Πώς σκιαγραφούν την προσωπικότητά του ο Χρίστος Μουλίνος και ο Άγγελος Μενδρινός
Ο Γιάννης Αμανατίδης δεν υπήρξε δημοσιογράφος-σταρ, υπήρξε δημοσιογράφος-δημοσιογράφος. Άνθρωπος που δεν αναδείχθηκε από το «γυαλί» και την οθόνη, που δεν άνθισε στα πάνελ, αλλά που ανέπτυξε βαθιές ρίζες σε όλα τα εδάφη του χώρου: εφημερίδα, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Το πλατύ κοινό δεν τον γνώριζε όπως γνωρίζει τους σταρ παντός είδους (καλλιτέχνες, πολιτικούς, δημοσιογράφους κ.ά), αλλά ο κόσμος της ενημέρωσης είχε στήσει όσο ζούσε τον ανδριάντα του ο οποίος αμέσως μετά τον θάνατό του φωτίστηκε με κείμενα γεμάτα από αγάπη, σεβασμό και βαθιά εκτίμηση.
Από τις πρώτες ώρες που έγινε γνωστός ο θάνατός του μέχρι και πριν από λίγο, διαβάσαμε πολλά κείμενα που συνέκλιναν σε ίδια στοιχεία: στη δημοσιογραφική του αξία, στον πράο χαρακτήρα του, στον αξιοπρεπή τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόταν στους συνεργάτες του, στην αποτελεσματικότητά του σε περιόδους κρίσης.
Από τα κείμενα που πέρασαν από τις οθόνες των υπολογιστών μας, δημοσιεύσαμε ένα, του Παναγιώτη Μήλα από το catisart.gr, αλλά είναι πολλά αυτά που άξιζαν να προβληθούν. Σήμερα επιλέξαμε δύο δημοσιεύσεις που μας συγκίνησαν. Η μια είναι του Χρίστου Μουλίνου, διευθυντή της Απογευματινής, που καταχωρείται στο Καρφί του Σαββάτου, και η άλλη του Άγγελου Μενδρινού που ανέβασε στο facebook.
Να προσθέσουμε ότι σε σχόλια κάτω από αναρτήσεις στα σόσιαλ διαβάσαμε χαρακτηριστικές αναφορές όπως «ένας άγιος σε μια κόλαση» (Δημήτρης Καπράνος) και «λίγοι υπήρξαν στον χώρο, τόσα πολλά χρόνια και με τη δική του μοναδική συμπεριφορά σε διευθυντικές θέσεις» (Γιάννης Μαμουζέλος).
Δ.Β.
Χρίστος Μουλίνος: Ένας δημοσιογράφος από άλλον πλανήτη
Τρεις φορές (όλες επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ) ανέλαβε Διευθυντής Ειδήσεων της ΕΡΤ, ο Γιάννης Αμανατίδης που την Τρίτη το πρωί κούνησε μαντήλι στον μάταιο τούτο κόσμο ακριβώς τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο το 1996, του – αγαπημένου του – Ανδρέα Παπανδρέου! Το 1983 η “Ελευθεροτυπία” στην τηλεοπτική της σελίδα είχε ρεπορτάζ με τίτλο “Ένας 35αρης Πόντιος στην ηλεκτρική καρέκλα της Αγίας Παρασκευής”.
Πηγαινοερχόταν ο John (έτσι τον φώναζα εγώ) από τα στούντιο με τους προβολείς και τις κάμερες στα κακοφωτισμένα και γεμάτα καπνούς από τσιγάρα newsroom των εφημερίδων και στα ανθυγιεινά τυπογραφεία με το αντιμόνιο και τις μουτζούρες. Όταν δούλευε για την τηλεόραση είχε στερητικό σύνδρομο με τα πρωτοσέλιδα και τους πονηρούς τίτλους, όταν “έμπλεκε” με το χαρτί και το μελάνι του έλειπαν οι live συνδέσεις και τα video με το οπτικό υλικό που σηκώνουν τα πλήθη από τον καναπέ.
