Οι συνάδελφοι που έφυγαν μαζί μου από την “Ε”, για το “Έθνος της Κυριακής”: Χρήστος Πριτσαπίδουλας, Γιάννης Μιχελάκης, Τάκης Διαμαντής, και ο Αθηναιογράφος Γιάννης Καιροφύλας.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Για δυο χρόνια όλα κυλούσαν ομαλά στην “Ελευθεροτυπία” –  σε κλίμα πολύ καλύτερο από ό,τι είχα γνωρίσει σε άλλες εφημερίδες –, παρά τα προβλήματα που αναφύονταν με την αποτυχία της “Πρωινής”. Ώσπου ο 1978 άρχισε να κυκλοφορεί η πληροφορία ότι ο απολυμένος δημιουργός της “Ε” Αλέκος Φιλιππόπουλος σχεδίαζε την έκδοση απογευματινής εφημερίδας, με χρηματοδότη τον μεγαλοεργολάβο Γιώργο Μπόμπολα. Ο τελευταίος είχε αναλάβει το 1977 την έκδοση της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας, με διευθυντή τον Αλ.Φ. και αυτό προκάλεσε τις φήμες· που τελικά επιβεβαιώθηκαν με την έκδοση του “Έθνους” το 1981.
Πέρα από την ανησυχία και τον εκνευρισμό που προκάλεσαν στην “Ε” τα προαναφερθέντα, Τεγόπουλος και οι περί αυτόν –  Φυντανίδης και Σκούρας –  αρχίσαν να βλέπουν με «μισό μάτι» τους θεωρούμενους «Φιλιπποπουλικούς»· και ο γράφων ήταν ένας από αυτούς.

Πώς σκιαγραφούν την προσωπικότητά του ο Χρίστος Μουλίνος και ο Άγγελος Μενδρινός

Ο Γιάννης Αμανατίδης δεν υπήρξε δημοσιογράφος-σταρ, υπήρξε δημοσιογράφος-δημοσιογράφος. Άνθρωπος που δεν αναδείχθηκε από το «γυαλί» και την οθόνη, που δεν άνθισε στα πάνελ, αλλά που ανέπτυξε βαθιές ρίζες σε όλα τα εδάφη του χώρου: εφημερίδα, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Το πλατύ κοινό δεν τον γνώριζε όπως γνωρίζει τους σταρ παντός είδους (καλλιτέχνες, πολιτικούς, δημοσιογράφους κ.ά), αλλά ο κόσμος της ενημέρωσης είχε στήσει όσο ζούσε τον ανδριάντα του ο οποίος αμέσως μετά τον θάνατό του φωτίστηκε με κείμενα γεμάτα από αγάπη, σεβασμό και βαθιά εκτίμηση. 

Πρωτοσέλιδο την επομένη του θανάτου του Βασίλη Τσιρώνη. Δεξιά, οδηγίες
 για το πώς θα δημοσιευθεί η προκήρυξη στην πρώτη σελίδα της  “Ε”.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Την “Ελευθεροτυπία” δεν την προτιμούσε μόνον η «17 Ν» για τη δημοσίευση των προκηρύξεών της, αλλά και το «Κράτος του Ο.Ε.Μ.» (Ουδετερόφιλο Ελληνικό Μέτωπο) του Βασίλη Τσιρώνη, που σε 20 μέρες συμπληρώνονται 48 χρόνια από το θάνατό του, στις 11 Ιουλίου 1978. Ανέσυρα από το αρχείο μου τις δυο τελευταίες προκηρύξεις: αποδέκτης της πρώτης, 5/2/1978, ήταν ο αρθρογράφος της εφημερίδας Χρήστος Θεοχαράτος · η δεύτερη, στάλθηκε με φαξ στον δικαστηριακό μας ρεπόρτερ Βαγγέλη Κουτουζή και είχε ημερομηνία 2/6/1978, 19 μέρες πριν σκοτωθεί.

Η “Πρωινή Ε” κυκλοφόρησε στις 9 Μαΐου 1978  με εκδότη τον συνεκδότη της “Ε” Χρ. Σιαμαντά – δεξιά, με το γιό του Βασίλη, την ημέρα της έκδοσης του πρώτου φύλλου.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Η Συντακτική Επιτροπή στο γύψο, αλλά η ζωή στην “Ελευθεροτυπία” συνεχιζόταν. Και μια βδομάδα μετά την κατάργηση της Σ.Ε., στην πρώτη επέτειο της έκδοσης της εφημερίδας, 21/7/1976, - και με κερδοφόρο ισολογισμό -,  ο Χρ. Τεγόπουλος μίλησε για έκδοση πρωινού φύλλου, υποστηρίζοντας ότι «έπρεπε να μεταβάλουν τη φυσιογνωμία της επιχείρησης και να γίνουν συγκρότημα». Αντίθετα ο συνεκδότης  Χρ. Σιαμαντάς, πιο συντηρητικός και χαμηλότερων οικονομικών δυνατοτήτων, πρότεινε να αγοράσουν για επένδυση το κτίριο του παλιού “Έθνους” στην Κολοκοτρώνη.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Η Σ. Ε. της “Ελευθεροτυπίας”  συνεδρίασε για τελευταία φορά Τρίτη και 13 Ιουλίου 1976 και την ίδια μέρα «εξεμέτρησε το ζην», όταν ο Χρ. Τεγόπουλος έσκισε σελίδες του βιβλίου των πρακτικών. λέγοντας «από σήμερα δεν υπάρχει Συντακτική Επιτροπή».
Νωρίτερα είχαν πραγματοποιηθεί άλλες δυο, στις 23 και 29 Ιουνίου, που τα «πρακτικά» τους ήταν καταγεγραμμένα στις σκισμένες σελίδες.
Στις 23/6, όπως αναφέρεται στην ανωτέρω ανακοίνωση, «η επεξεργασία του σχεδίου του Καταστατικού ολοκληρώθηκε κατά τη συνεδρίαση της Τετάρτης 23 Ιουνίου» και «η Σ.Ε. συγκαλεί για την Τρίτη 29 Ιουνίου, στις 11 το πρωί, Γενική Συνέλευση των συντακτών, στην οποία θα τεθεί προς έγκριση το σχέδιο».