
Επί ημέρες ο Ντόναλντ Τραμπ απαξιώνει τους Ευρωπαίους -και όχι μόνον- ομολόγους του, που αρνούνται να τον συνδράμουν στις πολεμικές επιχειρήσεις του. Ιδιαίτερα επικριτικός ήταν μάλιστα για την στάση της Βρετανίας και του Πρωθυπουργού της Κιρ Στάρμερ, που είχε αρχικά αρνηθεί κάθε εμπλοκή της Βρετανίας στον πόλεμο με το Ιράν και είχε απορρίψει το αμερικανικό αίτημα για χρήση των βρετανικών βάσεων στην πέριξ ζώνη.
Ανεξάρτητα από την μετέπειτα βρετανική μεταστροφή, με αφορμή τις πρώτες βρετανικές αντιρρήσεις, ο Ντόναλντ είχε δηλώσει αρχικά ότι “ορισμένες χώρες με απογοήτευσαν έντονα” (φωτογραφίζοντας κυρίως την Βρετανία), ενώ σε δεύτερη φάση ήταν πιο ξεκάθαρος και ειρωνικός, λέγοντας ότι κάποτε θεωρούσε την Βρετανία “ως την Ρολς Ρόις των συμμάχων”.
Ακολούθησε δε το ακόμα πιο ειρωνικό -κατά την πάγια τακτική του να υποβαθμίζει τους υποτιθέμενους συνομιλητές του- σχόλιο, για τον Βρετανό Πρωθυπουργό, ότι “Δεν έχουμε βέβαια να κάνουμε με τον Ουίνστον Τσόρτσιλ”…
Ο Στάρμερ περιορίστηκε να απαντήσει, καλώντας απλώς τους Βρετανούς βουλευτές “να μην κρέμονται από κάθε λέξη του Αμερικανού Προέδρου”…
Βέβαια, θα ήταν προτιμότερο να είχε απαντήσει στον Ντόναλντ «σφάζοντάς τον με το βαμβάκι», με τα λόγια που είχε εκστομίσει για τους υπερατλαντικούς συμμάχους, πριν από πολλές δεκαετίες, ο ίδιος ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, επιστρατεύοντας τότε τον πάντοτε ακριβή και δηκτικό λόγο του: “Μπορείς να υπολογίζεις ότι οι Αμερικανοί θα κάνουν το σωστό, αφού θα έχουν εξαντλήσει πρώτα όλες τις εναλλακτικές”…