Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από μια μεγάλη απώλεια, το θάνατο του συναδέλφου δημοσιογράφου, του πολυαγαπημένου φίλου και αξέχαστου στενού συνεργάτη, μέλους της ΕΣΗΕΑ, Δημήτρη Καλαντζή (1955 – 2023). Όσοι τον γνώρισαν, όσοι τον έζησαν και είχαν τη χαρά της φιλίας ή της συνεργασίας μαζί του, θα τον έχουν για πάντα στο νου και την καρδιά τους.
Ο πρόλογος σημερινής ανάρτησης του Σπύρου Κουζινόπουλου στο https://farosthermaikou.blogspot.com/2024/08/blog-post.html#more, την οποία προσυπογράφω σε υπερθετικό βαθμό:

Αριστερά η είσοδος των άλλοτε εγκαταστάσεων του ΕΙΡ στην πίσω πλευρά του Ζαππείου. Ο χώρος  με την βαριά ιστορία, έχει αφεθεί στο έλεος των τρωκτικών, στο σκοτάδι και τον αμείλικτο χρόνο ^[1].

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Συνάδελφος, διαχειριστής ιστοσελίδας η οποία μου κάνει την τιμή να αναδημοσιεύει αναρτήσεις των ΣΕΛΙΔΩΝ, με αφορμή την ολοκλήρωση της ιστορίας της “Ελευθεροτυπίας” – όπως τη βίωσα για επτά χρόνια –, με παρότρυνε να εκδώσω και σε χαρτί τα κείμενα αυτά, υπογραμμίζοντας ότι «θα είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο για  την ιστορία του ελληνικού Τύπου».
Του απάντησα ότι «ελπίζω να το κάνω και το βιβλίο δεν θα περιέχει μόνο τα της  “Ελευθεροτυπίας”, αλλά και άλλα κείμενα που έχουν αναρτηθεί στο site μου. Που αφορούν στην ιστορία του ελληνικού Τύπου, όπως την έζησα από το 1958 έως τώρα. Όχι μόνο ως εργαζόμενος, αλλά και ως ασχολούμενος με τα κοινά του επαγγέλματος, από το 2005  μέχρι και σήμερα».

Χαμηλά Σπίτια, Μικρές Αυλές: το νέο μυθιστόρημα του Δημήτρη Δραγώγια*

Ένα μυθιστόρημα για τη Θεσσαλονίκη του 1912–1917, τη μνήμη, την ταυτότητα, την εβραϊκή κοινότητα της πόλης και τους ανθρώπους που προσπάθησαν να μη χαθούν μέσα στη στάχτη της Ιστορίας. Τη Θεσσαλονίκη όχι ως απλό σκηνικό, αλλά ως ζωντανό οργανισμό, με την πόλη να γίνεται πρόσωπο, μνήμη, πληγή, καταφύγιο και πεδίο σύγκρουσης.

Το ρεπορτάζ της Νάνσυς Ζαμπέτογλου στο “Πρώτο Θέμα”, 30 Δεκεμβρίου 2012, με τον Θεοχάρη Φιλιππόπουλο σε πρώτο πλάνο.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Στην τρίτη ανάρτηση για την “Ε” όπως την έζησα, με τίτλο
“Ελευθεροτυπία”: η «καλή πίστη» που δεν ήταν αρκετή, δημοσιεύτηκε φωτογραφισμένο το απόσπασμα της συμφωνίας Φιλιππόπουλου και εκδοτών, που ανέφερε ότι  «σε περίπτωση διακοπής της εκδόσεως της εφημερίδας λόγω ανωτέρας βίας, ο τίτλος επιστρέφεται μετά ένα έτος από την διακοπή στον εκχωρήσαντα ιδιοκτήτη του Αλέξανδρο Φιλιππόπουλο»· συμφωνία που μετά τη διακοπή της έκδοσης της “Ε”  αποτέλεσε αντικείμενο δικαστικής διαμάχης των κληρονόμων του Τεγόπουλου με τους κληρονόμους του Φιλιππόπουλου· ατελέσφορης για τους δεύτερους.

Η αρχή και το τέλος της επιστολής Τεγόπουλου προς Ανδρέα Παπανδρέου με ημερομηνία 30 Σεπτεμβρίου 1982 .

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Τη χρονιά της αποχώρησής μου από την “Ε” και συγκεκριμένα στις αρχές του καλοκαιριού του 1982, άρχισαν να κυκλοφορούν περίεργες φήμες. Ακουγόταν ότι εφημεριδα ελέγχεται και στηρίζεται οικονομικά από τον όμιλο Βαρδινογιάννη. Κάποιοι υποστήριζαν ότι το πέρασμα στη νέα τεχνολογία έγινε, σε μεγάλο βαθμό, μ’ αυτήν τη στήριξη.
 Ο Σεραφείμ Φυντανίδης στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο αναφέρεται «στη στενή προσωπική σχέση του Κίτσου Τεγόπουλου με τον Θεόδωρο Βαρδινογιάννη» (αδελφό του Βαρδή) και θυμίζει ότι την πρώτη φορά που ακούστηκε πως έχει πουληθεί η εταιρεία, ο Τεγόπουλος έστειλε τις μετοχής του στον Ανδρέα Παπανδρέου με το σημείωμα: «Αφού κάποιοι δικοί σου λένε ότι πούλησα τις μετοχές μου, πάρ’ τες να μου τις φυλάς».