Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα τερματίστηκε και διαψεύστηκαν εκείνοι που πριν πραγματοποιηθεί, την χαρακτήριζαν ως κρίσιμη. Δεν υπήρξε κρίσιμη, διότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έδειξε να μην έχει αποφασίσει να κόψει τις γέφυρες της πρώτης υπερδύναμης με την Ευρώπη, όπως καιρό τώρα απειλούσε, γιατί δεν έχουν αποδεδειγμένα, ούτε ο ίδιος, ούτε το λόμπυ της ακροδεξιάς πτέρυγας που κυβερνά την Αμερική, το σθένος να το κάνουν, ούτε έχουμε πλέον την αίσθηση πως αν το έκαναν… θα γύριζε η γη ανάποδα!!!
Και τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ο Πρόεδρος Τραμπ πήγε στην Σύνοδο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας με κομμένα τα φτερά του, λόγω της δεινής ήττας που έχει υποστεί μέχρι τώρα, στον πόλεμο με το Ιράν.
Ο ένας λόγος είναι αυτός. Ο άλλος λόγος, είναι το ότι η μεγάλη του επιθυμία να δώσει στην Τουρκία αεροσκάφη F-35 ακυρώθηκε από την έντονη αντίδραση του Κογκρέσου, καθώς και από την επίδειξη ισχύος από το Εβραϊκό λόμπυ - και όχι μόνο– των ΗΠΑ. Την αντίδραση αυτή την κατέγραψε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ κ. Βενιαμίν Νετανιάχου με δηλώσεις τους, τη δεύτερη μέρα των εργασιών της Συνόδου.
Εδώ, εκτός από την πολιτική πλευρά, μπαίνει στο τραπέζι και η ψυχολογική πλευρά. Ποια είναι αυτή; Νομίζουμε ότι πρόκειται για την πεποίθηση του Προέδρου των ΗΠΑ, ότι ο ίδιος αποτελεί τον μοχλό ανατροπής υφισταμένων γεωπολιτικών ισορροπιών σε παγκόσμιο επίπεδο, τέτοιας έκτασης, που θα έμεναν στην Ιστορία. Και αυτή, και ο πολιτικός εμπνευστής της. Ένα δείγμα αυτής της νοοτροπίας, είναι ο πόλεμος που εξαπέλυσε κατά του Ιράν. Το άλλο είναι η φανερή και ισχυρή προσέγγισή του με την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας. Κατά την άποψή μας, η πρώτη περίπτωση είναι επίδειξη πολεμικής ισχύος, η δεύτερη είναι η επίδειξη διπλωματικής ισχύος. Στην πρώτη περίπτωση (πόλεμος εναντίον του Ιράν) έχει αποτύχει ως τώρα, η δε δεύτερη περίπτωση αφορούσε, κατά την άποψή του, «καπέλωμα» του ΝΑΤΟ από τις ΗΠΑ, όπως εκείνος, πολιτικά, το εννοεί.
Τι διαπίστωσε ο Πρόεδρος Τραμπ κατά το διήμερο της Συνόδου; Πρώτον, η δεδομένη πλέον απόφαση της συντριπτικής πλειοψηφίας των άλλων 32 κρατών-μελών του ΝΑΤΟ για εξευρωπαϊσμό του ΝΑΤΟ. Κι αυτό, όχι στη θεωρία, αλλά στην πράξη. Συμφωνήθηκε ομόφωνα από τους ηγέτες των χωρών-μελών, να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους στο ύψος του 5% του ΑΕΠ, πράγμα που σημαίνει αμυντική επάρκεια της Ευρώπης. Αυτό είναι το πρώτο θέμα. Το άλλο είναι το ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποφασίσει η αμυντική αυτή επάρκεια να περιλαμβάνει και τη συνεργασία χωρών, που δεν είναι μέλη της Ε.Ε. (περίπτωση Τουρκίας και όχι μόνον), με αμοιβαία επωφελείς όρους.
Να διευκρινίσουμε κάτι. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει ότι η Δύση δεν χρειάζεται να έχει στην αμυντική της θωράκιση τις ΗΠΑ, αλλά τι να κάνει, όταν η άλλη πλευρά δεν το θέλει, ή μάλλον, πιθανόν να το θέλει, αλλά με όρους υποτέλειας; Και για να είμαστε δίκαιοι, οι ΗΠΑ έχουν δίκιο να πιστεύουν πως η περίπου δωρεάν «αμυντική ομπρέλα» των ΗΠΑ υπέρ της Ευρώπης, δεν θα μπορούσε να ισχύσει στον αιώνα τον άπαντα. Η Ε.Ε., ευτυχώς, το κατάλαβε αυτό και μέσα στα τρία τελευταία χρόνια έχει διπλασιάσει τις δαπάνες της για άμυνα, κάτι που πριν λίγα χρόνια φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Στη Σύνοδο της Άγκυρας τονίστηκε αυτό. Και δεν αφήνει καμμιά αμφιβολία ότι η Ε.Ε. δεν θα το κάνει, αφού ήδη το κάνει. Και μία από τις αποφάσεις που ελήφθησαν στη Σύνοδο, είναι ότι το μεγάλο βάρος της στρατιωτικής και οικονομικής υποστήριξης της Ουκρανίας μετατρέπεται σε πάγια ποικίλη υποστήριξη, με έναν από τους άξονες αυτής της πολιτικής να είναι και η αγορά όπλων από τις ΗΠΑ, η παραγωγή της οποίας, πράγματι, είναι υψηλής τεχνολογικής πληρότητας.
Να προσθέσουμε και κάτι ακόμη. Είναι αυτονόητο το ότι το μπλοκ της Διατλαντικής Συμμαχίας είναι «κουτσό» χωρίς τις ΗΠΑ. Τι έδειξε η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα; Πως τώρα, η αυτονόητη αυτή συνθήκη δεν λειτουργεί θετικά, λόγω του Προέδρου κ. Ντ. Τραμπ και του ακροδεξιού λόμπυ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που κυβερνά τώρα τις ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει πως αυτή η πολιτική δεν θα είναι κατ’ ανάγκη και αιωνίως η ίδια, μιας και κάθε τέσσερα χρόνια οι Αμερικανοί πολίτες πάνε στις κάλπες και μπορούν να ακυρώσουν με την ψήφο τους μία αρνητική κατάσταση για τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο, η οποία οφείλεται σε μία συγκεκριμένη πολιτική ηγεσία, εδώ και δύο περίπου χρόνια.
Και τέλος, είναι κατάντημα για τις ΗΠΑ να απασχολούν την ανθρωπότητα, μόνο με επιθέσεις κατά πάντων. Και δυστυχώς, όχι μόνο λεκτικές. Γι’ αυτό, όλα γίνονται ήδη τόσο γρήγορα. Το ΝΑΤΟ εξευρωπαΐζεται και αναλαμβάνει τις ευθύνες του, όχι επιθετικά, αλλά αμυντικά. Αυτός είναι ο ρόλος του. Αυτή είναι η αποστολή του.
Του Κώστα Πάντζιου