Της Μαρίας Δεδούση*
Έχω βαρεθεί να μετράω σηκωμένα δάχτυλα. Όλα τα social έχουν μετατραπεί σε ένα δάσος από σηκωμένα δάχτυλα: ΕΣΥ, κοιμισμένε Έλληνα, γιατί δεν βγαίνεις να τα σπάσεις όπως κάνουν οι Γάλλοι, οι Αλβανοί και άλλοι; Επειδή είσαι ραγιάς, προσκυνημένος, κ.λπ. Στην εποχή μας οι επαναστάσεις γίνονται συχνά δι’ αντιπροσώπου:
Όλοι ζητάνε από τους υπόλοιπους να τις ξεκινήσουν, όσο οι ίδιοι θα τις παρακολουθούν από το Facebook. Ζητούν εκ του ασφαλούς «και στα δικά μας», κάτω από φωτογραφίες του φλεγόμενου Δημαρχείου της Λιμόζ, άνθρωποι που αν τους πειράξεις και το φανάρι από το αυτοκίνητό τους, θα φωνάξουν τα ΜΑΤ, τις ΟΠΚΕ και τον στρατό για να αποκαταστήσει την τάξη. Στην Ελλάδα του μικρομεσαίου καταστηματάρχη, όμως, είναι τρομακτικό να βλέπεις τέτοιους να χαίρονται που καίγονται μαγαζιά. Θεωρούν, πιθανώς, ότι σε ενδεχόμενο πανικό οι ταραξίες θα ρωτήσουν πρώτα, «Συγγνώμη, πόσο τζίρο κάνετε;», και αν η απάντηση είναι η σωστή, θα τους αφήσουν ήσυχους. Δεν καταλαβαίνουν ότι πάντα ο μικρομεσαίος την πληρώνει όταν καίγεται το μαγαζί του, η Louis Vuitton στις παλιές της τις τσάντες.
Είναι, επίσης, τρομακτικό να ξεχνάμε. Το 2015, ας πού με. Τότε που ο «κοιμισμένος» Έλληνας έκανε τη μοναδική πραγματική υπέρβαση και διακινδύνευσε τα πάντα προ κειμένου να αλλάξει κάτι. Με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο. Καλά να σε πει ένας τυχαίος «προσκυνημένο». Αυτοί που διέψευσαν τότε τις προσδοκίες σου, όμως, δεν δικαιούνται.
Η ερώτηση που θα έπρεπε να κάνουν όλοι, κι όμως δεν κάνει κανείς, είναι μία: Cui bono? Ποιος ωφελείται; Υπέρ ποίου γίνονται οι ταραχές στη Γαλλία; Υπέρ των αδικημένων, θα απαντήσει κάποιος. Σωστό. Οι οποίοι θέλουν να φύγει ο Μακρόν, ο οποίος θα φύγει έτσι κι αλλιώς. Και ποιος θα έρθει; Η Μαρίν Λεπέν, για να διορθώσει τις αδικίες και κυρίως για να σκύψει πάνω από τους αδικημένους, μετανάστες, φτωχούς, κ.λπ.
Γελάμε σ’ αυτό το σημείο. Η δε Λεπέν τρίβει τα χέρια της. Η κοινωνική δυσαρέσκεια που τροφοδοτεί τις κινητοποιήσεις και ποιος μπορεί να αξιοποιήσει πολιτικά αυτή τη δυσαρέσκεια είναι δύο απολύτως διακριτά πράγματα. Η πρώτη υπάρχει. Οι δεύτεροι καραδοκούν. Ο μόνος τρόπος να τους αποδυναμώσεις είναι να εκτονώσεις αποτελεσματικά τη δυσαρέσκεια αυτή.
Υπάρχουν διδάγματα από τη Γαλλία και είναι πολύ σημαντικά. Το ένα είναι ότι οι «επαναστάσεις» πρέπει να έχουν κάποιο πολιτικό στόχο. Να πέσει ο Μακρόν και να έρθει η Λεπέν δεν είναι στόχος, είναι Τιτανικός. Το άλλο είναι ότι οι κεντρώες κυβερνήσεις τα έχουν κάνει σαλάτα και πρέπει να το πάρουν, επειγόντως, αλλιώς.
Ως κεντρώες που είναι, να κοιτάξουν τις κοινωνίες που διοικούν με προοπτική 360 μοιρών. Να εξομαλύνουν τις κοινωνικές διαφορές. Το «δώσ’ τους ένα επίδομα και άσ’ τους», δεν πιάνει πλέον. Ή κι αν πιάνει, αποδεικνύεται βραχυπρόθεσμη και εύθραυστη τακτική.
Αυτές οι ταραχές δεν είναι το τέλος του κόσμου, αλλά είναι σήμα κινδύνου. Εάν δεν αντιμετωπιστεί η γενεσιουργός αιτία τους, θα την πληρώσουν άπαντες: και οι εξεγερμένοι και εκείνοι που θα μπορούσαν να διορθώσουν την κατάσταση αλλά δεν το έκαναν.
* Το κείμενο της Μαρίας Δεδούση -