Του Κώστα Πάντζιου
Ήταν αρκετές 20 ημέρες να μετατραπεί μία κακοσχεδιασμένη επίθεση, από στρατιωτική περιπέτεια σε οικονομική για ολόκληρο τον πλανήτη. Αναφερόμαστε στον πόλεμο που κήρυξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Κακοσχεδιασμένη, πιστεύεται πλέον, από τον Πρόεδρο κ. Ντ. Τραμπ και τους «ιέρακες» επιτελείς του. Γιατί; Διότι η όλη επιχείρηση στηρίχτηκε –φαίνεται τώρα– στην αλαζονεία της δυνάμεως και όχι σε πραγματικά και αντικειμενικά δεδομένα: στρατιωτικά, πολιτικά, γεωπολιτικά και οικονομικά, όχι μόνο για την Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, αλλά και γεωπολιτικά ευρύτερα.
Τώρα, είναι φανερό ότι η όλη επίθεση, από τον μεγαλύτερων των επιτιθεμένων, μοιάζει να θέλει να ισορροπήσει μεταξύ της στρατιωτικής επιχείρησης και του ορυμαγδού των οικονομικών επιπτώσεων, τώρα πια και στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Τόσο πολύ, φαίνεται, πως είναι άσχημα τα πράγμα-τα, ώστε το Κογκρέσο ζητά ήδη δημόσια εξηγήσεις από τους οργανωτές του πολέμου, αν πράγματι ήταν υπαρκτός ο κίνδυνος από πυρηνικά όπλα στο Ιράν. Αμφισβητείται δηλαδή αυτή η ίδια η βάση στήριξης της όλης πολεμικής επιχείρησης. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και δημοσκόπηση στις ΗΠΑ, που δείχνει ότι μόνο το 27% των Αμερικανών πολιτών εγκρίνει τον πόλεμο κατά του Ιράν, όταν είναι γνωστό ότι για τους πολέμους των ΗΠΑ, στον Κόλπο, στη Συρία και στο Αφγανιστάν, τα ποσοστά λαϊκής στήριξης ήταν από 87% έως 93%!!! Κι αυτό θεωρείται εύλογο, καθώς η ενεργειακή κρίση αυξάνει τις δαπάνες του αμερικανικού λαού για βασικά είδη συντήρησης και υπηρεσιών, κάτι που έρχεται «καπάκι» με τις σχετικές προς τις προαναφερθείσες επιπτώσεις στο πορτοφόλι του Αμερικανού πολίτη, από την πολιτική δασμών του ρηξικέλευθου Προέδρου, που τώρα αρχίζουν να φαίνονται. Γιατί; Διότι τα φτηνά προϊόντα που εισάγονταν στις ΗΠΑ έριχναν το κόστος ζωής των πολιτών, ενώ η αύξηση των δασμών, έδωσαν πράγματι δουλειά στους πολίτες και κέρδη μεγάλα στις βιομηχανίες, αλλά με απλά λόγια, ο Αμερικανός καταναλωτής πληρώνει τώρα περισσότερα δολάρια για να αποκτήσει τα ίδια προϊόντα.
Τί θα γίνει τώρα; Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Εκτιμάται από τους ειδικούς, πως η ανάπτυξη χερσαίων επιχειρήσεων των δύο επιτιθεμένων, θα ήταν συμφορά –ιδίως για τις ΗΠΑ!!! Εκτιμάται ότι θα ήταν μία ανεξέλεγκτη στρατιωτικά κατάσταση, ενώ οι οικονομικές επιπτώσεις για τον Δυτικό Κόσμο ασύλληπτες!!!
Αναζητείται, λοιπόν, λύση απεμπλοκής των δύο. Αναφέρουμε πιθανά σενάρια που εξετάζονται. Το ένα είναι να έχουν οι ΗΠΑ στρατιωτική επιτυχία στα στενά του Ορμούζ, έτσι ώστε να θεωρηθεί πλέον ότι δεν χρειάζεται συνέχιση του πολέμου. Το άλλο σενάριο είναι να εντοπιστούν και να έλθουν στην κατοχή των επιτιθεμένων οι ποσότητες ουρανίου που υπάρχουν στο Ιράν, έτσι ώστε να υπάρξει νίκη. Και άρα να σταματήσει η επίθεση. Τέλος, υπάρχει, λέγεται, σε εξέλιξη από προχθές, μία παρέμβαση παρασκηνιακή του πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου Σερ Κίμ Στάρμερ, με στόχο να δεχθούν οι Αμερικανοί κατάπαυση του πολέμου, με ανταλλάγματα από το Ιράν.
