Άλλοτε κραταιά Συγκροτήματα, με κλειστές πόρτες: Θεοφανίδη, στην Αναξαγόρα -αριστερά και Λαμπράκη, στη Χρήστου Λαδά – δεξιά.
Ένα θέμα με δημοσιογραφική νοσταλγία από την ιστοσελίδα Θραψανιώτης - Μια ακόμα παλιά αθηναϊκή γειτονιά του Τύπου και o μικρός δρόμος όπου έρρεε το τυπογραφικό μελάνι.*
Σωκράτους 57, στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας, μόλις λίγα βήματα από την πλατεία Ομονοίας. Για πολλούς, ένας ακόμα συνηθισμένος δρόμος του αστικού ιστού, με την κίνηση των οχημάτων, τα καταστήματα και τα γκράφιτι στους τοίχους. Για μένα, όμως, ένας τόπος γεμάτος αναμνήσεις, δημοσιογραφικό μελάνι και ζωντανή ιστορία. Εδώ στεγαζόταν η ιστορική εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», στο κτίριο που συνδέθηκε άρρηκτα με τη σπουδαία μορφή της Ελένης Βλάχου. Όταν προσλήφθηκα το 2009, το δημοσιογραφικό ορμητήριο βρισκόταν ακόμα εκεί. Η καθημερινότητα τότε είχε έναν δικό της, μοναδικό ρυθμό. Το πρωί εργαζόμουν στην ΠΕΤ ΟΤΕ στη Βερανζέρου — μόλις 300 μέτρα μακριά.
Η απόσταση ήταν τόσο μικρή που, αντί να χάνω χρόνο για να επιστρέφω στο σπίτι μου στα Σεπόλια όταν σχολούσα στις 3 το μεσημέρι, βρήκα μια πολύ πιο πρακτική λύση: νοίκιασα ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Μενάνδρου. Εκεί ξεκουραζόμουν για δυο ώρες, γεμίζοντας μπαταρίες πριν μπω στις 5 το απόγευμα στις αίθουσες συντακτών της εφημερίδας. Αυτό το κτίριο έγινε το σκηνικό μεγάλων ιστορικών στιγμών της σύγχρονης εποχής. Εδώ με βρήκε το σοκ από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001, σε ώρες που οι ειδήσεις έτρεχαν με καταιγιστικούς ρυθμούς και οι σελίδες της εφημερίδας άλλαζαν λεπτό προς λεπτό.
Από αυτό το κτίριο αποχωρήσαμε αργότερα, όταν μαζί με το υπόλοιπο συγκρότημα Αλαφούζου μετακομίσαμε στις νέες, σύγχρονες εγκαταστάσεις στον Πειραιά, κλείνοντας έναν μεγάλο κύκλο για τη Σωκράτους. Σήμερα, αν περπατήσει κανείς στη Σωκράτους, η εικόνα συνδυάζει το παρελθόν με το παρόν. Όπως αποτυπώνεται στις φωτογραφίες, το κτίριο στον αριθμό 57 διατηρεί την επιβλητική, κλασική του πρόσοψη. Έξω από την είσοδο κυματίζουν η ελληνική σημαία και η σημαία του Δήμου Αθηναίων, καθώς πλέον στους χώρους του στεγάζονται δημοτικές υπηρεσίες, εξυπηρετώντας καθημερινά τους πολίτες. Οι μαρμάρινες επενδύσεις, οι βαριές γυάλινες πόρτες και τα παράθυρα που φωτίζονται το σούρουπο θυμίζουν ότι αυτό το κτίριο παραμένει ζωντανό, έστω και με διαφορετικό ρόλο.
Μια παλιά γειτονιά του Τύπου
* Από το Harddog το οποίο σημειώνει: Το θέμα δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα Θραψανιώτης (thrapsaniotis.gr) από τον Νίκο Θεοδωράκη (εδώ). Η ανάρτηση συνοδεύεται και με άλλες φωτογραφίες της περιοχής που υπήρξε μια από τις παλιές αθηναϊκές γειτονιές του Τύπου: Καθημερινή, Βραδυνή, Φως των Σπορ, εκδόσεις Θεοφανίδη, με τα περιοδικά Ρομάντσο, Πάνθεον, Βεντέτα κ.ά. –όλες αυτές οι εκδοτικές επιχειρήσεις σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων μεταξύ τους. Λίγο πιο μακριά: Εμπρός, Θησαυρός, Παναθηναϊκά Νέα και πιο πέρα αρκετές ακόμα. Ανάμεσά τους ένας μικρός στενός δρόμος πλημμυρισμένος από τυπογραφικό μελάνι με τα πάμπολλα μικρά τυπογραφεία του: η οδός Γερανίου. Θρυλική.
Σ.Σ: Πέρα από «τα πάμπολλα μικρά τυπογραφεία», στη Γερανίου 7 υπήρχε και το τυπογραφείο της “Ελευθερίας”, στο οποίο μέχρι τις 21 Απριλίου 1967 «έβγαιναν» η ίδια και η “Δημοκρατική Αλλαγή”. Αργότερα οι εγκαταστάσεις πέρασαν στην ιδιοκτησία της οικονομικής εφημερίδας “Ημερησία” και λειτουργούσαν εκεί (γραφεία και τυπογραφεία), μέχρι την εξαγορά της από τον Όμιλο Μπόμπολα. Ακριβώς δίπλα, Γερανίου 7, ήταν τα “Παναθηναϊκά Νέα” του Χαλκιόπουλου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Οι κλειστές πόρτες του Τύπου (2018)
Ήταν κάποτε η ελληνική Fleet Street