Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου*
Η Αργεντινή είχε χρεοκοπήσει. Κι όταν οι Αργεντινοί αποφάσισαν να εμπιστευθούν τον Πρόεδρο Μιλέϊ, κάθε απόχρωσης ιδεοληπτικά άτομα, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, έκρουαν το κίνδυνο της κοινωνικής καταστροφής, της αστάθειας και της λαϊκής απόρριψης. Λες και οι Αργεντινοί οι ίδιοι δεν έχουν βιώσει τα χειρότερα εδώ και δεκαετίες πλέον.
Οι ίδιοι πρωτάρηδες...“ερασιτέχνες μάγοι”... που έφεραν τα μνημόνια και μια δεκαετή οπισθοδρόμηση στην Ελλάδα, κατηγορώντας αυτούς που κατάφεραν τα επιτεύγματα στην οικονομία των τελευταίων ετών ως “φιλελέδες”.
Οι Αργεντινοί ωστόσο, βλέπουν την πολύπαθη χώρα τους, να ανακάμπτει και μάλιστα δυναμικά. Σε δύο μόλις χρόνια:
-Ο πληθωρισμός στην πλούσια αυτή χώρα της Λατινικής Αμερικής μειώθηκε- κρατηθείτε- από το 210% στο 41%.
-Ο πληθωρισμός φέτος θα υποχωρήσει έτι περαιτέρω στο 17%.
-Το πρωτογενές πλεόνασμα παρουσίασε 1,8% του ΑΕΠ αύξηση το 2024.
- Η φτώχεια και εξαθλίωση μειώθηκε κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες σε ένα χρόνο.
- Η ανάπτυξη είναι ισχυρή, στο 3-4%.
Οι Αργεντινοί υποστήριξαν συντριπτικά αυτή την πολιτική στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2025, με πάνω από το 40% των ψήφων όπως γράφει: η Le Journal du Dimanche. Έγινε θαύμα στην Αργεντινή; Όχι.
Η νέα διακυβέρνηση της χώρας εφάρμοσε ένα φιλελεύθερο πρόγραμμα που συνοψίζεται:
-σε μείωση κατά 35% των ομοσπονδιακών δαπανών,
-σε μείωση κατά 50% του αριθμού των υπουργείων,
-σε μαζική απορρύθμιση, κατάργηση εκατοντάδων κανονισμών, -σε κατάργηση των αναποτελεσματικών επιδοτήσεων και τέλος
-σε επαναπροσδιορισμό του κράτους γύρω από τις βασικές του λειτουργίες.
Και έφερε την ανάκαμψη της Αργεντινής ( Le Redressement Argentin), όπως «λέει ο τίτλος στο εξώφυλλο.
Οι πολιτικές που εφαρμόζει ο Javier Milei είναι ένα συνεκτικό όραμα καταδίκης:
- των πολιτικών του κρατισμού ,
- του κολλεκτιβισμού ,
- της woke ατζέντας του δικαιωματισμού, και
- της εξίσωσης και σχετικοποίησης των πάντων.
Κυρίως όμως στέλνοντας στο “πυρ το εξώτερο”
-πολιτικές που υπόσχονται Δικαιοσύνη, αλλά διαιωνίζουν τα προνόμια λίγων εκλεκτών
-πολιτικές που επικαλούνται την ισότητα, αλλά δημιουργούν νέες κάστες.
-πολιτικές που ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν την ελευθερία αλλά πολλαπλασιάζουν τις μορφές ελέγχου.
Ο Μιλέι δηλώνει ότι «η μόνη νόμιμη λειτουργία του κράτους είναι να προστατεύει τη ζωή, την ελευθερία και την περιουσία».
Όλα τα άλλα εμπίπτουν στην ατομική ευθύνη
Αυτό το μοντέλο ασπάζεται και προτείνει και για τη Γαλλία ο εικονιζόμενος Δήμαρχος Καννών David Lisnard με το σύνθημα: «Viva la libertad, carajo!»