Του Γιάννη Αλεξίου*
Ήταν η εποχή που κρέμονταν τα περιοδικά με κυρίως ξύλινα μανταλάκια στα περίπτερα και στο πάνω τεύχος της μικρής ή μεγάλης ντάνας που έφερνε ο διανομέας με τα ίδια τεύχη ο περιπτεράς σημείωνε βιαστικά με μολύβι ή στυλό τον αριθμό περιοδικών που παρέλαβε... Οι βιαστικοί πιτσιρικάδες που έτρεχαν πρώτοι να το αγοράσουν από ντροπή δεν έλεγαν του περιπτερά να τους δώσει ένα άλλο που να μην ήταν σημειωμένο. Τουλάχιστον έτσι έκανα εγώ “πληρώνοντας” την αγωνία μου να πάρω “φρέσκο” το περιοδικό που περίμενα να βγει πώς και πώς. Οι περισσότεροι πάντως δεν έδιναν καμιά σημασία σε αυτό.
Το πιο ενημερωμένο σημείο για να βρεις όλα τα περιοδικά ήταν ένα ψιλικατζίδικο στην οδό Αλικαρνασσού κοντά στη Λεόντειο της Νέας Σμύρνης, πολύ κοντά Λ. Συγγρού. Αν και απέναντι ακριβώς από το σπίτι μου υπήρχε περίπτερο προτιμούσα το ψιλικατζίδικο του Πολυζώη γιατί εκεί υπήρχε χώρος να εκθέσει όλα τα περιοδικά και έτσι μπορούσα να τα ξεφυλλίσω. Είχε ειδικά σταντ της εποχής όπου κρέμασε τα περιοδικά αριστερά και δεξιά του σταντ στην είσοδο της ξύλινης πόρτας του μαγαζιού.
Ήταν ένας τσιγγούναρος εβραϊκής καταγωγής που δεν πρόσφερε ποτέ στους πιτσιρικάδες μια τσίχλα-φυλλαράκι όπως τις λέγαμε τότε λόγω του μακρύ λεπτού μεγέθους σε διάφορες γεύσεις ή έστω μια καραμέλιασα από εκείνες τις χρωματιστές που ήταν μέσα σε μια γυάλινη μπάλα που είχε μπροστά ένα στρογγυλό άνοιγμα κι έβαζες το χέρι μέσα να διαλέξεις.
Ο Πολυζώης ήταν ένας αεικίνητος αδύνατος 55αρης με κοκάλινα γυαλιά μεγάλης μυωπίας, πατομπούκαλα τα λέγαμε και κάθε φορά που έπιανε στα χέρια του κέρματα τα μέτραγε και τα ξαναμέτραγε μήπως και είναι λάθος. Έμενε στην Αγία Παρασκευή κι ερχότανε από εκεί τόσο μακριά τότε να ανοίξει το ψιλικατζίδικο στη Νέα Σμύρνη. Στεκόταν όρθιος πίσω από ένα μακρύ ξύλινο πάγκο που στην επάνω πλευρά του ήταν γυάλινος και πολλές φορές έβαζε το μολύβι πίσω από το αυτί του έτοιμος να σημειώσει κάτι και συνέχεια είχε το νου του να τακτοποιήσει κάτι. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα αν το Πολυζώης ήταν το μικρό του όνομα ή το επίθετό του, όλοι Πολυζώη τον φωνάζαμε…Όταν βγήκε στην σύνταξη έκλεισε το μαγαζί και διατάραξη την καθημερινότητα μας.
Μου άρεσε πολύ το στήσιμο των περιοδικών το ένα δίπλα στο άλλο, γυάλιζε το μάτι μου που τα έβλεπα όλα μαζί. Το προτιμούσα το ψιλικατζίδικο αυτό από το περίπτερο στο σπίτι μου γιατί περπατούσα μερικές εκατοντάδες μέτρα μέχρι να φτάσω στου Πολυζώη κι έκανα και τη βόλτα μου πήγαινε-έλα. Ο χώρος μπροστά από το μαγαζί ήταν ελεύθερος και χωμάτινος με χαλικάκι, μετά από κάποια χρόνια επικράτησε παντού το τσιμέντο…
* Από το https://www.ogdoo.gr/