Όσοι δεν τον έζησαν από κοντά θα έχουν ακούσει – φαντάζομαι – πως ήταν ένα ήρεμο, ευγενικό και χαμογελαστό ανώτατο επιτελικό στέλεχος των media που δεν εκνευριζόταν με τίποτα, άλλα όσοι έφαγαν, ήπιαν, μοιράστηκαν μυστικά και ξενύχτησαν μαζί του βγάζοντας απανωτές εκδόσεις για την κάλυψη συγκλονιστικών γεγονότων τρέχοντας με την ψυχή στο στόμα προς το πιεστήριο, δεν θα βρουν τα λόγια για να περιγράψουν (με τις κατάλληλες λέξεις) την ποιότητα αυτού του αλλόκοτου τύπου! “Μα υπάρχουν στ' αλήθεια τέτοιοι άνθρωποι;” με είχε ρωτήσει με ορθάνοιχτα έκπληκτα μάτια κάποτε ένας νεαρός συνάδελφος που έτυχε να του ζητήσει μια τόση δα εξυπηρέτηση.
Οι φίλοι του θύμωναν που δεν κατέβαζε καντήλια, που δεν εκτόξευε τασάκια, που δεν απειλούσε, που δεν έσπαγε πόρτες και δεν κλώτσαγε τραπέζια όταν τον έπνιγε το δίκιο, αλλά τοποθετούσε τον δεξιό του αντίχειρα στραβώνοντας λίγο την μύτη του κι αγνάντευε το άπειρο με ένα ανεπαίσθητο μειδίαμα στα χείλη!
Σπουδαίος δημοσιογράφος, ψαγμένος, ευαίσθητος, ανήσυχος, διαβασμένος αλλά καλοπροαίρετος μέχρι αηδίας. Και πάμπλουτος γιατί δεν είχε καμία μα καμία σχέση με το χρήμα. Ούτε τον ένοιαζε, ούτε τον απασχόλησε ποτέ βρέξει – χιονίσει...
Τον τελευταίο καιρό (πριν κλειστεί σπίτι) ο Γιάννης Αμανατίδης κυκλοφορούσε κρατώντας μπαστούνι – όχι επειδή είχε σοβαρά προβλήματα στο βάδισμα, αλλά επειδή αισθανόταν ο ίδιος πιο ασφαλής. Τώρα θα καλπάζει πάνω από σύννεφα πάνω από θάλασσες και από στεριές, στους γαλαξίες και στις απέραντες τις ξαστεριές...
Άγγελος Μενδρινός: Θα μπορούσε να έχει γίνει
διάσημος, πλούσιος, αλλά τότε...
Ο Γιάννης Αμανατίδης έφυγε και μαζί του έσπασε το καλούπι που ήθελε τον δημοσιογράφο να μένει στην σκιά για να δώσει χώρο στους πρωταγωνιστές Ως συντάκτης ύλης έφτιαχνε μια ωραία σελίδα, φιλοξενούσε ένα μέτριο κείμενο και όλα τα εύσημα τα έπαιρνε ο συντάκτης του μέτριου κειμένου. «Τι κομματάρα έγραψες πάλι...» του έλεγαν οι φίλοι του.
Στις διευθυντικές θέσεις σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεόραση παράγγελνε ρεπορτάζ, σχεδίαζε εκπομπές και άλλοι κέρδιζαν τη δόξα.
Είχε αδυναμία στους νέους. Θεωρούσε ότι καθήκον των παλαιότερων είναι να βοηθούν τους επόμενους να φτάσουν ψηλά σε ένα χώρο που αρκετοί αν τους κρεμάσεις ανάποδα θα προτιμήσουν να μείνουν εκεί παρά να πουν μια καλή κουβέντα για τον διπλανό τους!
Θα μπορούσε να έχει γίνει διάσημος, πλούσιος, αλλά πολύ απλά τότε δεν θα ήταν ο Γιάννης Αμανατίδης. Επεδίωξε να μείνει στη σκιά από άποψη και αγάπη σε αυτό που έκανε. Γιατί ήταν δημοσιογράφος κι όχι «μούρη» της δημοσιογραφίας.
Καλό του ταξίδι. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του θα τον θυμούνται πάντα με αγάπη, αλλά και σεβασμό. *
* Η υπογράμμιση, είναι του syntaktisylis.gr
- Δημοσιεύτηκε στο Harddog