Του Θανάση Βασιλείου

Αν ξεφύγουμε λίγο από τον «θόρυβο» του πολέμου στη Μέση Ανατολή, ίσως ανιχνεύσουμε ορισμένες πτυχές του. Πρώτον, με τη δεύτερη θητεία και τον αναθεωρητισμό του «ειρηνοποιού» Τραμπ δεν έχουν πλέον εφαρμογή οι μέχρι πρότινος ισχύουσες αρχές Διεθνούς Δικαίου, συμβίωσης λαών, κρατών και ηπείρων και διεθνούς διπλωματίας. Δεύτερον, ένα «φιλοαμερικανικό Ιράν» από σύντομο διεθνο-πολιτικό ανέκδοτο μετατρέπεται σε ανοιχτό ενδεχόμενο.

Του Αλέξανδρου Σπ. Αυλωνίτη

Επί ημέρες ο Ντόναλντ Τραμπ απαξιώνει τους Ευρωπαίους -και όχι μόνον- ομολόγους του, που αρνούνται να τον συνδράμουν στις πολεμικές επιχειρήσεις του. Ιδιαίτερα επικριτικός ήταν μάλιστα για την στάση της Βρετανίας και του Πρωθυπουργού της Κιρ Στάρμερ, που είχε αρχικά αρνηθεί κάθε εμπλοκή της Βρετανίας στον πόλεμο με το Ιράν και είχε απορρίψει το αμερικανικό αίτημα για χρήση των βρετανικών βάσεων στην πέριξ ζώνη.

Του Κώστα Πάντζιου 

Ήταν αρκετές 20 ημέρες να μετατραπεί μία κακοσχεδιασμένη επίθεση, από στρατιωτική περιπέτεια σε οικονομική για ολόκληρο τον πλανήτη. Αναφερόμαστε στον πόλεμο που κήρυξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Κακοσχεδιασμένη, πιστεύεται πλέον, από τον Πρόεδρο κ. Ντ. Τραμπ και τους «ιέρακες» επιτελείς του. Γιατί; Διότι η όλη επιχείρηση στηρίχτηκε –φαίνεται τώρα– στην αλαζονεία της δυνάμεως και όχι σε πραγματικά και αντικειμενικά δεδομένα: στρατιωτικά, πολιτικά, γεωπολιτικά και οικονομικά, όχι μόνο για την Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, αλλά και  γεωπολιτικά ευρύτερα.
Τώρα, είναι φανερό ότι η όλη επίθεση, από τον μεγαλύτερων των επιτιθεμένων, μοιάζει να θέλει να ισορροπήσει μεταξύ της στρατιωτικής επιχείρησης και του ορυμαγδού των οικονομικών επιπτώσεων, τώρα πια και στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Του Τάσου Παπαδοπούλου

Τα γεγονότα σε ταχύτητα, ξεπερνούν τις δυνατότητες αρκετές φορές της παρουσίασης και το κυριότερο, της ανάλυσης με ψυχρή ματιά, που επιβάλλεται για την ορθολογιστική προσέγγιση. Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς. Από την ένταση του πολέμου στον Κόλπο, ή στα όσα γελοία συμβαίνουν στην ελληνική πολιτική σκηνή, που συνιστούν υλικό για σκιτσογράφους και κάθε λογής επιθεωρησιογράφους. 

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου*

Οι νοικοκυραίοι που έχουν στην “άκρη”...  πέντε δεκάρες και ανησυχούν αυτούς τους κρίσιμους “καιρούς” μη χάσουν αποταμιεύσεις μιας ζωής και πολλών κόπων, μπορούν να “αυγατίσουν” τα χρήματα που τους περισσεύουν και 5 και 8 φορές. Ναι καλά διαβάσατε: Και 5 και 8 + φορές. 

Και μάλιστα με τοποθέτηση σχεδόν μηδενικού ρίσκου. Αγοράζοντας ως φυσικά πρόσωπα έντοκα γραμμάτια ενός Κράτους της Ευρωζώνης ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

