Οι συνάδελφοι που έφυγαν μαζί μου από την “Ε”, για το “Έθνος της Κυριακής”: Χρήστος Πριτσαπίδουλας, Γιάννης Μιχελάκης, Τάκης Διαμαντής, και ο Αθηναιογράφος Γιάννης Καιροφύλας.
Για δυο χρόνια όλα κυλούσαν ομαλά στην “Ελευθεροτυπία” – σε κλίμα πολύ καλύτερο από ό,τι είχα γνωρίσει σε άλλες εφημερίδες –, παρά τα προβλήματα που αναφύονταν με την αποτυχία της “Πρωινής”. Ώσπου ο 1978 άρχισε να κυκλοφορεί η πληροφορία ότι ο απολυμένος δημιουργός της “Ε” Αλέκος Φιλιππόπουλος σχεδίαζε την έκδοση απογευματινής εφημερίδας, με χρηματοδότη τον μεγαλοεργολάβο Γιώργο Μπόμπολα. Ο τελευταίος είχε αναλάβει το 1977 την έκδοση της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας, με διευθυντή τον Αλ.Φ. και αυτό προκάλεσε τις φήμες· που τελικά επιβεβαιώθηκαν με την έκδοση του “Έθνους” το 1981.
Πέρα από την ανησυχία και τον εκνευρισμό που προκάλεσαν στην “Ε” τα προαναφερθέντα, Τεγόπουλος και οι περί αυτόν – Φυντανίδης και Σκούρας – αρχίσαν να βλέπουν με «μισό μάτι» τους θεωρούμενους «Φιλιπποπουλικούς»· και ο γράφων ήταν ένας από αυτούς.
Το κλίμα βάρυνε περισσότερο, όταν αρχές καλοκαιριού συντάκτες της “Ε”, μεταξύ των οποίων στενοί συνεργάτες μου και «δικά μου παιδιά», αποχώρησαν με προορισμό το “Έθνος”. Εγώ τελικά παρέμεινα, αφού διαφώνησα με τον Αλ.Φ. σε κάποια θέματα· ωστόσο ένιωθα πια ξένο σώμα.
Ένα χρόνο μετά, το καλοκαίρι του 1982, ο Αλ.Φ. με κάλεσε για να αναλάβω τη διεύθυνση σύνταξης “Έθνους της Κυριακής”, που θα έβγαινε το Σεπτέμβριο. Και αυτή τη φορά τα βρήκαμε.
Στη νέα προσπάθεια με ακολούθησαν οι συνεργάτες μου στην ύλη Χρήστος Πριτσαπίδουλας, Γιάννης Μιχελάκης και αργότερα ο Τάκης Διαμαντής, καθώς ο Αθηναιογράφος Γιάννης Καιροφύλας. Οι τρεις πρώτοι ξαναγύρισαν κάποια χρόνια αργότερα στην “Ε”, αλλά αυτό είναι δική τους ιστορία…
Στη Μιχαλακοπούλου, όπου στεγαζόταν αρχικά το “Έθνος”, ξαναβρέθηκα με στελέχη της “Ε” όπως οι Νίκος Ι. Νικολαΐδης, Νίκος Τσιπλάκος, Χρήστος Θεοχαράτος, Γιώργος Κατσώνης, Θόδωρος Σγουρδαίος, Άγγελος Βουτσέλης και Δέσποινα Μαυρογένη.
Για την αποχώρησή μας από την “Ε”, γράφει ο Χρ. Πριτσαπίδουλας:
Η αποχώρηση από την “Ε” αποφασίστηκε βράδυ, στο γραφείο, μετά από πρόταση του Δημήτρη Κουμπιά. «Θα πάω στο Έθνος. Αναλαμβάνω την kυριακάτικη έκδοση. Θέλεις να ‘ρθεις;»
Χωρίς πολύ σκέψη είπα το Ναι. Τον ένιωθα έμπιστο φίλο, η εφημερίδα ήταν στεριωμένη πλέον καλά, οι συνθήκες καλύτερες. Ο μισθός; Κανονίστηκε στα διπλάσια απ’ ότι έπαιρνα στην Ε. Τι άλλο ήθελα; Η τελευταία κουβέντα με τον Δημήτρη ήταν, «θα χαιρετίσεις τον Σερ.;»
Ξέχασα το όχι και πολύ ευχάριστο για μένα διευθυντικό περιβάλλον της “Ελευθεροτυπίας”. Ειδοποίησα το λογιστήριο για την αποχώρησή μου και τους κοντινούς συνεργάτες, όχι όμως τον Σερ. Φ. Σίγουρα θα είχαμε επώδυνο χωρισμό.
