Ο Κυριάκος Καζάκος σε τέσσερις φάσεις της ζωής του - Αποχαιρετισμός με ένα ρεπορτάζ του πριν από 59 χρόνια

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Έως πριν από μερικές ημέρες έλεγα ότι «έχουμε μείνει μια ντουζίνα» από το συντακτικό προσωπικό της “Ελευθερίας”· από τις 20 Αυγούστου όσοι μείναμε μετριόμαστε στα δάχτυλα – ευτυχώς και- των δυο χεριών συν ένα. Λιγοστέψαμε μετά το θάνατο του  μακροβιότερου όλων, του Κυριάκου Καζάκου 28 μέρες μετά τη συμπλήρωση των 103 χρόνων του. Είχε συνταξιοδοτηθεί το Σεπτέμβριο του 1985 και στον ΕΔΟΕΑΠ είχε αριθμό μητρώου 127· ήταν μεγαλύτερος αδελφός του αείμνηστου προέδρου του Οργανισμού  Βασίλη Καζάκου.
Το «μακροβιότερος» το επισημαίνει και η ΕΣΗΕΑ στην ακόλουθη ανακοίνωσή της με τίτλο «Απεβίωσε ο Κυριάκος Καζάκος, μακροβιότερο μέλος της ΕΣΗΕΑ και του ΕΔΟΕΑΠ»:

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Δυο συνάδελφοι, επί χρόνια φίλοι και συνεργάτες μου, «έφυγαν» παραμονές 15αύγουστου. Πρώτα ο Χρήστος Πριτσαπίδουλας (αριστερά) στις 12/8 – μόλις τρεις  μήνες μετά το χαμό της αγαπημένης του Ζοζίτας – και δυο μέρες αργότερα ο Γιάννης Φλέσσας (δεξιά). Ο πρώτος μάλιστα επιμελούνταν και σελιδοποιούσε τα κείμενα του δεύτερου στο “Έθνος της Κυριακής”.
Έλειπα από την Αθήνα εκείνες τις μέρες και το syntaktisylis.gr ήταν σε… «διακοπές». Επιστρέφοντας, νιώθω την ανάγκη – και όχι την υποχρέωση – να γράψω για το Χρήστο και το Γιάννη.
Για τον Πριτσαπίδουλα θα χρησιμοποιήσω την εισαγωγή των απομνημονευμάτων του, που τιτλοφορεί  «Τι απέγινε ο νέος που λαχταρούσε να υπηρετήσει τη δημοσιογραφία;», ενώ για τον Φλέσσα αντλώ στοιχεία και εικόνες από το ρεπορτάζ της Αναστασίας Κουκά στο https://www.protothema.gr στις 15/8, την επομένη του θανάτου του.
Τα «απομνημονεύματά» του, ο Χρήστος μού τα είχε στείλει αρχές καλοκαιριού, για τα αναρτήσω «στο site το Σεπτέμβρη, γιατί Ιούλιο και Αύγουστο κανένας δεν διαβάζει». Και βεβαίως θα αναρτηθούν, σύμφωνα με τις οδηγίες.

Του Χρήστου Πριτσαπίδουλα*

Έζησα τη Ιστορία του ελληνικού Τύπου περνώντας μέσα από τις αλλαγές που συντελέστηκαν στην τυπογραφία. Ξεκίνησα από ημερήσια εφημερίδα που η στοιχειοθεσία της γινόταν… στο χέρι, ένα ένα στοιχείο από την ξύλινη κάσα –για τον κορμό/κείμενα και τους τίτλους! Ο τρόπος ερχόταν από τη γέννηση της τυπογραφίας… Γουτεμβέργιο.
Είχε γοητεία, να βλέπεις τον κυρ Γιώργο. παλιό τυπογράφο, απόγονο εκδοτών-τυπογράφων, στο αφρόντιστο μαγαζί της μικρής πατρίδας να δουλεύει σοβαρός κι αμίλητος. Ετοίμαζε την εφημερίδα μόνος του, σχεδόν χωρίς λάθη. Ο εκδότης διευθυντής, ο κύριος Σώζων απλώς έφερνε την Ύλη. Από τις δημόσιες υπηρεσίες και κάποια θεματάκια που προέκυπταν τις μέρες εκείνες.

Το βράδυ που η Μελίνα Μερκούρη με τον Ζιλ Ντασέν επέστρεψαν από το Παρίσι στην Ελλάδα, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ένας Έλληνας δημοσιογράφος κατάφερε να τρυπώσει στο αμάξι τους (φ. αριστερά) και να ζήσει μαζί τους τις συγκινητικές πρώτες στιγμές της άφιξής τους στην πατρίδα.
Ήταν ο Γιάννης Φλέσσας – δεξιά σε πρόσφατη φωτογραφία, που έφυγε από τη ζωή στις 14 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 90 ετών, έχοντας αφιερώσει 40 ολόκληρα χρόνια στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ, όπου διακρίθηκε μιας και κατάφερε να πάρει συνεντεύξεις από σπουδαίες προσωπικότητες, εγχώριες και ξένες.

                                            Ελένη Βλάχου και Πάνος Κόκκας.  

 Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

 Μια «διόρθωση» στο κείμενό του του Δημήτρη Καπράνου που αναδημοσιεύεται στις ΑΠΟΨΕΙΣ με τίτλο «Ὅταν ἄλλαξαν τά πάντα στήν ἐνημέρωση» (https://www.estianews.gr/apopseis/%E1%BD%85tan-%E1%BC%84llaksan-ta-panta-stin-%E1%BC%90nimerosi/). Γράφει, 27/7/2026: «Αὐτές τίς ἡμέρες, θυμᾶμαι τήν σπουδαία Ἑλένη Βλάχου, τήν μοναδική ἀπό τούς ἐκδότες πού ἔκλεισε τίς ἐφημερίδες της τήν 21η Ἀπριλίου, τό ἔσκασε ἀπό τό παράθυρο τοῦ σπιτιοῦ της καί πέρασε τήν Ἑπταετία ἐξόριστη στό Λονδῖνο».
Δεν ήταν όμως η Βλάχου «η μοναδική» που έκλεισε τότε τις εφημερίδες της· ήταν και ο Πάνος Β. Κόκκας, εκδότης της “Ελευθερίας” και πρόεδρος της Ένωσης Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΙΗΕΑ).