Του Νίκου Σηφάκη
Στον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, λίγο πριν συμπληρωθούν τρεις εβδομάδες από την έναρξή του, διαφαίνεται από μια προφανή επίδειξη ισχύος, ως ένας επικίνδυνος για ΗΠΑ και Ισραήλ, λαβύρινθος.
Η προσέγγιση από τον Ντόναλντ Τραμπ ως μια στρατιωτική επιχείρηση «τύπου Βενεζουέλας», είναι πασιφανές ότι ήδη έχει αποτύχει.
Κι αυτό διότι το Ιράν δεν είναι ένα απομονωμένο κράτος της Λατινικής Αμερικής, αλλά ένας περιφερειακός παίκτης με βαθιές ρίζες και ικανότητα να προκαλέσει παγκόσμιο οικονομικό έμφραγμα; Ενδεχομένως.
Αλλά η έως τώρα αποτυχία τονίζεται ακόμη περισσότερο, από το γεγονός ότι ναι μεν τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελε ο Πλανητάρχης (χαρακτηρισμός που στην εποχή μας ταιριάζει απολύτως για τον νυν πρόεδρο της Αμερικής, ενώ αποδεικνύεται ότι στις δεκαετίες ‘80-90 και 2000 που οι πάντες αποκαλούσαμε έτσι τον εκάστοτε πρόεδρο μόνο δίκιο δεν είχαμε…) αλλά δεν διαφαίνονται καν οι προϋποθέσεις και τα εχέγγυα που θα μπορούσαν να δώσουν ένα προβάδισμα στο δίδυμο ΗΠΑ - Ισραήλ στον συγκεκριμένο πόλεμο…
Εάν θελήσουμε να δούμε την κατάσταση έτσι όπως εξελίσσεται με περαιτέρω κλιμάκωση, που θα περιλαμβάνει και επιχειρήσεις χερσαίων δυνάμεων, ο μόνος χαρακτηρισμός που ταιριάζει, αφορά «κίνηση υψηλού κινδύνου», αφού εμπεριέχει τον κίνδυνο για έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Και ίσως έτσι εξηγείται και η το τελευταίο διάστημα πρεμούρα αρκετών ευρωπαϊκών χωρών της Ενωμένης Ζώνης να δηλώνουν ότι «οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι για όλα» και να αναδιοργανώνουν τον στρατιωτικό τους σχηματισμό με αλλαγές στην διάταξη των νεοσυλλέκτων και την εν γένει ενίσχυση της άμυνάς τους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα…
Για τον πρόεδρο Τραμπ, γίνεται ολοένα και πιο φανερό, ότι η περίφημη προ ημερών δήλωσή του προς τους Ευρωπαίους «δώστε εντολή στα πλοία σας να περνούν τα στενά του Ορμούζ, εμείς θα είμαστε εκεί και θα τα διαφυλάξουμε» φαίνεται να είναι κενή περιεχομένου.
Πρώτον γιατί από την πλευρά του το Ιράν έχει ξεκαθαρίσει ότι οποιοδήποτε πλοίο συμμάχων των ΗΠΑ και του Ισραήλ επιχειρήσει να το πράξει θα χτυπηθεί και ουδείς φαίνεται διατεθειμένος να εμπλακεί.
Δεύτερον, διότι και ο ίδιος ο Τραμπ δεν φαίνεται να πιστεύει στα δικά του λόγια – απόδειξη η μη ενεργή διέλευση πλοίων αμερικανικών συμφερόντων από τα Στενά…
Τι θα κάνει λοιπόν ο Αμερικανός ηγέτης; Θα συνεχίσει άραγε να καταστρέφει κατά το δυνατόν τις στρατιωτικές υποδομές του Ιράν και εν τέλει θα αποσυρθεί, αφήνοντας χωρίς λύση το πολιτικό πρόβλημα ή η καθημερινή τεράστια οικονομική αιμορραγία (οι οικονομικοί αναλυτές κάνουν λόγο για περίπου 10 - 11 δισεκατομμύρια δολάρια εβδομαδιαίως) θα τον οδηγήσει στην ανάγκη να αποδεχθεί μια μεσολαβητική προσπάθεια από υψηλού κύρους διεθνείς Οργανισμούς;
Ταυτοχρόνως, κατά το All Jazzera, νυχθημερόν το Ιράν συνεχίζει εν μέσω πολέμου να κατασκευάζει πολεμικό υλικό σε υπόγεια πολεμικά εργοστάσια, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν από τα αμερικανοϊσραηλινά ραντάρ.
Τούτων δεδομένων, ο πολιτικός χρόνος του Τραμπ τελειώνει πιο γρήγορα από τα πολεμοφόδια του Ιράν και η έλλειψη πρόνοιας για τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών, αποτελεί τακτικό σφάλμα με «καταστροφικές» για τον ίδιο συνέπειες, λίγο πριν από τις «ενδιάμεσες» αμερικανικές εκλογές.
Την ίδια ώρα, ένας περήφανος λαός, όπως αυτός του Ιράν, με πλουσιότατο πολιτιστικό υπόβαθρο, ταλαιπωρείται επί δεκαετίες από ένα απάνθρωπο φονταμενταλιστικό θεοκρατικό καθεστώς.
Είναι ανάγκη οι πολίτες του να «αναπνεύσουν». Πώς θα γίνει αυτό, είναι ένα τεράστιο ερώτημα. Και δυστυχώς προς το παρόν τουλάχιστον, δεν μπορούμε να απαντήσουμε. Και είναι κρίμα…