Της Μαρίας Ν. Μαρκοπούλου
Οργιάζουν οι φήμες για επερχόμενη ισχυρή δόνηση στον διεθνές οικονομικό περιβάλλον- ακόμα και εντός του έτους -με επιπτώσεις που θα επηρεάσουν με οδυνηρές συνέπειες ολόκληρο τον πλανήτη.
Στο επίκεντρο και πάλι η Αμερική και το αντίπαλο δέος της η Κίνα υποστηριζόμενη από τους BRICS, το οικονομικό δημιούργημα στο οποίο συνεχίζονται οι αιτήσεις για είσοδο περισσότερων χωρών.
Οι διεθνείς οικονομολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου στην αμερικανική κυβέρνηση αν και πιστεύουν ότι ο κύβος έχει ήδη ριφθεί.
Αναμφίβολα οι ΗΠΑ από το 2005 διαθέτουν ισχυρή στρατιωτική παρουσία στην Λατινική Αμερική με επτά επίσημες βάσεις, με 21 επιπλέον δομές ασφαλείας σε διαφορές τοποθεσίες και στρατιωτικούς συμβούλους σε 18 λατινοαμερικάνικες χώρες.
Αυτό και μόνο το δίκτυο ωστόσο επιφέρει σημαντικό κόστος για την κεντρική διοίκηση των ΗΠΑ που υπολογίζεται σε 517 εκατομμύρια δολάρια.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα...
Τα χρόνια που η Αμερική επεκτεινόταν μέσω της στρατιωτικής της υπεροχής σε διάφορες χώρες του πλανήτη, η Κίνα ύφαινε τον δικό της ιστο επέκτασης.
Αγόραζε έτοιμα λιμάνια και έχτιζε καινούργια, δημιουργούσε οδικές αρτηρίες και ηλεκτρικά δίκτυα και μονοπωλούσε τις συνδέσεις 5G με αποτέλεσμα να θέτει σταδιακά υπό τον έλεγχο της τις πλέον σημαντικές οικονομικές υποδομές του 21ου αιώνα.
Αν ρίξει κανείς μια ματιά στους παραδοσιακούς συμμάχους της Αμερικής θα διαπιστώσει τις διαφοροποιήσεις.
Η Κολομβία εξέλεξε πρόεδρο τον Γκουστάβο Πέδρο ο οποίος έσπευσε να αναθερμάνει τις διπλωματικές του σχέσεις με την Βενεζουέλα και παράλληλα προχώρησε σε ενεργειακές συμφωνίες με κινέζικες εταιρίες.
Η Βραζιλία υπό τον Λούλα συνήψε κι αυτή εμπορικές συμφωνίες και μάλιστα σε κινεζικό νόμισμα Γιουάν, γυρίζοντας την πλάτη στο δολάριο.
H Αργεντινή που κι αυτή προσχώρησε στους BRICS αποφάσισε να αποπληρώσει το χρέος της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με κινεζικό νόμισμα.
Η Χιλή βρίσκεται στο τελικό στάδιο συζητήσεων με την Κίνα για την ανάπτυξη ελεύθερου εμπορίου η οποία θα αφορά σε προμήθειες τεχνολογικού υλικού και όχι μόνο χαλκού.
Τέλος το Μεξικό -το οποίο είναι πρόθυμο να συνεργαστεί με οιονδήποτε θα του εξασφαλίζει ευνοϊκότερους όρους- πράττει κατά το δοκούν χωρίς να ζητάει πλέον την άδεια της Ουάσιγκτον.
Όπως σχολιάζει σχετικά ο Αμερικανός οικονομολόγος Τζέφρι Σακς: "Ενώ μέχρι σήμερα το Μεξικό αποτελούσε την πίσω αυλή της Ουάσινγκτον, τώρα έγινε η μπροστινή αυλή της Κίνας."
Ακόμα θα πρέπει να σημειωθεί ότι σήμερα η Κίνα αποτελεί πλέον τον σημαντικότερο εμπορικό συνεργάτη του Περού καθώς απορροφά το 36% των εξαγωγών του και κυρίως του χαλκού από τον οποίο η Αμερική εξασφαλίζει μόνο το 11%.
Η επενδύσεις της Κίνας την τελευταία 20ετια ανέρχονται σε περίπου 30 δισ. δολάρια για δημιουργία υποδομών που θα συνδέουν το Περού με τον υπόλοιπο κόσμο έναντι των μόλις 4,2 δισ. της Αμερικής.
Την ίδια στιγμή η Αμερική που πρόσφερε στο Περού δάνεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με επαχθείς όρους, σήμερα διακατέχεται από ανησυχία καθώς έχει απόλυτη ανάγκη χαλκού για τον εξοπλισμό μεταφοράς ενέργειας, ηλιακά πάνελ, για μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων και ανεμογεννήτριες.
Τώρα όμως η Κίνα έχει στην ιδιοκτησία της και τα λιμάνια από τα οποία φορτώνεται και μεταφέρεται ο χαλκός. Συνεπώς, η Αμερική δεν θα μπορέσει να ξεκινήσει έναν πόλεμο μόνο με την βοήθεια των τραπεζών της ούτε μπορεί να επιβληθεί σε χώρα που ελέγχει την διακίνηση των πρώτων υλών.
Η γενική κατάσταση δεν είναι γενικότερα εύκολη κυρίως για την ΕΕ που ενώ επί σειρά ετών παρακολουθούσε ως αμέτοχος θεατής όσα ανησυχητικά γεγονότα εξελίσσονταν διεθνώς, όταν οι φλόγες πλησίασαν την γειτονιά και τα ταμεία της, κατέληξε να ψιθυρίσει μερικές λέξεις αντίστασης.
Το βασικό θέμα που παραμένει σταθερά αμετακίνητο είναι η ανησυχία των πολιτών του πλανήτη για όσα αρνητικά επαπειλούνται...