Η αρχή και το τέλος της επιστολής Τεγόπουλου προς Ανδρέα Παπανδρέου με ημερομηνία 30 Σεπτεμβρίου 1982 .

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Τη χρονιά της αποχώρησής μου από την “Ε” και συγκεκριμένα στις αρχές του καλοκαιριού του 1982, άρχισαν να κυκλοφορούν περίεργες φήμες. Ακουγόταν ότι εφημεριδα ελέγχεται και στηρίζεται οικονομικά από τον όμιλο Βαρδινογιάννη. Κάποιοι υποστήριζαν ότι το πέρασμα στη νέα τεχνολογία έγινε, σε μεγάλο βαθμό, μ’ αυτήν τη στήριξη.
 Ο Σεραφείμ Φυντανίδης στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο αναφέρεται «στη στενή προσωπική σχέση του Κίτσου Τεγόπουλου με τον Θεόδωρο Βαρδινογιάννη» (αδελφό του Βαρδή) και θυμίζει ότι την πρώτη φορά που ακούστηκε πως έχει πουληθεί η εταιρεία, ο Τεγόπουλος έστειλε τις μετοχής του στον Ανδρέα Παπανδρέου με το σημείωμα: «Αφού κάποιοι δικοί σου λένε ότι πούλησα τις μετοχές μου, πάρ’ τες να μου τις φυλάς».

Ιούλιος 1979: Σβήνουμε τα κεράκια στα τέταρτα γενέθλια της “Ε”. Από αριστερά, Χρήστος Τεγόπουλος, Θέμος Δασκαλόπουλος, Δημήτρης Ρούσσος, Ντένης Αντύπας, Κώστας Γεωργόπουλος, Τάκης Διαμαντής, Απόστολος Πρόκος, Δημήτρης Κουμπιάς, Γιάννης Αναγνωστόπουλος, Χαρίλαος Παπαγεωργίου, Χάρης Τσεκούρας και Γιώργος Καραλής, που μόλις διακρίνεται. Δεν αναγνώρισα τον διοπτροφόρο, μεταξύ Πρόκου και εμού.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Θα ήταν παράληψη, πριν κλείσω το κεφάλαιο “Ελευθεροτυπία” – τουλάχιστον σε ό,τι με αφορά -, να μην αναφερθώ στη μεγάλη καθοριστική αλλαγή τον Τύπο, που συνέβη ακριβώς ένα χρόνο μετά τα τέταρτα γενέθλια της εφημερίδας. Το σχεδόν βίαιο πέρασμα στη νέα τεχνολογία - από τη «θερμή τυπογραφία» στη φωτοσύνθεση -, ύστερα από σύγκρουση των εκδοτών με τους τυπογράφους, που θεωρούσαν ότι η εισαγωγή της φωτοσύνθεσης στις εφημερίδες απειλούσε θέσεις εργασίας και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματά τους.

Οι συνάδελφοι που έφυγαν μαζί μου από την “Ε”, για το “Έθνος της Κυριακής”: Χρήστος Πριτσαπίδουλας, Γιάννης Μιχελάκης, Τάκης Διαμαντής, και ο Αθηναιογράφος Γιάννης Καιροφύλας.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Για δυο χρόνια όλα κυλούσαν ομαλά στην “Ελευθεροτυπία” –  σε κλίμα πολύ καλύτερο από ό,τι είχα γνωρίσει σε άλλες εφημερίδες –, παρά τα προβλήματα που αναφύονταν με την αποτυχία της “Πρωινής”. Ώσπου ο 1978 άρχισε να κυκλοφορεί η πληροφορία ότι ο απολυμένος δημιουργός της “Ε” Αλέκος Φιλιππόπουλος σχεδίαζε την έκδοση απογευματινής εφημερίδας, με χρηματοδότη τον μεγαλοεργολάβο Γιώργο Μπόμπολα. Ο τελευταίος είχε αναλάβει το 1977 την έκδοση της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας, με διευθυντή τον Αλ.Φ. και αυτό προκάλεσε τις φήμες· που τελικά επιβεβαιώθηκαν με την έκδοση του “Έθνους” το 1981.
Πέρα από την ανησυχία και τον εκνευρισμό που προκάλεσαν στην “Ε” τα προαναφερθέντα, Τεγόπουλος και οι περί αυτόν –  Φυντανίδης και Σκούρας –  αρχίσαν να βλέπουν με «μισό μάτι» τους θεωρούμενους «Φιλιπποπουλικούς»· και ο γράφων ήταν ένας από αυτούς.

Πώς σκιαγραφούν την προσωπικότητά του ο Χρίστος Μουλίνος και ο Άγγελος Μενδρινός

Ο Γιάννης Αμανατίδης δεν υπήρξε δημοσιογράφος-σταρ, υπήρξε δημοσιογράφος-δημοσιογράφος. Άνθρωπος που δεν αναδείχθηκε από το «γυαλί» και την οθόνη, που δεν άνθισε στα πάνελ, αλλά που ανέπτυξε βαθιές ρίζες σε όλα τα εδάφη του χώρου: εφημερίδα, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Το πλατύ κοινό δεν τον γνώριζε όπως γνωρίζει τους σταρ παντός είδους (καλλιτέχνες, πολιτικούς, δημοσιογράφους κ.ά), αλλά ο κόσμος της ενημέρωσης είχε στήσει όσο ζούσε τον ανδριάντα του ο οποίος αμέσως μετά τον θάνατό του φωτίστηκε με κείμενα γεμάτα από αγάπη, σεβασμό και βαθιά εκτίμηση. 

Πρωτοσέλιδο την επομένη του θανάτου του Βασίλη Τσιρώνη. Δεξιά, οδηγίες
 για το πώς θα δημοσιευθεί η προκήρυξη στην πρώτη σελίδα της  “Ε”.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Την “Ελευθεροτυπία” δεν την προτιμούσε μόνον η «17 Ν» για τη δημοσίευση των προκηρύξεών της, αλλά και το «Κράτος του Ο.Ε.Μ.» (Ουδετερόφιλο Ελληνικό Μέτωπο) του Βασίλη Τσιρώνη, που σε 20 μέρες συμπληρώνονται 48 χρόνια από το θάνατό του, στις 11 Ιουλίου 1978. Ανέσυρα από το αρχείο μου τις δυο τελευταίες προκηρύξεις: αποδέκτης της πρώτης, 5/2/1978, ήταν ο αρθρογράφος της εφημερίδας Χρήστος Θεοχαράτος · η δεύτερη, στάλθηκε με φαξ στον δικαστηριακό μας ρεπόρτερ Βαγγέλη Κουτουζή και είχε ημερομηνία 2/6/1978, 19 μέρες πριν σκοτωθεί.