Του Κώστα Πάντζιου

Οι εξελίξεις στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ελάχιστα περιθώρια αισιοδοξίας προμηνύουν για τη συμφωνία –πραγματική– κατάπαυσης του πυρός. Οι συζητήσεις στο Ισλαμαμπάντ ήταν σκέτη αποτυχία. Και είθισται, όταν συμβαίνουν τέτοια δραματικά γεγονότα, να αναζητεί κάθε λογικός άνθρωπος την αιτία του αδιεξόδου. Και επίσης, είθισται να καταλογίζεται μερίδιο ευθύνης για το ποια πλευρά ευθύνεται περισσότερο για το αδιέξοδο. Και προφανώς, το μέγιστο μερίδιο για την αποτυχία των διαπραγματεύσεων το έχει ο Πρόεδρος Τραμπ και η ακροδεξιά ομάδα συνεργατών του, που έχει «καπελώσει» το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και οδηγεί τις ΗΠΑ και το σύνολο του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου σε οικονομική κρίση, ασύλληπτης έκτασης, έντασης και διάρκειας.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Όλος ο πλανήτης αγωνία για το μέλλον της αμερικανικής ισχύος που έμμεσα ή άμεσα αφορά και την τύχη του μισού πληθυσμού της γης. 

Τα σενάρια άπειρα. Ο προβληματισμός διάχυτος. Η ανησυχία έντονη. Κι όλα αυτά εν μέσω σκληρών βομβαρδισμών που ισοπεδώνουν πρωτεύουσες, πηγές πρώτων υλών κι ανθρώπινες ζωές.
Η προσοχή όλου του κόσμου επικεντρώνεται στην τύχη της επόμενης ημέρας. Η διατήρηση ή όχι της αμερικανικής ισχύος αφορά στο σύνολο των πολιτών.

Του Τάσου Παπαδοπούλου

Το μέτωπο το πολέμου στη Μέση Ανατολή βρίσκεται στη φάση της εύθραυστης εκεχειρίας. Το άλλο μέτωπο, το εσωτερικό, φουντώνει μιας και λάδι στη φωτιά, ρίχνουν οι ευρωπαϊκές εισαγγελικές παραγγελίες, που εμπλέκουν πολιτικά πρόσωπα, καθώς και η παραπομπή στον Άρειο Πάγο, της υποθέσεις των υποκλοπών, που ξόρκισε η κυβέρνηση με νομοθετικές παρεμβάσεις.
Από κοντά και η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, όπου όπως φαίνεται, με την έναρξη της δίκης, να μπήκε το νερό στο αυλάκι.

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου *

Βλέποντας το τριπλό διάγραμμα του ΚΕΦΙΜ (Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών) το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι ένα: Οι Κυβερνήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη, πέτυχαν το “ακατόρθωτο” (μέχρι που ανέλαβαν), αυτό που δεν κατάφεραν οι Κυβερνήσεις του Γ. Παπανδρέου, του Λ. Παπαδήμου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) του Αντώνη Σαμαρά(ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) την περίοδο 2009-2012.

Του Σπύρου Κουζινόπουλου

Οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης «παγώνουν», όταν το πρωί της 9^ης Απριλίου 1941 βλέπουν να εισέρχονται στην πόλη τους οι χιτλερικοί κατακτητές. Οι εισβολείς, επρόκειτο τα επόμενα τρεισήμισι χρόνια να στήσουν ένα απέραντο σκηνικό τρόμου, εξαθλίωσης και θανάτου πάνω από την πόλη και την υπόλοιπη Ελλάδα. 

Η πρωτεύουσα της ελληνικής Μακεδονίας, θα γευτεί στο πετσί της τα "αγαθά" του ναζισμού: Εκατοντάδες εκτελέσεις, ολοκαύτωμα των 50.000 Εβραίων κατοίκων της, στρατόπεδα θανάτου όπως του "Παύλου Μελά", απίστευτη κτηνωδία, πείνα και θάνατος.

