Της Μαρίας Ν. Μαρκοπούλου
Ο πόλεμος Ρωσίας - Ουκρανίας σηματοδότησε ακόμα ένα περιφερειακό ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των ισχυρών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στον ευρωπαϊκό χώρο.
Ακόμα ένα πεδίο πολέμου επικράτησης όχι μόνο δύο διεκδικητών. Ο κόσμος αλλάζει μορφή και το ουκρανικό ζήτημα είναι μόνο ένα δείγμα όσων πρόκειται να ακολουθήσουν ώσπου το εκκρεμές να σταθεροποιηθεί.
Το διπολικό μονοπώλιο δύναμης ψυχορραγεί καθώς νέοι ισχυροί παίκτες διεκδικούν μερίδιο στο μοίρασμα σπάνιων γαιών και οικονομικής ισχύος.
Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι...
Μερικά χρόνια πριν οι εμπορικές σχέσεις της Ρωσίας- ΕΕ ήταν άριστες προς αμοιβαίο όφελος, με προσόν την γειτονική θέση των συμβαλλομένων. Εμπορικές συμφωνίες για φθηνό πετρέλαιο και αέριο, σιτηρά, μέταλλα, χημικά, λιπάσματα, ουράνιο, σίδηρο, νικέλιο χρήσιμο για τις μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων κ.ά βόλευαν τους συμβαλλόμενους.
Αυτή ακριβώς η ευκολία συνδιαλλαγής οδήγησε στην κοινή απόφαση να κατασκευαστεί ο αγωγός φυσικού αερίου Nord Stream μέσω του οποίου τα καύσιμα θα κατευθύνονταν απευθείας στους αγοραστές σε φθηνή τιμή αφού θα παρέκαμπταν την διέλευση τους από το ουκρανικό έδαφος και τα υπέρογκα ετήσια έξοδα σε δικαιώματα διέλευσης στην Ουκρανία.
Εκεί άναψε το φυτίλι...
Οι Αμερική εξέφρασε φόβους ότι ο αγωγός θα διευκόλυνε την Ρωσία να κατασκοπεύει τον Νατοϊκό στόλο αλλά και ότι θα επέφερε και ζημιά στην αμερικανική οικονομία επειδή δεν θα εύρισκε εύκολα Ευρωπαίους πελάτες. Ετσι αποφάσισε να μην εμποδίσει την κατασκευή του Nord Stream.
Αυτό επέφερε την απόλυση των εργαζομένων στην ελβετικής κατασκευαστικής εταιρείας, την αύξηση του κόστους καυσίμων στην Ευρώπη, την πτώση της βιομηχανικής παραγωγής- κυρίως στην Γερμανία- που παρά τις διαμαρτυρίες της υποχρεώθηκε να αγοράζει καύσιμο επιβαρυμένο με το κόστος μεταφοράς από μεγάλη απόσταση το οποίο θα μετακυλιόταν στα νοικοκυριά και τους αγοραστές βιομηχανικών προϊόντων.
Για να αποφευχθούν τόσα δεινά στην ευρωπαϊκή οικονομία, ο τότε Γερμανός καγκελάριος Σολτς με τον Ρώσο ομόλογο του και τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπάιντεν υπέγραψαν προσωρινή συμφωνία με ισχύ για συνέχιση των έργων του αγωγού μέχρι το 2024, αφού πρώτα απέσπασαν την υπόσχεση της Ρωσίας ότι μέχρι τότε θα στήριζε την Ουκρανία με τα τέλη διέλευσης και δεν θα πραγματοποιούσε επίθεση.
Οι Ρώσοι όμως δεν τήρησαν τα συμφωνημένα και κατέλαβαν δύο περιοχές της Ουκρανίας και απέκλεισαν την πρόσβαση της στην Μαύρη Θάλασσα.
Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών είχε επίσημα ξεκινήσει.
Ο Πούτιν ζητούσε ανταλλάγματα για να υπαναχωρήσει:
α) το ξεπαγωμα των ρωσικών επενδεδυμένων κεφαλαίων από τις δυτικές τράπεζες και
β) την επίσημη προσάρτηση των περιοχών που κατέλαβε.
Η παρέμβαση του Τραμπ για ειρήνη και επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των αντιμαχόμενων δεν απέδιδε τα αναμενόμενα.
Οι Ευρωπαίοι αντέδρασαν στην απελευθέρωση των ρωσικών κεφαλαίων γιατί θα ζήμιωναν το τραπεζικό τους σύστημα και ο Πούτιν δεν καταδεχόταν να μιλήσει απευθείας με τον Ζελενσκι.
