Του Νίκου Γερακάρη
Με αφορμή την επισήμανσή μου στο άρθρο του Δημήτρη Καπράνου με τίτλο Ὅταν ἄλλαξαν τά πάντα στήν ἐνημέρωση ότι ο αρθρογράφος δεν ήταν ο μοναδικός συντάκτης πού του επετράπη από τον Αλ. Φιλιππόπουλο να εργάζεται στο “Έθνος” και σέ άλλη εφημερίδα και ότι έξι χρόνια νωρίτερα, κατά την έκδοση της “Ελευθεροτυπίας”, ο δημιουργός της Αλ. Φιλιππόπουλος είχε δώσει τη μοναδική άδεια σε προσληφθέντα συντάκτη, στο Νίκο Γερακάρη, να εργάζεται και σε άλλη εφημερίδα· συμπτωματικά (;) αυτή ήταν πάλι η “Καθημερινή”, ο τελευταίος διατυπώνει πώς ακριβώς έγινε η πρόσληψή του την στην «εφημερίδα των συντακτών» το μακρινό 1975:
Δημήτρη συμφωνώ, με όλα γράφεις για τον Πάνο Κόκκα και τη μεγάλη κυρία της ελληνικής δημοσιογραφίας Ελένη Βλάχου, με αφορμή δημοσίευμα του Δημήτρη Καπράνου. Αποσαφηνίζω ωστόσο τα της πρόσληψής μου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:
Ο αείμνηστοι συνάδελφοι Τόλης Γαρουφαλής και Κώστας Σκούρας μού μετέφεραν τηλεφωνικώς την επιθυμία του Φιλιππόπουλου για άμεση συνάντησή μου μαζί του. Έτσι και έγινε. Με πήραν από το γραφείο μου στην οδό Αμερικής (ήμουν Διευθυντής Τύπου και Επικοινωνίας του ΕΟΤ) και πήγαμε στη Φιλοθέη, στο σπίτι του Φιλιππόπουλου, «θρυλικού εφημεριδά», όπως τον αποκαλούσαν όλοι.
Άνθρωπος ευγενής, σηκώθηκε αμέσως, με χαιρέτησε και είπε:
- Κύριε Γερακάρη, δεν έτυχε να συναντηθούμε ποτέ. Σας γνωρίζω καλά, όμως, από δημοσιεύματά σας στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και από τη μεγάλη επιτυχία σας, με την αποκλειστικότητα της τελευταίας εκτέλεσης στην Ελλάδα. Ξέρω ότι είστε και δικηγόρος. Ένας λόγος παραπάνω, για την πρόταση που θα σας κάνω. Βγάζουμε με τον Κίτσο Τεγόπουλο και τον Χρήστο Σιαμαντά μια νέα, μεγάλη, απογευματινή εφημερίδα. Ο τίτλος είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Δικός μου. Από το περιοδικό μου. Η στελέχωση έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Φρέντυ Γερμανός, ΚΥΡ, Χρήστος Θεοχαράτος, επιτελικά στελέχη ο Κομίνης, ο Κουμπιάς ο Χούντας κι ο Αστέρης Στάγκος, πολιτικοί συντάκτες Βότσης, Λούης Δάνος καλλιτεχνικό ο Γκιώνης κι ο Ξανθούλης, αθλητικοί με επικεφαλής τον Γιάννη Διακογιάννη, και πολλοί άλλοι σημαντικοί αρθρογράφοι και ρεπόρτερς. Δεν έχω καλύψει, όμως, τα πιο καυτά τη στιγμή αυτή ρεπορτάζ Δικαιοσύνης και Εθνικής Άμυνας. Αυτά που καλύπτετε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, από την οποία προτείνω να παραιτηθείτε και να έρθετε μαζί μας, με μισθό πολύ μεγαλύτερο.
Η απάντησή μου και ο διάλογος που ακολούθησε:
- Κύριε Φιλιππόπουλε, με τιμά ιδιαιτέρως η πρότασή σας. Δεν θέλω, όμως, να φύγω από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Γίνεται να μείνω και να εργάζομαι και στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ;
- Εγώ δεν έχω καμία αντίρρηση. Θα έχει όμως η κυρία Βλάχου. Την ξέρω καλά, από τη ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ του 1962, στην οποία ήμουν Διευθυντής Σύνταξης (Διευθυντής ήταν ο Τάκης Λαμπρίας). Δεν επέτρεπε δουλειά και σε δεύτερη εφημερίδα. Είχε αρνηθεί, αργότερα, στον Βαγγέλη Μπίστικα, στον Δημήτρη Μαρούδα και άλλους.
- Συμφωνείτε να κάνω εγώ μια προσπάθεια;
- Συμφωνώ. Αναμένω τηλεφώνημά σας.
****
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας έθεσε υπ’ όψιν του διευθυντή της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, Δημήτρη Παπαναγιώτου όσα διαβάσατε παραπάνω. Και ζήτησα, αν γίνεται, να με δεχθεί για ένα-δύο λεπτά η κυρία Βλάχου. «Μου έχετε πει ότι με συμπαθεί», πρόσθεσα.
- Θα απαντήσει και σε σένα αρνητικά, Νίκο, αν και σε συμπαθεί, πράγματι. Προσωπικά, αποδέχομαι, κατ’ εξαίρεση, το αίτημά σου. Δεν γνωρίζω όμως τι θα αποφασίσει η κυρά. Πάντως, θα εισηγηθώ θετικά, αύριο το πρωί κιόλας.
*****
Γνωστά τα επακολουθήσαντα. Έγραφα, ενυπογράφως, και στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, επί σειρά ετών, εργαζόμενος παραλλήλως και σε άλλα μέσα. Στο ΕΙΡ, από τον Μάρτιο του 1964, στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, από τον Μάρτιο του 1966, και αργότερα, στον ΣΚΑΪ, στον οποίο έκανα σχόλια τα Σαββατοκύριακα (τις καθημερινές σχολίαζαν ο Χρήστος Γιανναράς, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και ο Στάμος Ζούλας).
Στον σταθμό αυτό έκανα τη μεγαλύτερη επιτυχία της δημοσιογραφικής μου ζωής. Έδωσα την είδηση της απαλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, τουλάχιστον μισή ώρα πριν από τη σχετική εκφώνηση, διά στόματος του τότε προέδρου, Βασιλείου Κόκκινου.