Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου *
Σίγουρα έχετε δει στο πίσω παρμπρίζ αυτοκινήτων ένα “Ν”. Τουλάχιστον οι παλαιότεροι. Τώρα θεωρείται υποτιμητικό και δεν το βάζουν νέοι και νέες οδηγοί, που κατά τα άλλα δεν ξέρουν πού είναι ο κινητήρας του αυτοκινήτου τους, αν έχουν ρεζέρβα και πού είναι.
Το “Ν” στα αυτοκίνητα το τοποθετούν στο πίσω παρμπρίζ οι νέοι και νέες οδηγοί για να τους προσέχουν οι κινούμενοι πίσω τους. Να αφήνουν απόσταση καθώς τα οδηγικά ρεφλέξ τους δεν είναι στα καλύτερά τους.
Για να μην κορνάρουν όταν αργοπορούν ή τους σβήνει η μηχανή αφού δεν έχουν πάρει το “κολάι” της σύμπλεξης και αποσύμπλεξης του δίσκου με το πλατό, όταν τέλος πάντων αλλάζουν “σχέση” στο κιβώτιο ταχυτήτων.
Το Ν στη πολιτική είναι διαφορετικό. Σημαίνει πρωτάρης. Σημαίνει συμπεριφορά ως Νικολάκης (πρωτάρης). Σημαίνει άπειρος.
Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, το Κυβερνών και το (από καραμπόλες) της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, έχουν το Νικολάκη τους. Η συμπεριφορά των Νικολάκηδων, γενικώς, είναι απρόβλεπτη. Ως ένα βαθμό του αρχηγού της Αντιπολίτευσης είναι δικαιολογημένη. Έλλειψη πείρας.
Περάσματα από στενά όπου οι γρατζουνιές -τουλάχιστον- είναι συνηθισμένες, μέχρι και απότομα τινάγματα ( Νικολάκηδες γαρ) του οχήματος/Κόμματος που καθ-οδηγούν...
Τέλος πάντων κανείς με “Ν” στο πίσω παρμπρίζ δεν κατάφερε να γίνει “Νίκι Λάουντα” στην οδήγηση. Στο Κυβερνών Κόμμα όμως Νικολάκηδες (εν αναμονή και εν κινήσει...του οχήματος) να φροντίζουν να είναι απόντες κάθε φορά που -κατά παγία τακτική- θα έπρεπε να μην λάμπουν δια της απουσίας τους, δεν το αποδίδεις στη συγκυρία και τις υποχρεώσεις του πόστου τους.
Το λες ίσως και παλαιο-πολιτική τακτική ή “αποφεύγω τις κακοτοπιές”...όπως και “στρίβειν δια του αρραβώνος”
Αλλά με αθλητική οπτική, η πολλή προπόνηση μπορεί να κάψει τους μύες ή να μαζέψει “γαλακτικό οξύ” και όταν φτάσει η ώρα να σέρνεσαι...
Οι τακτικιστές μερικές φορές, κερδίζουν σε δρομικούς αγώνες, γιατί είναι ΠΑΡΟΝΤΕΣ όμως στους αγώνες, κι όχι ΑΠΟΝΤΕΣ ούτε σε άλλο στάδιο.
Η τακτική αυτή έχει παραδείγματα προς αποφυγήν στη παράταξη αυτή.
Στις κάλπες τις κομματικές και εκείνες των εκλογών, η ψήφος είναι μία·
και των υποστηρικτών αλλά και του Λαού που δεν τρώει πλέον σανό, εκτός από εκείνους μειωμένης νοημοσύνης.
Και οι ψήφοι του Λαού είναι πολλές, ενώ των υποστηρικτών περιορισμένες, σε αριθμό και επιρροή.
* George L. Nikolopoulos Journalist, email: