Της Μαρίας Ν. Μαρκοπούλου
Το καμπανάκι της υπογεννητικότητας χτυπάει απειλητικά την πόρτα ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εκτός από τις οικονομικές επιπτώσεις θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ήδη εύθραυστη κοινωνική συνοχή.
Με τον ίδιο ακριβώς απειλητικά αυξανόμενο ρυθμό, η μείωση των γεννήσεων και η αύξηση του ορίου ηλικίας μας φέρνει όλο και πλησιέστερα στο ενδεχόμενα της πιθανής πτώχευσης.
“Απαιτείται η άμεση και γενναία λήψη κατάλληλων μέτρων για να ανακοπεί η εξέλιξη του φαινομένου”, κραυγάζουν ειδικοί και πολίτες αλλά οι απαιτήσεις τους δεν είναι δυνατό να ικανοποιηθούν καθώς οι επίσημες αρχές κινούνται στις παρυφές της πλήρους κατάρρευσης.
Η αύξηση του μέσου όρου ζωής, η υπογεννητικότητα, η αύξηση του κόστους διαβίωσης, η διαρροή εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού νεαρής ηλικίας σε εκτός συνόρων κράτη, όλα συνιστούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ του οποίου τα αποτελέσματα αναμένεται να εμφανιστούν σύντομα σε όλο τους το μεγαλείο. Μεγάλες βιομηχανίες βάζουν λουκέτο ή μεταφέρουν τις δραστηριότητες τους σε χώρες με φθηνότερο λειτουργικό κόστος, τα άλλοτε κραταιά βιομηχανικά κράτη μειώνουν τις πωλήσεις των προϊόντων τους και απολύουν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, μικρότερες μονάδες κλείνουν, σχολεία παύουν να λειτουργούν λόγω έλλειψης μαθητών και η περιφέρεια ερημώνει. Η αγροτική παραγωγή αγωνίζεται να σώσει ότι σώζεται στηριζόμενη σε μετανάστες. Η αθρόα εισροή των μεταναστών προξενεί κοινωνικές αντιδράσεις και φαινόμενα ανυπακοής στους νομούς των χωρών υποδοχής.
Η συνέπεια όλων των προαναφερόμενων διαλύει την κοινωνική συνοχή, η δυσαρέσκεια των πολιτών αποτυπώνεται σε πολιτική έκφραση εναντίον μιας αλλοιωμένης και “ανεκτικής δημοκρατίας” που θεωρούν ότι εγκαταλείπει τους πολίτες της στην τύχη τους. Οι αλυσιδωτές επιπτώσεις του φαινομένου προοιωνίζουν με βεβαιότητα ότι η απόσταση από μία ήδη διαφαινόμενη δραματική πραγματικότητα είναι ελάχιστη.
Τα προβλήματα δεν θα υπήρχαν εάν δεν υπήρχε το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Με άλλα λόγια η μαγική συνταγή είναι να γεννιούνται περισσότερα παιδιά όπου οι αριθμητικά επαρκείς νέοι πολίτες, σε περιβάλλον ασφάλειας θα αναλάμβαναν να στηρίξουν τις δαπάνες των απομάχων και την ίδια την Εθνική οικονομία του κράτους τους. Έτσι καθώς σήμερα αυτές οι προϋποθέσεις απουσιάζουν ενώ επίσης δεν προβλέπεται να ανακοπεί η αμερικανική όρεξη για αύξηση των ενεργειακών αποθεμάτων της, το γενικό διεθνές περιβάλλον παρουσιάζεται σε πλήρη αποσύνθεση.
Λόγω της αναπόφευκτης λαίλαπας που πλησιάζει οι κυβερνήσεις δείχνουν να παραιτούνται από κάθε σχεδιασμό για ανακούφιση των πολιτών τους και να μετατοπίζουν το ενδιαφέρον τους όχι την επιβίωση της ενωμένης Ευρώπης αλλά σε τεχνάσματα που θα τους οδηγήσουν στην διατήρηση της εξουσίας.
Μπροστά σε τόσες δυσκολίες για αντιστροφή της επικίνδυνης πυραμίδας, απομένει μια μόνο μοναδική κίνηση Ματ που θα έλυνε ως διά μαγείας τον γόρδιο δεσμό της δύσκολης πραγματικότητας στην παγκόσμια σκακιέρα: η επικράτηση της παγκόσμιας Ειρήνης…