Πάμε τώρα σε κάτι άλλο: Όλοι γνωρίζουμε πως ο Ντ. Τραμπ φαίνεται να μένει στην Ιστορία, ως «ο Πρόεδρος των απειλών». Αυτόν τον καιρό, εκτός των άλλων απειλών εν γένει, είχαμε και την απειλή ότι οι ΗΠΑ θα αποχωρήσουν από το ΝΑΤΟ. Κάποιοι είπαν ότι αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί κατ’ ανάγκη κακό. Άλλοι θεωρούν ότι ο Δυτικός Κόσμος είναι ενιαίος. Και ας μη δείχνει να το αντιλαμβάνεται ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο οποίος πριν τρεις μέρες παραπονέθηκε ότι το ΝΑΤΟ δεν συνδράμει τις ΗΠΑ στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Εδώ γεννώνται τρία ερωτήματα, τουλάχιστον. Το ένα είναι ότι ο κ. Ντ. Τραμπ γιατί δεν ενημέρωσε τη Συμμαχία για τα πολεμικά του σχέδια. Το άλλο, είναι το ότι δεν μπορεί κανείς να ζητά –ούτε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ– συνδρομή στην επιχείρηση «Επική Οργή», όταν επί ένα χρόνο τώρα περιφρονεί το ΝΑΤΟ, δηλώνει ότι η χώρα του θέλει να φύγει απ’ αυτό και σχεδόν δεν συμμετέχει στις δαπάνες λειτουργίας του!!! Και τρίτον, φαίνεται πως ξεχνά ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία είναι Οργανισμός αμυντικός και όχι επιθετικός. Γίνεται επιθετικός, όταν κάποιο μέλος του υφίσταται επίθεση. Και κάτι τέτοιο, προφανώς, δεν συνέβη εκ μέρους του Ιράν (το οποίο έχει ένα καθεστώς σκοταδιστικό, δικτατορικό και απάνθρωπο, σίγουρα, και έτσι κάθε λογικός άνθρωπος δεν είναι μαζί του). Το ότι το ΝΑΤΟ είναι αμυντικός και όχι επιθετικός οργανισμός, ως εκ του καταστατικού του, φάνηκε αμέσως όταν ο Πρόεδρος της Ρωσίας έκανε εισβολή στην Ουκρανία και άρα το ΝΑΤΟ έπρεπε να αμυνθεί και να βοηθήσει. Και αυτό έγινε. Και αυτό γίνεται και τώρα. Ένα ακόμη γεγονός που πιστοποιεί τα προαναφερθέντα για το ΝΑΤΟ, είναι το ότι με την πτώση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας, ο Οργανισμός αυτός δεν χρειαζόταν, στην ουσία δεν λειτουργούσε, αφού απειλή για τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο δεν υπήρχε πλέον. Κατά τον Πρόεδρο Εμ. Μακρόν, το ΝΑΤΟ ήταν «κλινικά νεκρό». Αλλά δεν ήταν, ως αμέσως απεδείχθη. Με απλά λόγια, ανασύσταση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας σήμαινε επίθεση κατά Ευρωπαϊκών χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και τέλος, σχετικά με τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, η απουσία (ή πιθανή) από αυτό των ΗΠΑ, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να λειτουργήσει ως φόβητρο. Θα υπάρχει το ΝΑΤΟ, με τη συμμετοχή των άλλων χωρών-μελών. Το στρατιωτικό, εξοπλιστικό και πολιτικό θέμα που θα προκύψει θα καλυφθεί, εκτός των άλλων, κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που χάρις στις δύο… Υπερδυνάμεις, αποκτά αυτόνομη αμυντική και εξωτερική πολιτική, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς !!!