Εθνική γιορτή σήμερα και το https://harddog-sport.blogspot.com μας θύμισε πώς ανταποκρίνονταν στην επετειακή επικαιρότητα τον περασμένο αιώνα οι σπουδαίοι γελοιογράφοι. Τα περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας των δεκαετιών ΄60 και ΄70 κατέγραφαν και με γελοιογραφίες την επετειακή επικαιρότητα, όπως οι εθνικές εορτές. Ολόκληρο το άρθρο με τα σκίτσα, στο https://harddog-sport.blogspot.com/2026/03/blog-post_25.html Σ
Στη φωτογραφία δεξιά, γελοιογράφοι που μεσουρανούσαν στα τέλη της δεκαετίας του '70· και κάποιοι μεσουρανούν ακόμα: Κώστας Βλάχος, Μιχάλης Γάλλιας, Βασίλης Μητρόπουλος, Κατερίνα Σχοινά, Γιάννης Κυριακόπουλος (ΚΥΡ), Ηλίας Σκουλάς, Κώστας Μητρόπουλος, Παναγιώτης Γκιόκας (πίσω), Αντώνης Καλαμάρας, Αρχέλαος και κάτω ο Παναγιώτης Μήλας.
Σαν να ανοίγει το παράθυρο της οθόνης
και μπαίνει το αεράκι άλλης εποχής
Σκρολάρω στο fb και κάθε δυο-τρεις αναρτήσεις βλέπω και ένα σκίτσο από τη σελίδα Παλιές Ελληνικές Γελοιογραφίες. Είναι η συχνότερη γνωστή ανάρτηση μέσα σε ένα πλήθος από «Ακολουθήστε» και «Χορηγούμενη», που όσο περνάει ο καιρός τόσο αυξάνονται.
Εντάξει, το χιούμορ εκείνων των γελαιογραφιών είναι παρωχημένο, αλλά έχουν τη γλυκιά αφέλεια της εποχής τους. Της εποχής του '60, του ΄70. Την ίδια γλυκιά αφέλεια που είχαν οι ταινίες του παλιού πολυαγαπημένου ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και τα ανέκδοτα εκείνων των καιρών, μαζί με τα ανώδυνα σόκιν των μπαμπάδων μας που έκαναν τους άνδρες να ξεκαρδίζονται (σήμερα ούτε μειδίαμα θα αποσπούσαν) και τις γυναίκες να γελούν πνιχτά, με ελαφρύ κοκκίνισμα στα μάγουλα.
Όση ώρα κατεβαίνουν κάθετα μπροστά μου τα πενάκια του Χριστοδούλου, του Αρχέλαου, του Παυλίδη, του Βλάχου, του Πολενάκη, του Γάλλια ( η Χοντρή και ο Ζαχαρίας), όλων εκείνων την πατεράδων της λεγόμενης «κοινωνικής γελοιογραφίας», μου δημιουργείται το ίδιο σύντομο ευφρόσυνο συναίσθημα που ένιωθα όταν ξέκλεβα από τη μαμά το Ρομάντσο ή τον Θησαυρό για να τα ξεφυλλίσω και να χαρώ τις γελοιογραφίες που υπήρχαν, σχεδόν σελίδα παρά σελίδα. Είναι σαν να ανοίγει στην οθόνη του λάπτοπ ένα παράθυρο και μπαίνει το αεράκι εκείνων των εποχών. Που μόνο στη μνήμη υπάρχουν.
ΥΓ. 1: Είναι για μια άλλη συζήτηση η λεπτομέρεια στο σκίτσο εκείνων των λαϊκών καλλιτεχνών, τα σπαθάτα γυναικεία σώματα (του Χριστοδούλου κυρίως), οι έκπληκτες φάτσες, το βάθος πεδίου, τα μπαλκόνια και οι ταράτσες της εποχής, οι φιγούρες των πάμπτωχων και των άστεγων. Τέχνη!
Δ.Β. https://harddog-sport.blogspot.com/2026/03/blog-post_82.html