Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

«Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια να δημιουργηθεί μια εφημερίδα που θα ανήκε ουσιαστικά στους δημοσιογράφους της ήταν εκείνη που γέννησε την “Ελευθεροτυπία”. Το δεύτερο ανάλογο εγχείρημα, αλλά αρκετά διαφορετικό από το προηγούμενο ως προς την οργάνωση, έφερε στον χώρο των ημερήσιων εκδόσεων την “Εφημερίδα των Συντακτών”. Στην πρώτη περίπτωση η “Ε” έπαψε επί της ουσίας να είναι εφημερίδα των δημοσιογράφων όταν ήρθαν οι πρώτες απολύσεις, όπως έχει αναλύσει ο Δημήτρης Κουμπιάς σε σειρά δημοσιευμάτων στην ιστοσελίδα Συντάκτης Ύλης που αναδημοσιεύτηκαν και στο δικό μας μπλογκ τον περασμένο Σεπτέμβριο (εδώ). Στη δεύτερη, η “ΕφΣυν”, που διέγραψε μια δεκαετή πορεία αυτοδιαχειριζόμενης έκδοσης, έχασε αυτό που περιγράφει ο τίτλος της όταν πιεστικά οικονομικά βάρη την οδήγησαν σε επιχειρηματικά χέρια και –ανεξήγητα γρήγορα!–· στις πρώτες απολύσεις».

Το φύλλο των Ελληνικών Χρονικών  - 7/1/1823, ο Ιάκωβος Μάγερ, ο λόρδος Βύρων και ο Λέστερ Στάνχοπ

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την επέτειο των 200 χρόνων της Εξόδου του Μεσολογγίου, το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ, από κοινού με την ΠΟΕΣΥ και την Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων θα τιμήσουν τους Έλληνες πολεμικούς ανταποκριτές. 
Την Παρασκευή, 20 και το Σάββατο 21 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί στο Τρικούπειο Πολιτιστικό Κέντρο του Μεσολογγίου Συνέδριο με θέμα «Δημοσιογράφοι στον Πόλεμο». Και η ΕΣΗΕΑ για πρώτη φορά θα απονείμει το «Παράσημο Μάγερ» σε κάθε συνάδελφο του πολεμικού ρεπορτάζ για την προσφορά του. Το παράσημο έχει φιλοτεχνηθεί από τον γλύπτη Νίκο – Γιώργο Παπουτσίδη.

Η εικονογράφηση της ανάρτησης είναι δανεισμένη από το εξώφυλλο του βιβλίου «Όταν ήμουν αστυνομικός ρεπόρτερ»,
του Δ. Τσαμόπουλου,
που είχε εκδοθεί το 1925·
πριν από 101 χρόνια.
Το σκίτσο, είναι του Φωκίωνα Δημητριάδη

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Στις 26 Ιανουαρίου 2026, έγραφα σ ’αυτές τις ΣΕΛΙΔΕΣ: Στην επόμενη ανάρτηση, περισσότερα για τη συνάντησή μας στο αστυνομικό ρεπορτάζ και γιατί δεν έγινα αστυνομικός συντάκτης. Οπότε, η συνέχιση της ιστορίας της “Ε”, θα περιμένει κι άλλο.
Ένα πρόβλημα υγείας με εμπόδισε να είμαι συνεπής. «Ανέβαζα» μόνο θέματα επικαιρότητας, όπως ο θάνατος του Γιώργου Βότση. Τώρα που το πρόβλημα ξεπεράστηκε, ξαναπιάνω το νήμα, ξεκινώντας από το γιατί δεν έγινα αστυνομικός συντάκτης.

«Η Οδός Ανθέων δεν είναι ένα βιβλίο για το τι έγινε, αλλά για το πώς έμεινε μέσα μας αυτό που έγινε». Έτσι περιγράφει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Δραγώγιας τη νέα του συλλογή διηγημάτων, προσθέτοντας ότι δεν πρόκειται «για μια ακόμα περιγραφή της πόλης, αλλά μια διαδρομή στις στιγμές που έμειναν μέσα μας». Το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη - και  αποτελείται από 23 διηγήματα -, είναι το δεύτερο του συγγραφέα μετά το “Επτά”, το οποίο εκδόθηκε το 2017.
Βεβαίως, η “Οδός Ανθέων” δεν είναι ένας πραγματικός δρόμος στον χάρτη της πόλης. Είναι περισσότερο μια εσωτερική διαδρομή μέσα στη Θεσσαλονίκη: στις στοές, στις αυλές, στα λεωφορεία της νύχτας, στα Λαδάδικα, στο λιμάνι, στις γωνιές όπου η πόλη αποκαλύπτει τις πιο κρυφές της ιστορίες.

Η λάσπη στον Γ. Μπαρτζιώτα στέγνωσε
αλλά τα απομεινάρια της παραμένουν…

Πέρασαν σχεδόν 8 χρόνια και ένα κατακίτρινο δημοσίευμα – που αναπαρήχθη «ελαφρά τη καρδία» και χωρίς διασταύρωση σε διάφορα ΜΜΕ με cory paste – εξακολουθεί να ταλανίζει τον χειρουργό Γιώργο Μπαρτζιώτα. Μετά τον διορισμό του γιατρού ως αναπληρωτή διοικητή στον «Ευαγγελισμό» το 2018, εκτοξεύτηκαν τόνοι λάσπης εναντίον του. Η λάσπη στέγνωσε, αλλά τα απομεινάρια της παραμένουν…