Της Μαρίας Δεδούση
Έλαβα email από έναν αναγνώστη, ο οποίος επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος. Το διάβασα μερικές φορές έως ότου το «καταπιώ», διότι αυτά που μου γράφει είναι σοκαριστικά. Θα σας δώσω ένα απόσπασμα. «Πριν από λίγες ημέρες ένα 15χρονο αγόρι, οδηγώντας ένα πατίνι, χτύπησε σε μια τσιμεντένια κολόνα μπροστά από το σπίτι μου, με αποτέλεσμα τον βαρύτατο τραυματισμό του και εντέλει τον θάνατό του την 1η Σεπτεμβρίου.
Από εκείνη την ημέρα καθημερινά γινόμαστε θιασώτες μιας θλιβερής κατάστασης. Συνομήλικα παιδιά (συγγενείς, φίλοι, συμμαθητές, αλλά και άγνωστοι) έρχονται, ακουμπούν και ασπάζονται τη φωτογραφία του, ανάβουν ένα κεράκι, τοποθετούν ένα λουλούδι και στη συνέχεια, κάθονται και “κάνουν παρέα” στην ψυχή του άτυχου παιδιού. Ανάμεσά τους και μια γυναικεία τραγική φιγούρα, η οποία θρηνεί σχεδόν κάθε βράδυ αυτό το παιδί. Κοντά σε αυτούς συμπάσχουν και οι κάτοικοι της γειτονιάς μας, γονείς όλοι, σαν να ήταν δικός τους άνθρωπος.
Το συγκεκριμένο σημείο δεν είναι απλά ένα σημείο ατυχήματος. Είναι ένας ιερός χώρος». Ο αναγνώστης δεν εξαντλείται στο συναισθηματικό κομμάτι της υπόθεσης και θέτει ερωτήματα. Όλα τους συγκλίνουν σε ένα πράγμα: Ποιος φταίει που ένα 15χρονο παιδί έχασε έτσι άδικα τη ζωή του;
Το θέμα με τα ηλεκτρικά πατίνια και τη δυνατότητα που δίνουν σε σχεδόν καθέναν να κινείται στους δρόμους με μεγάλη ταχύτητα είναι τεράστιο. Στην Ελλάδα, από τις 18 Αυγούστου 2026 απαγορεύεται η χρήση ηλεκτρικού πατινιού από άτομα κάτω των 17 ετών. Απαγορεύεται, επίσης, η πώληση ηλεκτρικών πατινιών σε άτομα κάτω των 17 ετών.
Το παιδί, άρα, οδηγούσε το πατίνι παράνομα. Κι αυτό, προφανώς, το έκανε με την ανοχή, ή τη συνέργεια, κάποιων. Τα προβλήματα που προέκυψαν με την εκτεταμένη χρήση ηλεκτρικών πατινιών, ιδιαίτερα σε μια πόλη σαν την Αθήνα, έχουν αναδειχθεί επαρκώς. Αυτό ήταν που οδήγησε και στην αυστηροποίηση των μέτρων. Αυτό και διάφορα ατυχήματα στα οποία ενεπλάκησαν τέτοιου είδους οχήματα.
Τα προβλήματα προέκυψαν σε μεγάλο βαθμό επειδή ένα νέο μέσο μετακίνησης μπήκε μαζικά σε πόλεις σχεδιασμένες γύρω από το αυτοκίνητο, χωρίς να προσαρμοστούν έγκαιρα οι υποδομές και οι κανόνες. Κι ούτε πρόκειται να προσαρμοστούν, καθώς πόλεις σαν την Αθήνα δεν μπορούν να αλλάξουν σε τέτοιον βαθμό. Ποιος είναι υπεύθυνος, λοιπόν, όταν όλοι έχουν ένα κομμάτι της ευθύνης; Ο 15χρονος; Οι γονείς του; Αυτός που του έδωσε το πατίνι; Ο κατασκευαστής;
Η Πολιτεία που επέτρεψε, αρχικά, την κυκλοφορία τέτοιων οχημάτων; Ο δήμος που έχει μια τσιμεντένια κολόνα εκεί όπου βρίσκεται; Η πόλη που δεν διαθέτει ασφαλή χώρο για τέτοια μέσα; Ή μήπως, τελικά, η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει ένας φταίχτης, πράγμα που είναι πολύ πιο δύσκολο να χωνέψει κανείς;
Ίσως το πιο σημαντικό ερώτημα είναι άλλο: Τι πρέπει να αλλάξει, ώστε κανένα άλλο παιδί να μη χάσει τη ζωή του με τέτοιον τρόπο; Κι εδώ υπάρχει συνευθύνη: Η Πολιτεία οφείλει, ταυτόχρονα, να κάνει τους δρόμους πιο ασφαλείς, αλλά και να αυστηροποιήσει τους ελέγχους. Οι γονείς -και όλοι εμείς- οφείλουμε να εξηγήσουμε στα παιδιά μας ότι η ζωή δεν είναι παιχνίδι· όταν κάποιος σου λέει ότι κάτι είναι επικίνδυνο, δεν το κάνει για να σε περιορίσει, αλλά για να σε προστατεύσει.
Η συνευθύνη, όμως, δεν σημαίνει ίση ευθύνη. Άλλο το παιδί των 15 ετών που κάνει μια απερισκεψία, άλλο ο ενήλικος που του δίνει το πατίνι, άλλο η Πολιτεία που θέτει τους κανόνες και άλλο μια επικίνδυνη υποδομή. Ας πάρει καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν. Κι ας τις πάρει στα πολύ σοβαρά. Δεν χρειαζόμαστε άλλα νεκρά παιδιά πάνω σε μια τσιμεντένια κολόνα.