Οι εκατόμβες των θυμάτων συνεχίζονταν. Το ίδιο και η ανασφάλεια των γύρω περιοχών και εμφανίστηκαν δονήσεις στην συνοχή των μελών Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τελικά επικράτησε η ευρωπαϊκή άποψη και ο πόλεμος εξελισσόταν με αμέτρητους νεκρούς.
Στην Αμερική ο Τραμπ κατηγορείτο για φιλική συμπεριφορά υπερ της Ρωσίας και οι φάκελοι Επστάιν τάραζαν τις βάσεις της αμερικανικής ηθικής. Ο εκνευρισμένος Αμερικανός πρόεδρος άρχισε να εμφανίζει δείγματα ανεξήγητης επιθετικότητα με απειλές εισβολής σε μακρινές από τις ΗΠΑ χώρες και οι BRICKS προσέφευγαν στις νέο ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις για να περισώσουν την υπόσταση και τις οικονομίες τους εγκαταλείποντας αργά τις συναλλαγές τους με δολλάρια.
Τόνοι χρυσού και αργύρου μεταφέρονταν από τις επαπειλούμενες χώρες σε ασφαλέστερα θησαυροφυλάκια όπως της Κίνας και της Ρωσίας ενώ το αμερικανικό δολάριο σημείωνε ιστορική μείωση της αξίας του στα διεθνή χρηματιστήρια.
Παραδοσιακοί συνεργάτες της Αμερικής πλησίασαν την Κίνα, το αμερικανικό χρέος έφθανε σε ύψη, οι διεθνείς οικονομικοί καρχαρίες μυρίστηκαν αίμα και έσπευσαν να κατασπαράξουν το θύμα.
Ο υπαριθμον ένα δανειστής της Αμερικής και πιστός συνεργάτης της σήμερα ζητά άμεσα την αποπληρωμή του υπέρογκου δανείου ύψους 1,3 τρισ δολλάρια με μετρητό πραγματικό χρήμα και οχι ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου.
Ωστόσο το χρέος της Αμερικής προς την Κίνα από 1,3 τρισ δολάρια το 2013 σήμερα έχει μειωθεί σε μόνο 682, 6 δισεκ.
Αιτία της μείωσης του χρέους ήταν ότι η Κίνα θορυβημένη από τις εμπορικές και πολιτικές τριβές της με την Ουάσιγκτον, σκέφθηκε να περιορίσει την έκθεση της σε περίπτωση κυρώσεων και προτίμησε να επενδύσει σε χρυσό κλπ περιουσιακά στοιχεία.
Άλλη αιτία ήταν επίσης και η άνοδος των αμερικανικών επιτοκίων που επηρεάζει τις τιμές των ομολόγων που οδήγησαν την Κίνα να αναπροσαρμόσει το χαρτοφυλάκιο της για να αποφύγει απώλειες και τέλος φοβούμενη τυχόν πάγωμα των επενδεδυμένων κεφαλαίων της όπως συνέβη με την Ρωσία.
Η Κίνα σήμερα συσσωρεύει χρυσό ασήμι και ρευστό από την σταδιακή σιωπηλή και ελεγχόμενη πώληση αμερικανικών ομολόγων αλλά και από τα ανα την υφήλιο εκατομμύρια κινέζικα μικρομάγαζα που επί δεκαετίες συναλλάσσονταν μόνο με μετρητά.
Παράλληλα σε δύο κινέζικες επαρχίες ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα χρυσού και πλέον κανείς δεν γνωρίζει τα ακριβή αποθέματα του πολύτιμου μετάλλου στην χώρα.
Ο υπαριθμον ένα δανειστής της Αμερικής και πιστός συνεργάτης της, η Ιαπωνία, κατέχει σήμερα ομόλογα του αμερικανικού δημόσιου ύψους 1,2 δισεκ και τελευταία ζήτησε από την ομοσπονδιακή Τράπεζα να πληρώσει το σύνολο του αμερικανικού χρέους σε πραγματικό νόμισμα. Μόνο η Μεγάλη Βρετανία δεν έχει αντιδράσει ακόμα.
Με όλη αυτή την επιθετική επίδειξη δύναμης που σκορπάει ρίγη ανασφάλειας στους πολίτες οι BRICS ενώνουν τις δικές τους οικονομικές τους δυνάμεις και απειλούν με πτώχευση την Αμερική.
Η μάχη όμως αν και βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ακόμα ο κύβος δεν έχει ριφθεί...