Με το όγδοο κατά σειρά βιβλίο του, με τίτλο «Γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο», ο Πάνος Σόμπολος επιχειρεί να φωτίσει ένα σκληρό αλλά υπαρκτό κοινωνικό φαινόμενο. Ο έμπειρος δημοσιογράφος, με βάση πραγματικές υποθέσεις που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία, αναδεικνύει τη διάσταση της έμφυλης βίας και τιμά τη μνήμη των θυμάτων, επιδιώκοντας παράλληλα την ευαισθητοποίηση του κοινού.
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη των γυναικών που δολοφονήθηκαν, αλλά και σε όλες τις γυναίκες που υφίστανται βία και κάθε μορφή κακοποίησης.
Ανάμεσα στις υποθέσεις που περιλαμβάνονται, είναι η δολοφονία της Καρολάιν από τον σύζυγό της, τον πιλότο, η άγρια δολοφονία της Γαρυφαλλιάς στη Φολέγανδρο, η υπόθεση της φοιτήτριας Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, αλλά και η δολοφονία της Κυριακής έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων Αττικής.
Συνολικά, το βιβλίο περιλαμβάνει 42 ιστορίες που όλες είναι απολύτως πραγματικές και δεν περιέχουν φανταστικά στοιχεία ή μυθοπλασία. Διαδραματίστηκαν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε διάφορες άλλες περιοχές της Ελλάδας, φτάνοντας μέχρι και τη δεκαετία του 2020.
Παράλληλα, ο αναγνώστης θα βρει και υποθέσεις από παλαιότερες εποχές, που προκαλούν ιδιαίτερη εντύπωση στις νεότερες γενιές. Ενδεικτικά: ένας αγρότης σκότωσε τη σύζυγό του επειδή γεννούσε μόνο κορίτσια. Ένας άλλος τη δολοφόνησε επειδή δεν είχε έτοιμο το φαγητό όταν επέστρεψε από τη δουλειά του. Σε άλλη περίπτωση, ένας σύζυγος έπνιξε τη γυναίκα του μέσα σε πιθάρι με κρασί, ισχυριζόμενος ότι μεθούσε, και λίγο αργότερα ξαναπαντρεύτηκε. Υπάρχει επίσης υπόθεση όπου ένας άνδρας κακοποιούσε σεξουαλικά μια γυναίκα που κρατούσε φυλακισμένη στο σπίτι του, ενώ η σύζυγός του βιντεοσκοπούσε τις σκηνές.
Σε συνέντευξή του, ο συγγραφέας εκμυστηρεύτηκε: Αρχικά προβληματίστηκα με τον όρο γυναικοκτονία». Παλαιότερα αυτά τα εγκλήματα χαρακτηρίζονταν «εγκλήματα πάθους». Ωστόσο, μέσα από συζητήσεις με ειδικούς, πείστηκα ότι είναι απαραίτητος. Παρότι πρόκειται για ανθρωποκτονίες, ο όρος «γυναικοκτονία» αναδεικνύει την έμφυλη διάσταση της βίας και βοηθά στο να δοθεί έμφαση στο πρόβλημα. Στην Ελλάδα ο όρος δεν έχει ακόμη θεσπιστεί νομικά, αλλά ελπίζω ότι αυτό θα συμβεί. Βλέπουμε ότι η κοινωνία εξελίσσεται προς την ισότητα των φύλων, αν και υπάρχει ακόμη δρόμος. Άλλωστε, όπως λένε και τα κινήματα ενάντια στην έμφυλη βία, «οι γυναικοκτόνοι έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας». Στα σαράντα πέντε χρόνια που υπηρέτησα το αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ, ερχόμενος σε επαφή με κάθε είδους παραβατικές συμπεριφορές, μπορώ να επιβεβαιώσω πόσο αληθινή είναι αυτή η φράση.
Και πρόσθεσε: Ο αναγνώστης όμως θα βρει και δολοφονίες γυναικών παλαιότερων εποχών που προξενούν ιδιαίτερη εντύπωση στις νεότερες γενιές «Οι γυναικοκτόνοι έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας» είναι ένα από τα χαρακτηριστικά συνθήματα των κινημάτων ενάντια στην έμφυλη βία. Στα σαράντα πέντε χρόνια που υπηρέτησα το αστυνομικό και το δικαστικό ρεπορτάζ, «θητεύοντας» δίπλα σε κάθε λογής παραβατικούς, μπορώ να το επιβεβαιώσω.
- Το βιβλίο παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και τον συγγραφέα πλαισίωναν μόνο γυναίκες δημοσιογράφοι: Εύα Αντωνοπούλου, Λώρα Ιωάννου, Σία Κοσιώνη, Αδαμαντία Λιόλιου, Ράνια Τζίμα και Κέλλυ Χεινοπώρου.