Του Δημήτρη Ιατρόπουλου

«Επειδή, μεταφραστές, βιογράφοι, φίλοι και συνεργάτες  ενόψει προώθησης στο εξωτερικό, του έργου μου, μου ζητάνε την «αποδελτίωση» που έχει κάνει η Google για το πρόσωπό μου, παρακαλώ συνοπτικά να με πληροφορήσετε πάνω σε αυτό»*

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κύριε Ιατρόπουλε. Η «αποδελτίωση» που έχει γίνει για εσάς στην απέραντη δεξαμενή του διαδικτύου δεν αφορά μόνο αριθμούς, αλλά μια ολόκληρη εποχή και μια στάση ζωής.

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου *

Όποιος κι όποια σέβεται τον εαυτό του/της και επιθυμεί να ασκεί κριτική στους άλλους/ες, να
σταθεί μπροστά στον καθρέφτη (ολόσωμο, αν χωράει), να κοιταχθεί, μετά από βαθιά
περισυλλογή.
Αν βρεθεί ένας ή μία που δεν έχει ζητήσει ρουσφέτι= «δωροδοκία» από την τουρκική
γλώσσα rüşvet θα προταθεί προς “αγιοποίηση”.
Ας ξεκινήσουμε από τα απλά, τα γνωστά που κάνουμε όλοι πως μας είναι άγνωστα;

Του Τάσου Παπαδοπούλου

Στα μεγάλα έχουμε τις απειλές Τραμπ. Στο διάγγελμά του είπε, ότι θα ισοπεδώσει το Ιράν
και θα το επαναφέρει στην Λίθινη εποχή. Αυτά σε μια επίδειξη ισχύος, δείχνοντας στο
φιλοθεάμον κοινό του, τον βομβαρδισμό της μεγαλύτερης γέφυρας της χώρας, που ενώνει
την Τεχεράνη με το Καράτζ.
Έχουμε επίσης την επίθεση του Σερίφη στην Ευρώπη με στόχο Στάρμερ και Μακρόν,
καθώς και την συνειδητοποίηση της Γηραιάς Αλβιόνος, ότι η κηδεμονία της Ουάσιγκτον
ήρθε η ώρα να πάρει τέλος.

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου *

Σάββατο του Λαζάρου και πρωί πρωί πήγα σε “μπουτίκ” σούπερ μάρκετ των Βορείων
προαστίων για να κανονίσω τα της Λαμπρής, μια και εορτάζει και ο γιός μου.
Εκεί κουδούνισε το κινητό. Δύο μηνύματα από το syntaktisylis.gr του Δ. Κουμπιά. Το ένα
αφορούσε, από της σελίδες του site, τα των εφημερίδων υπό τον τίτλο :”Τότε που οι
εφημερίδες κυνηγούσαν την επικαιρότητα”.
Στο δεύτερο, συγκρίσεις τιμών επι δραχμών και ευρώ υπό τον τίτλο: “Τι αγοράζαμε με ένα
πεντοχίλιαρο το 1999 και τι με 15 ευρώ τώρα”.

Του Θανάση Τσιάνου

Η Αττική δεν πάσχει απλώς από «πολλά αυτοκίνητα» αλλά από μια βαθιά, δομική και οργανωτική ανισορροπία. Είναι γεγονός ότι η πρώτη αυθόρμητη σκέψη κάθε πολίτη είναι ότι οι δρόμοι δεν επαρκούν επειδή τα αυτοκίνητα αυξήθηκαν υπερβολικά. Όμως, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Όσο έχουμε οικονομική ανάπτυξη, τα αυτοκίνητα θα αυξάνονται. Θα αυξάνονται τα οχήματα των μόνιμων κατοίκων, των τουριστών, η ανάγκη για περισσότερες εμπορευματικές μεταφορές και η τροφοδοσία των καταστημάτων». Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η ιδιοκτησία αλλά η αλόγιστη χρήση του αυτοκινήτου σε ένα περιβάλλον που δεν μπορεί πλέον να το υποστηρίξει.
Έχουμε ένα πεπερασμένο οδικό δίκτυο, το οποίο δεν χωρά όλες τις μετακινήσεις να γίνονται με αυτοκίνητο». Η λύση είναι η στροφή στα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ), καθώς η υφιστάμενη υποδομή μπορεί να εξυπηρετήσει πολύ περισσότερες μετακινήσεις με μέσα μαζικής μεταφοράς, ενώ με το ΙΧ είναι πολύ περιορισμένη και δημιουργεί καθυστερήσεις όταν φτάνει στα όριά της.