Του Τάσου Παπαδοπούλου
Σύσσωμη η αντιπολίτευση αναφώνησε απεταξάμην στις 30 προτάσεις Μητσοτάκη, για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Θα ρωτήσει κανείς και για το άρθρο 86, που το βουλευόμενο της αντιπολίτευσης σώμα, γιατί λέει όχι;
Η παράλογη λογική λέει ότι μπορεί να θέλουμε να αναθεωρηθεί το άρθρο 86, και αυτό της εκλογής της ανώτατης ηγεσίας των Δικαστηρίων, το 90, αλλά δεν επιτρέπουμε στον Μητσοτάκη να κάνει αυτή τη δράση, γιατί πρέπει να φύγει και μετά βλέπουμε.
Ωραία λογική. Να σταματήσει να λειτουργεί το κράτος μέχρι να φύγει ο Μητσοτάκης. Ζητούν να παραιτηθεί η κυβέρνηση πριν ολοκληρώσει την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα τετραετή θητεία της, γεγονός άκρως αντιθεσμικό, μιας και δεν έχει χάσει την δεδηλωμένη, που καθιερώθηκε το 1875, από την εποχή του Χαριλάου Τρικούπη.
Αλλά αν δούμε και τις δημοσκοπήσεις, είτε διενεργούνται αυτές για λογαριασμό συμπολιτευόμενων, είτε αντιπολιτευόμενων Μέσων, στο σύνολό τους τα ευρήματα δείχνουν διπλάσια τα ποσοστά της ΝΔ από το δεύτερο κόμμα και πολύ μπροστά τον Μητσοτάκη, ως καταλληλότερο για τον ρόλο του Πρωθυπουργού.
Κατά τα άλλα με μια προσεκτική ματιά, ο αναγνώστης των δημοσκοπήσεων θα διαπιστώσει ότι στα μισά της ΝΔ βρίσκονται και διαγκωνίζονται Τσίπρας , Ανδρουλάκης και Καρυστιανού. Πιο κάτω μια ακόμη τριάδα, που την συγκροτούν Βελλόπουλος, Κωνσταντοπούλου και Κουτσούμπας. Τέλος στα όρια συν-πλην στο νήμα του 3%, βρίσκονται Φάμελλος , Λατινοπούλου και Βαρουφάκης.
Με αυτά τα δεδομένα προς τι η βιασύνη για εκλογές; Ο Ανδρουλάκης, που οργισμένος ζητάει εκλογές εδώ και τώρα, δεν καταλαβαίνει ότι το πιθανότερο θα είναι να του στοιχίσουν την προεδρία του κόμματος; Γιατί αν τον ξεπεράσουν Τσίπρας ή Καρυστιανού, θα αμφισβητηθεί και από τις πέτρες της Χαρ. Τρικούπη η εξουσία του.
Όσο για τον Φάμελλο, που ζει το όνειρό του στην προεδρία του καταρρέοντος δημοσκοπικά ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που τα στελέχη του κόμματος εκλιπαρούν από τώρα για μια θέση στα ψηφοδέλτια του Τσίπρα, δεν καταλαβαίνει ότι η προεδρία του κόμματος ήταν όνειρο και πάει που θα το βιώσει την βραδιά των εκλογών;
Κερδισμένοι απ’ ότι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις είναι οι νεοεισερχόμενοι σχηματισμοί, του Τσίπρα και της Καρυστιανού και από τους παρακάτω Βελλόπουλος , Κωνσταντοπούλου, ενώ στην αγωνία να περάσουν τον πήχη θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν κατέβει στις εκλογές , η Λατινοπούλου και ο Βαρουφάκης. Με αυτά τα δεδομένα θα έχουν ένα πρώτο κόμμα μακράν του δευτέρου, που το πιθανότερο είναι να μην συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία, τους παρακάτω στα μισά του δρόμου και μια πανσπερμία αντιπολιτευομένων στα δεξιά της ΝΔ και στα αριστερά της, που θα καυγαδίζουν για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι.
Οι φωνακλάδες παλιοί και νέοι, ή οι κατέχοντες τα μεγαλύτερα ποσοστά της νωπής εκλογικής αναμέτρησης, θα συναποτελέσουν ένα κανονικό πύργο της Βαβέλ. Βεβαίως σε αυτή την Βουλή που θα μοιάζει με τρελοκομείο, κάθε συζήτηση για αναθεώρηση θα είναι άνευ περιεχομένου.
Αλλά πριν φτάσει κανείς στην αναθεώρηση, χρειάζεται να δει αν μπορεί να σχηματιστεί μια βιώσιμη κυβέρνηση. Σε αυτό τον κυκεώνα, δεν προβλέπεται εύκολη, μια κάποια συνεργασία. Το αποτέλεσμα θα είναι μια δεύτερη αναμέτρηση, που μπορεί κι αυτή να αποβεί άκαρπη.
Και οσονούπω θα έρθει η ώρα της ανάληψης της προεδρίας της Ελλάδας στην ΕΕ, που είναι το δεύτερο εξάμηνο του 2027 και ίπταται ο φόβος μήπως αυτή διενεργηθεί από υπηρεσιακή κυβέρνηση, με ότι αυτό σημαίνει για την χώρα μας.
Για να μην πάμε και στο σκληρό ροκ, που λέγεται Τουρκία, που ως γνωστόν καραδοκεί να εκμεταλλευτεί μια πολύμηνη ακυβερνησία. Το είδαμε άλλωστε το 1974 με την κυπριακή τραγωδία και το 1996 με τα Ίμια.
Τη ΝΔ θα δυσκολέψει η περίπτωση της καθόδου στις εκλογές του Σαμαρά, με δικό του πολιτικό σχηματισμό. Αν συμβεί αυτό, θα είναι ευθεία βολή προς τη ΝΔ, μιας και το ποσοστό που θα απωλέσει, θα είναι μεν μικρό, αλλά σημαντικό για να της στερήσει κάθε ελπίδα αυτοδυναμίας, ή ελκυστικού αποτελέσματος, που θα προσφέρεται για συνεργασία.
Υπάρχουν όμως και οι φέρελπις υποψήφιοι πρωθυπουργοί. Από την αριστερά ο Δούκας, που έχει από κοντά τον Τσίπρα, που «φλερτάρει» πολιτικά σε κάθε ευκαιρία, κι από την άλλη ο Δένδιας, που κρατάει αποστάσεις από τον Μητσοτάκη και κινείται αυτόνομα.
Ο μεν πρώτος πιστεύει ότι θα επαναληφθεί το θαύμα των δημοτικών και το σύνολο της αριστεράς θα προστρέξουν σε αυτόν, προκειμένου να ενωθούν τα παράταιρα κομμάτια της αντιπολίτευσης, ενώ ο δεύτερος περιμένει στην γωνία τον Μητσοτάκη, για να αποτελέσει την εναλλακτική μιας συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Βεβαίως ως πιο νουνεχής εμφανίζεται η Αχτσιόγλου, που βλέποντας τη Νέα Αριστερά να καταρρέει, φροντίζει από τώρα όπως των φρονίμων τα παιδιά, να ανοίξει δικηγορικό γραφείο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην, την επομένη των εκλογών. Καλό παράδειγμα για τους ανεπάγγελτους πολιτικούς…