Η ανακοίνωση για τα «σεμινάρια επιμορφώσεως του συντακτικού προσωπικού».
Οι συντάκτες έπρεπε «να έχουν πάντα μαζί τους χαρτί για να κρατούν σημειώσεις».

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Στην ανάρτηση της 18^ης  Μαρτίου 2026, με τίτλο Όταν «ο δρόμος στράβωσε» πριν από 50 χρόνια, αναφέρονταν δυο ημερομηνίες καθοριστικές για τη Συντακτική Επιτροπή που – που υποτίθεται ότι θα – διοικούσε την Ελευθεροτυπία. Η Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 1976 και η Τρίτη 13 Ιουλίου του ίδιου χρόνου. Τον Φεβρουάριο, επί διεύθυνσης Αλ. Φιλιππόπουλου, εμφανίστηκε η πρώτη ρωγμή, με την καταγγελία Κρεμμυδά· και τον Ιούλιο – λίγες μέρες πριν συμπληρωθεί χρόνος από την έκδοση, με διευθυντή Σερ. Φυντανίδη πλέον – η διάλυση, που την περιέγραφα στην ίδια ανάρτηση: Ως γραμματέας της Συντακτικής Επιτροπής, μετά τη συνεδρίασή της Τρίτης 13 Ιουλίου 1976, που μεταξύ άλλων συζητήθηκε η απόλυση διοικητικής υπαλλήλου – για την οποία αντιδράσαμε χωρίς αποτέλεσμα -,  πήγα στον Τεγόπουλο το πρακτικό για να το προσυπογράψει, όπως θα έκαναν και τα άλλα μέλη στη συνέχεια. Εκείνος μόλις το πήρε έσκισε τις σελίδες με τη συγκεκριμένη συνεδρίαση αλλά και σελίδες από προηγούμενες, λέγοντας: «Καλά, δεν κατάλαβες τίποτα; Από σήμερα δεν υπάρχει Συντακτική Επιτροπή. Έχετε ξεφύγει! Τι δουλεία έχετε με το διοικητικό προσωπικό;»

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

«Τα σκίτσα του διακρίθηκαν για την ευρηματικότητά τους  και την  εύστοχη αποτύπωση της οικονομικής πραγματικότητας», αναφερόταν στην ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ για το θάνατο του Γιώργου Μυλωνά, την Πέμπτη 4 Ιουνίου, σε ηλικία 76 ετών. Απόλυτα σωστό, αφού ο ευρηματικός σκιτσογράφος ήταν ο πρώτος που συνδύασε το σκίτσο – ενίοτε γελοιογραφία – με το γράφημα που απεικόνιζε οικονομικά στοιχεία· καθημερινά, από το 1985, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας “Κέρδος”.

Το πάνελ της παρουσίασης του βιβλίου, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Πόσοι, κάποιας ηλικίας τουλάχιστον, δεν παίξαμε ποδόσφαιρο με δυο πέτρες για δοκάρια κι ένα άδειο κουτάκι για μπάλα; Μας το θυμίζει, γυρνώντας μας πίσω σε ωραία χρόνια – «ωραία» κυρίως γιατί ήμασταν νέοι – ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου του συναδέλφου  Μάκη Διόγου: «Με δυο πέτρες για δοκάρια κι ένα άδειο κουτάκι».

Δεξιά στην εικόνα, από το Protagon.gr, ο Παύλος Μπακογιάννης.
Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Η απόφαση της Deutsche Welle, να διακόψει την ελληνόφωνη υπηρεσία της από την 1η Ιανουαρίου 2027 δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική ή δημοσιονομική επιλογή, αλλά για μια κίνηση με βαθιές πολιτικές, ιστορικές και πολιτισμικές προεκτάσεις, η οποία δικαιολογημένα έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στη Γερμανία.
Μια απόφαση εντελώς ακατανόητη, όταν μάλιστα η ελληνική είναι μοναδική από τις 32 γλώσσες που «μιλάει»  η DW, η οποία καταργείται. Το Ελληνικό Πρόγραμμα του βαυαρικού ραδιοσταθμού, από την εποχή της Χούντας μέχρι και σήμερα, αποτελεί φάρο ανεξάρτητης και έγκυρης δημοσιογραφίας.

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Στις 14 Μαρτίου 2026, στο Πώς δεν έγινα αστυνομικός συντάκτης κατέληγα: Σε επόμενη ανάρτηση, «Ο συγγραφέας Νίκος Μαράκης». Με πρόλαβε ωστόσο ο Τάσος Θεοφίλου στη “Lifo”, γράφοντας για την «περιπετειώδη προσπάθεια του δημοσιογράφου να μπει στον κόσμο των κοκαϊνομανών, να ζήσει για ένα βράδυ από κοντά την κατάστασή τους και να την περιγράψει».
Τηρώντας την υπόσχεση, συμπληρώνω: Τον Μαράκη τον γνώρισα το 1965, αλλά αρκετά χρόνια νωρίτερα διάβαζα στο περιοδικό “Ταχυδρόμος” του ΔΟΛ τις αστυνομικές ιστορίες του. Και ένιωσα δέος όταν τον συνάντησα, ως «αναπληρωτής» αστυνομικός συντάκτης.