Της Μαρίας Ν. Μαρκοπούλου
Δεν έφτανε ο πόλεμος που έχει ανοίξει μεταξύ Αμερικής και Κίνας εξαιτίας άπειρων μεταξύ τους οικονομικών και όχι μόνο- διαφορών, τώρα στην λίστα προστίθεται ακόμα μια σοβαρή αιτία: οι νέες τεχνολογίες που η κατοχή και η διαχείριση τους θα αναδείξει τον τελικό νικητή.
Οι καλώς γνωρίζοντες ισχυρίζονται ότι εκείνος που ήταν καλά μελετημένος, προνοητικός και υπομονετικός τώρα έχει την δυνατότητα να αναπτύξει ταχύτητα και ίσως καταφέρει -όχι μόνο να γίνει κάτοχος του ΑΙ - αλλά να επιβληθεί σαν ηγετική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή.
Μέχρι πρότινος η ισχύς μιας χώρας εξαρτάτο από το πληθυσμιακό της μέγεθός, στα γεμάτα ταμεία με πραγματικό νόμισμα και με χρυσό τα θησαυροφυλάκια της στοιχεία που της εξασφάλιζαν ότι θα μπορούσε να απόκτηση όσα αγαθά επιθυμούσε και με οιονδήποτε τρόπο.
Αυτό ωστόσο δεν ισχύει σήμερα...
Ισχυρό στρατό θα έχει όποιος είναι κάτοχος των δικτύων της τεχνητής νοημοσύνης αφού εκείνος θα έχει και την δυνατότητα να αποφασίζει με μεγαλύτερη ταχύτητα και ακρίβεια.
Πρώτες ύλες θα διαχειρίζεται και θα τις εμπορεύεται όποιος τις κατέχει από την εγχώρια παραγωγή του ή τις έχει αποκτήσει μέσω εμπορικών συνεργασιών και οδών μεταφοράς τους από και προς τρίτες χώρες και θα τις εμπορεύεται διεθνώς.
Η Κίνα εργάστηκε για πολύ καιρό να χτίσει την κατάλληλη υποδομή της ώστε να επιτύχει αυτόΝ τον στόχο.
Συνεργάστηκε με παλαιούς εχθρούς της όπως με την Ρωσία στην οποία εμπιστεύθηκε μέσω αδράς αμοιβής έργα υποδομής.
Υπάρχουν ψίθυροι ότι κουμπάρος στο συγκεκριμένο προξενιό συμφώνου ήταν η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν συνέπεσε χρονικά η παρουσία Μέρκελ- Πούτιν στο Πεκίνο.
Ωστόσο το 2014 οι δύο χώρες υπέγραψαν και η κ. Μέρκελ δεν παρέλειπε να τονίζει την αναγκαιότητα της Γερμανίας να πλησιάσει για οικονομικό όφελος την Ανατολή.
Εκεί ακριβώς την περίοδο ο Πούτιν δίνει τα χέρια με τον Κινέζο πρόεδρο και συμφωνούν το έργο για την κατασκευή σιδηροδρόμου υψηλής ταχύτητας μέσω σύμπραξης κινέζικων και ρωσικών εταιρειών.
Το 2014 μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και τις κυρώσεις από τη Δύση ο Πούτιν στράφηκε ολοφάνερα προς την Κίνα.
Η σιδηροδρομική γραμμή που σχεδιάστηκε για να συνδέσει την Μόσχα με το Πεκίνο είχε μήκος 7000 χιλιομέτρων που με ταχύτητα 400 χλμ την ώρα η διαδρομή θα διαρκούσε το πολυ μέχρι 48 ώρες.
Η αξία του έργου συμφωνήθηκε στα 242 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο γεωπολιτικός πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη.
Όμως τότε το έργο αναβλήθηκε κυρίως λόγω του πολέμου της Ρωσίας με την Ουκρανία αλλά πριν λίγους μήνες και συγκεκριμένα τον Μάιο του 2024 οι Πούτιν και Τζινπίνγκ επιβεβαίωσαν ξανά τη στρατηγική τους συνεργασία στις υποδομές.
Η γερμανικές εταιρείες που κυριαρχούσαν πανω απο εκατό χρόνια κυρίαρχος στους ρωσικούς σιδηροδρόμους, έχασε τη θέση της στην Κίνα . Τυχαίο;
Μόλις ξεκίνησε η κρίση στην Ουκρανία η Γερμανία διαχώρισε πλήρως την θέση της με την Ρωσία. Και η Ρωσία έσπευσε ταυτόχρονα να επιβεβαιώσει το βελούδινο διαζύγιο.
Το πεδίο για την συνεργασία Κίνας- Ρωσίας ήταν ελεύθερο και με κοινή ανακοίνωση τους η βεβαίωσαν ότι οι εργασίες θα ξεκινήσουν τον επόμενο χρόνο.
Η Κίνα για ακόμα μία φορά μπαίνει στην αρένα της αντιπαράθεσης με την Αμερική μετά τις σκληρές απειλές του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για επιβολή υπέρογκων δασμών στα κινεζικά προϊόντα που θα εισάγονταν σε αμερικανικό έδαφος η σε χώρες αμερικανικής επιρροής. Παράλληλα ο Ντόναλντ Τραμπ συνέχισε να προσβλέπει στην επιβολή στρατιωτικής δύναμης σε απομακρυσμένους στόχους από τον βορά μέχρι την Περσία.