Έλα μου όμως που ένας κολλητός του από το Αθλητικό έγκαιρα τον προειδοποίησε για το φευγιό μου… «Δεν το πιστεύω. Δεν φεύγει», ήταν η απάντησή του. Και συμπλήρωσε : «…βάζω το χέρι μου στη φωτιά.» Και το έβαλε. Όταν αποχώρησα, ο φίλος του, του πήγε σ’ ένα πιάτο αναμμένο χαρτί, γελώντας: «βάλτο…»
ΕΘΝΟΣ: Άλμα στη δεκαετία του ’80…
19 Σεπτεμβρίου 1982 κυκλοφόρησε το Κυριακάτικο ΕΘΝΟΣ των (μεγαλοεπιχειρηματία) Γιώργου Μπόμπολα και του (δημοσιογράφου) Αλέκου Φιλιππόπουλου. Μια όμορφη και πλήρης εφημερίδα ταμπλόιντ κι αυτή όπως το ημερήσιό του, από τα χέρια του Δημήτρη Κουμπιά (άλλοτε πρόεδρου της Ομοσπονδίας των Ελλήνων δημοσιογράφων και σημερινού γενικού γραμματέα του πολύπαθου ΕΔΟΕΑΠ –του Επικουρικού Ταμείου δημοσιογράφων και υπαλλήλων ΜΜΕ).
Μέχρι που έφυγε ο Κουμπιάς από την εφημερίδα – πολύ μετά από μένα – είχε την πρώτη κυκλοφορία στις κυριακάτικες εφημερίδες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που αν θέλει θα τη γράψει ο Δημήτρης.*
Μαζί με τον Κουμπιά εγώ, με τα διπλάσια λεφτά που έπαιρνα στην Ελευθεροτυπία! Ήταν η «χρυσή εποχή» για τους εργαζόμενους στις εφημερίδες. Πρώτη περίοδος του ΠΑΣΟΚ, όλα άλλαζαν… και τα μυαλά των Ελλήνων, με τη σημερινή κατάληξη.
Εγκατασταθήκαμε σ’ ένα μικρό χώρο, βολευτήκαμε. Ξέχασα το όχι και πολύ ευχάριστο για μένα διευθυντικό περιβάλλον της Ελευθεροτυπίας. Στο ΕΘΝΟΣ η ατμόσφαιρα ήταν νευρική στο ημερήσιο και ήρεμη στο κυριακάτικο.
Ο κυρ Αλέκος ήθελε να βλέπει όλες τις σελίδες πριν ολοκληρωθούν και πάνε τυπογραφείο, το οποίο ήλεγχε με τον δικό του «γκαουλάιτερ». Τούτο υποχρέωνε όλους τους συντάκτες ύλης να συμβουλεύονται τις αρχειοθετημένες σελίδες της αγγλικής Mail, ώστε να τις «μιμούνται» επακριβώς, αισθητικά, προσαρμόζοντας αριθμό γραμμάτων στους τίτλους, όπως και τον αριθμό λέξεων των κειμένων. Φυσικά και τη φορά -κάθετες ή οριζόντιες- και τις διαστάσεις των φωτογραφιών. Η εμφάνιση διέφερε μόνο στα αντικείμενα: Πολιτικό, κοινωνικά, διεθνή, αθλητικά κ.λπ. Σταυρόλεξο πραγματικό. Επώδυνο στα νεύρα, στην αρχή, διασκεδαστικό στη συνέχεια. Έβρισκε όμως πάντοτε την ευκαιρία ο διευθυντής Φιλιππόπουλος να ασκήσει εξουσία. Είχε δεν είχε δίκιο. Σ’ εμένα ήταν ευγενικός και προσηνής.
Οι συνάδελφοι που συγκροτήσαμε το Συντακτικό προσωπικό του Κυριακάτικου ΕΘΝΟΥΣ ήταν ο (νέος) Γιάννης Μιχελάκης - ναι, ο υπουργός μας -, ο Αρτέμης Ψαρομηλιγκάκης, και η (νέα κι αυτή) Σώτη Τριανταφύλλου στη μετάφραση των Διεθνών (ΤΑ άψογα κείμενα! Πάντα δακτυλογραφημένα).