Τα μεταλλικά «mail» που σκουριάζουν στους δρόμους

Του Διονύση Βραϊμάκη*
Έπεσε ένα κομμάτι της Microsoft και βυθίστηκε η επικοινωνία μας. Η οποία, έτσι κι αλλιώς, κρέμεται κυριολεκτικά από έναν ιστό: τον διαδικτυακό. Στα mail μας υπάρχουν τα «γράμματά» μας, τοποθετημένα και ταξινομημένα με τέτοιον τρόπο, ώστε να βρίσκεις ό,τι θέλεις πληκτρολογώντας μια λέξη στην αναζήτηση, δίπλα στον μεγεθυντικό φακό. Εκεί είναι η αλληλογραφία μας, οι σημειώσεις μας, οι σκέψεις μας, οι φωτογραφίες μας.
Και ξαφνικά, αυτές οι τεράστιες ηλεκτρονικές γραμματοθυρίδες κλείδωσαν για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο. Ο ιστός τις τίναξε όπως τινάζει τις αράχνες το ξεσκονόπανο. Και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου επέστρεψε στα παλαιοντολογικά απομεινάρια της τεχνολογίας: στο σταθερό τηλέφωνο και στο αλήστου μνήμης φαξ.
Πάλι καλά που υπήρχε η αναλογική λύση. Δεν ξέρω, μήπως χρειαστεί, καλού κακού, να πάμε ακόμα πιο πίσω. Στον ταχυδρόμο με το ποδήλατο, στο σαλιωμένο γραμματόσημο και στα γραμματοκιβώτια των δρόμων, από όπου περνούσαν κάθε πρωί τα βανάκια των ΕΛΤΑ για να μαζέψουν τα γράμματα που είχαν ρίξει οι αλληλογραφούντες.

Ίσως γι' αυτό παραμένουν ακόμη εκεί, σκουριάζοντας στους δρόμους. Εδώ δύο τέτοια κουτιά από το επικοινωνιακό μας παρελθόν. Ένα σε δρόμο του Πειραιά και ένα της Αθήνας. Και τα δύο στο έλεος της οξείδωσης.
* Δημοσιεύτηκε στο Harddog