Του Τάκη Λάγιου*
Όσο φτωχαίνει η γλώσσα τόσο φτωχαίνει και η σκέψη. Όσο οι λέξεις χάνουν το νόημά τους ή αυτό αλλοιώνεται τόσο η σκέψη αποδομείται και τείνει σε χαοτικές συμπεριφορές· γίνεται ένα εργαλείο του οποίου σε λίγο θα έχουμε χάσει τις οδηγίες χρήσης και θα μας είναι άχρηστο. Χωρίς το φθέγμα, η σκέψη θα είχε παραμείνει στο επίπεδο των αισθήσεων και των σκόρπιων αναμνήσεων.
Η γλώσσα είναι αυτή που μας επέτρεψε να ονομάζουμε τα πράγματα και να παράγουμε σύνθετους συλλογισμούς. Χωρίς αυτήν, η σκέψη μας θα έμοιαζε περισσότερο με εκείνη των ζώων, περιορισμένη νοητικά στο εύθραυστο παρόν.
Οι λέξεις είναι τα εργαλεία της γλώσσας και εξ αυτού ο φορέας της σκέψης. Τα σύμβολα με τα οποία χαράζεται ο πίνακας της μνήμης. Χωρίς τις λέξεις η μνήμη μας θα είχε μόνο τα χαρακτηριστικά των νόμων του Παβλόφ. Οσον αφορά δε τη δομή της, αυτή θα ήταν χαοτική.
Όσο λοιπόν οι λέξεις απονοηματοποιούνται, ιδιαίτερα με τη δημιουργία μιας γλωσσικής σούπας λόγω της αστόχαστης σύμμειξης όλων των γλωσσών με τη σημερινή lingua franca, την αμερικανοαγγλική, τόσο οι λέξεις θα τείνουν να μοιάζουν με άνευ νοήματος ήχους και μαζί με αυτές και η σκέψη θα καταλήξει ένας κενός χώρος, ένας θόρυβος στον ανθρώπινο εγκέφαλο.
* Απόσπασμα άρθρου του νομικού και συγγραφέα Τάκη Λάγιου δημοσιευμένο στις «Νησίδες της Εφημερίδας των Συντακτών. Ολόκληρο, στο https://www.efsyn.gr/nisides/508388_giati-stamatisame-na-skeptomaste