του Γιάννη Βαθυά* 

Στην εποχή μας, που η πληροφορία καταναλώνεται με ταχύτητα και συχνά χωρίς φίλτρο, η εμπιστοσύνη του κοινού προς τα μέσα ενημέρωσης αποτελεί το πιο πολύτιμο και ταυτόχρονα το πιο εύθραυστο κεφάλαιο της δημοσιογραφίας. Η πρόσφατη έρευνα του Reuters Institute for the Study of Journalism έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πιο σαφή τρόπο κάτι που δεν αποτελεί πλέον μόνο προσωπική διαπίστωση. Προ μηνών είχα γράψει ότι ο τοπικός Τύπος διατηρεί ένα μοναδικό κεφάλαιο εμπιστοσύνης και ουσίας και σήμερα η διεθνής έρευνα έρχεται να δικαιώσει πλήρως αυτή τη θέση.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Ο κωνοειδής αδένας λόγω της θέσης του βαθιά στο κέντρο του εγκεφάλου και του σχήματος του που θυμίζει κουκουνάρι, αποτελεί εδώ και αιώνες αντικείμενο γοητείας αλλά και έντονης παραφιλολογίας.
Τον ονόμασαν Τρίτο Μάτι,  Πνευματική Ενόραση, κατάλοιπο της εξωγήινης προέλευσης του ανθρώπινου είδους, σημάδι του θεού, μαγική δύναμη και πολλά ακόμη που του αποδίδονταν  ως ιδιότητες επειδή είναι ίσως το μόνο όργανο του σώματος του οποίου η λειτουργία δεν αποκωδικοποιήθηκε για πάμπολλα  χρόνια.  Στις χώρες της Ασίας και της Ανατολής ο κωνοειδής αδένας πρωταγωνίστησε  στον εσωτερισμό κρατώντας αυστηρά τις αποστάσεις του από την επιστήμη ή κρατώντας η επιστήμη τις αποστάσεις της από την αποκωδικοποίηση του. Ο Καρτέσιος τον ονόμασε "θρόνο της ψυχής". 

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Η βαθιά κρίση εμπιστοσύνης από το κοινό προς τους δημοσιογράφους και τα μέσα έντυπης ή ηλεκτρονικής ενημέρωσης που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, αποτελούν την καλύτερη απόδειξη για όλα αυτά. Η υπερσυγκέντρωση ΜΜΕ στα χέρια συγκεκριμένων ανθρώπων, αύξησε τους κινδύνους για την πλουραλιστική ενημέρωση, αν και η χώρα μας βελτίωσε αισθητά τη θέση της στην παγκόσμια κατάταξη αναφορικά με την ελευθερία του Τύπου και από την 99η θέση που ήταν το 2014, ανέβηκε στην 65η θέση το 2019. Για να αρχίσει από κει και πέρα η κατρακύλα με τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη και να βρεθεί η Ελλάδα στη θέση 107 το 2023. Πιο κάτω δηλαδή από χώρες της Αφρικής όπως το Μπουρούντι και η Γκαμπόν (105), το Τσαντ (104), το Τόνγκο (100), η Ανγκόλα (099) αλλά και η γειτονική μας Αλβανία (103). 

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου*

Αν είσαστε από εκείνους τους εποχούμενους, που το ΙΧ τους το τροφοδοτούν με βενζίνη, να κάνετε ΕΞΥΠΝΕΣ προμήθειες: Συμφέρει να προμηθεύεστε αμόλυβδη βενζίνη 98 οκτανίων, έναντι της απλής αμόλυβδης των 95 οκτανίων.

Γιατί; Η 98αρα είναι καλύτερης ποιότητας, βγάζει... περισσότερα χιλιόμετρα, προστατεύει καλύτερα τον κινητήρα σας και σας κάνει οικονομία στην τσέπη ΚΑΙ για ζημιές και φθορά σε σχέση με την απλή. Θα πείτε όμως ότι είναι ακριβότερη. Ναι έτσι είναι, ορισμένες ημέρες της εβδομάδας.

Του Νίκου Σηφάκη

Στον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, λίγο πριν συμπληρωθούν τρεις εβδομάδες από την έναρξή του, διαφαίνεται από μια προφανή επίδειξη ισχύος, ως ένας επικίνδυνος για ΗΠΑ και Ισραήλ, λαβύρινθος.
Η προσέγγιση από τον Ντόναλντ Τραμπ ως μια στρατιωτική επιχείρηση  «τύπου Βενεζουέλας», είναι πασιφανές ότι ήδη έχει αποτύχει.
Κι αυτό διότι το Ιράν δεν είναι ένα απομονωμένο κράτος της Λατινικής Αμερικής, αλλά ένας περιφερειακός παίκτης με βαθιές ρίζες και ικανότητα να προκαλέσει παγκόσμιο οικονομικό έμφραγμα; Ενδεχομένως.