Του Τάσου Παπαδοπούλου
Το να απαγάγει κανείς τον επικεφαλής μιας χώρας και να τον οδηγεί σιδηροδέσμιο στην δική του, προκειμένου να δικαστεί και την ίδια ώρα να δηλώνει ότι αναλαμβάνει την διοίκηση της, είναι κάτι που ξεπερνάει όχι μόνο κάθε έννοια του Διεθνούς Δικαίου, αλλά και της λογικής.
Θα πει κανείς δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όχι βέβαια, αλλά το παρατηρήσαμε να συμβαίνει σε χώρες, που αρνούνται το κράτος δικαίου και που τέλος πάντων δεν λειτουργούν με βάση τους κανόνες του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού.
Τώρα όμως το βλέπουμε και εντός των τειχών της Δύσης, που υποτίθεται ότι σκέπτεται και ενεργεί με διαφορετικό τρόπο από αυτόν των κάθε λογής και κατηγορίας τρίτων χωρών. Θα πει επίσης κανείς, μα ο Μαδούρο είχε υφαρπάξει την εξουσία και λειτουργούσε ως δικτάτορας. Θα συμφωνήσει κανείς με αυτούς τους χαρακτηρισμούς και μπορεί να προσθέσει πολλούς περισσότερους.
Όμως πάνω και πέρα από ένα αυταρχικό καθεστώς, αυτό του Μαδούρο, που είχε υφαρπάξει την εξουσία καταργώντας ακόμη και την Βουλή, που δεν ήταν της αρεσκείας του, η ενέργεια του Τραμπ θα την χαρακτήριζε κανείς πειρατική, μιας και πραγματοποιήθηκε με τρόπο που προσβάλει αξίες, αρχές και θεσμούς, που καθιερώθηκαν μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Δεν είναι μόνο το Διεθνές Δίκαιο, που έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του ο Τραμπ, είναι και η εσωτερική έννομη τάξη που την αγνόησε παντελώς. Προχώρησε σε αυτή την πολεμική ενέργεια, χωρίς να ενημερώσει καν το Κογκρέσο.
Επίσης αγνόησε τον ΟΗΕ, που η αποστολή του είναι να διασφαλίζει την Διεθνή έννομη τάξη. Και τέλος κινήθηκε μόνος του μες στόχο ένα τρίτο ανεξάρτητο κράτος, χρησιμοποιώντας την βία και την δύναμη της ισχύος των ΗΠΑ. Μια ενέργεια που ταυτίζεται με αυτήν του Πούτιν, πριν τέσσερα χρόνια στην Ουκρανία.
Εκεί είχαμε τον ναζί Ζελένσκι κι εδώ έχουμε τον ναρκοτρομοκράτη Μαδούρο. Βίοι παράλληλοι δύο προσώπων, που χρησιμοποιούν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο, για να τρομοκρατήσουν και να επιβάλουν την επεκτατική τους δραστηριότητα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Σε αυτό το δίδυμο αν προστεθεί και ο κολαούζος Ερντογάν, φτιάχνεται το τρίο του νέου ιμπέριουμ του πλανήτη. Δε μένει παρά να μπει στο κλαμπ και ο Σι, που εποφθαλμιά την Φορμόζα, για να στρωθεί για τα καλά το καρέ και κατόπιν τούτου γαία πυρί μειχθήτω.
Σε όλο αυτό τον ορυμαγδό των μεγάλων και δραματικών εξελίξεων, η Ευρώπη σφυρίζει κλέφτικα, προσπαθώντας να δει, που φυσάει ο άνεμος για να αποφασίσει πάντα εκ των υστέρων την στάση της.
Το γεγονός ότι δεν την λαμβάνουν υπόψη τους, οι άλλοι μεγάλοι παίκτες, την φέρνει πίσω στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου οι Αγγλογάλλοι ψέλλιζαν κατευναστικές κουβέντες για να αποτρέψουν την επεκτατική δραστηριότητα του Χίτλερ.
Να θυμίσουμε την συναίνεση Αγγλίας και Γαλλίας για την κατάληψη της Σουδητίας, τμήματος της Τσεχοσλοβακίας από τον Χίτλερ, που στη συνέχεια εκτός συμφωνίας φυσικά, κατάλαβε ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία. Για να προχωρήσει στη συνέχεια στην περιοχή του Ντάντσιχ εντός του Πολωνικού εδάφους και πάει λέγοντας.
Και τότε, όπως και τώρα με την περίπτωση της Ουκρανίας υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι, που λένε μα θα πάμε σε πόλεμο με την Ρωσία για τα εδάφη της Ουκρανίας; Το ερώτημα αυτό γίνεται εκ του πονηρού προκειμένου να αφεθεί έρμαιο στις ορέξεις του Πούτιν, η Ουκρανία.
Όμως οι βίοι παράλληλοι, που επέλεξε ο Τραμπ με τον Πούτιν στο θέμα της Βενεζουέλας ενεργώντας μόνος του και αγνοώντας τους πάντες, δείχνει αντίστοιχη νοοτροπία, που συνοδεύεται από ανάλογη δράση. Οι διακηρύξεις περί ειρήνης και τερματισμού των πολέμων συγκρούονται ευθέως με τις πράξεις.
Οι λεγόμενοι ειρηνοποιοί απαιτούν στον όποιον αντιτιθέμενο υποταγή και επειδή δεν έχουν εξουσιοδοτηθεί από κανέναν, ούτε καν από τα εσωτερικά τους όργανα, προβαίνουν σε ενέργειες και πράξεις που βρίσκονται έξω και πέραν από κάθε νομιμότητα.
Στις μέρες μας δεν αλλάζει μόνο το κλίμα που κάποιοι το αμφισβητούν, βάζοντας πάνω και πέρα από την υγεία του πλανήτη άρα και όλων μας, την απληστία του κέρδους, αλλάζουν και οι κανόνες του παιχνιδιού της Διεθνούς Πολιτικής. Ή μάλλον καταργούνται με μια μονοκονδυλιά κανόνες, που διατήρησαν την ειρήνη για ογδόντα περίπου χρόνια.
Το αύριο δεν μοιάζει αβέβαιο είναι άκρως ανησυχητικό και ουδείς μπορεί να προβλέψει τι άλλο μας περιμένει να δούμε, μιας και τα γεγονότα ξεπερνούν και την ίδια την φαντασία.
Ας ελπίσουμε ότι το 2026, που ανέτειλε πριν λίγες ημέρες θα δώσει λίγο φως, σε όσους διαφεντεύουν την τύχη μας και θα ανοίξει δρόμους ποιο φωτεινούς, για όλη την ανθρωπότητα…