Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου *

Όση ώρα (μία) βάδιζα στο διάδρομο (KETTLER), είχα την τηλεόραση σε ενημερωτική εκπομπή, όπου μεταξύ άλλων παρουσιάστηκε και σχολιάστηκε η δημοσκόπηση της REAL POLLS, μετά από ΟΠΕΚΕΠΕ, Λαζαριάδα, Κοβέσι εν Αθήναις κλπ.

Στην εκτίμηση ψήφου, δεν έπεσα από τα σύννεφα. Μία από τα ίδια, το λες.

Του Θανάση Βασιλείου

Ένα απίστευτο μάθημα που έδωσαν τις τελευταίες ημέρες τα κυβερνητικά στελέχη στους Έλληνες πολίτες είναι ότι, γενικά, δεν χρειάζεται «το πτυχίο»· δεν παίζει ρόλο. Αρκεί «να είσαι ωραίος», κολλητός του πρωθυπουργού ή να είσαι κοντά στο πρωθυπουργικό περιβάλλον και στην κυβερνώσα οικογένεια. Κοντολογίς, αρκεί να είσαι αντικρατιστής μητσοτακικού τύπου, κατά προτίμηση τοξικός αντιαριστερός, θιασώτης των «διαχρονικών παθογενειών», αρνητής σκανδάλων της κυβέρνησής σου, αλλά, ταυτόχρονα, να μπορείς να μεταχειρίζεσαι σαν ακρίδα το δημόσιο ταμείο, μάλιστα επιλέγοντας τις κρατικές θέσεις σου.

Του Τάκη Λάγιου*

Όσο φτωχαίνει η γλώσσα τόσο φτωχαίνει και η σκέψη. Όσο οι λέξεις χάνουν το νόημά τους ή αυτό αλλοιώνεται τόσο η σκέψη αποδομείται και τείνει σε χαοτικές συμπεριφορές· γίνεται ένα εργαλείο του οποίου σε λίγο θα έχουμε χάσει τις οδηγίες χρήσης και θα μας είναι άχρηστο. Χωρίς το φθέγμα, η σκέψη θα είχε παραμείνει στο επίπεδο των αισθήσεων και των σκόρπιων αναμνήσεων.
Η γλώσσα είναι αυτή που μας επέτρεψε να ονομάζουμε τα πράγματα και να παράγουμε σύνθετους συλλογισμούς. Χωρίς αυτήν, η σκέψη μας θα έμοιαζε περισσότερο με εκείνη των ζώων, περιορισμένη νοητικά στο εύθραυστο παρόν.

Του Άγι Μ. Παπαδόπουλου

ΠΕΡΠΑΤΩ στην όχθη του Κεράτιου Κόλπου από το Αγιούμπ τζαμί και το υπέροχο νεκροταφείο του ως το Φανάρι. Πέτριον, Παλάτιον, Balat. Τουρίστες σε γκρουπ, γυναίκες με μαντίλες, μαύρες λιμουζίνες και τρίκυκλα. Η Μεγάλη του Γένους Σχολή στέκεται επιβλητική ψηλά στον Πέμπτο Λόφο της επταλόφου Βασιλεύουσας. Λειτουργούσε ακόμη την τελευταία φορά που την είχα επισκεφτεί. Τώρα είναι κλειστή, έχει προβλήματα στατικότητας το υπέροχο κτίριο με τα κόκκινα τούβλα που διακρίνεται απ’ όλο τον Κόλπο. Οι μαθητές της στεγάζονται στο δημοτικό σχολείο της ελληνικής κοινότητας των Ταταούλων, το οποίο δεν λειτουργεί εδώ και χρόνια λόγω έλλειψης παιδιών.

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου *

Μπορεί ο πρώην Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, να τονίζει πως “ζυγώνει η ώρα”, σε άρθρο του. Αλλά για ποιόν “κτυπά η καμπάνα;”

Για ποιόν “ζυγώνει η ώρα;” Για τον ίδιο σίγουρα όχι.

Αφού ακόμη δεν έχει βγει μπροστά με Κυβερνητική πρόταση.

Δεν έχει ξεχαστεί τίποτα από τη θητεία του στον Πρωθυπουργικό θώκο.

Ούτε από τις διαλυτικές τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ που αν δεν προώθησε, δεν έκανε τίποτα για να τις αποτρέψει.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Διεθνή ναυτιλιακή καταιγίδα προξένησε ο πόλεμος στην περιοχή του Κόλπου τους δύο τελευταίους μήνες. Οι ναυτιλιακές εταιρείες κάθε μεγέθους, αδυνατούν να προβλέψουν το μέλλον τους εάν δεν λήξει ομαλά η ανάφλεξη μέσω της διπλωματικής οδού. Και στο σημείο αυτό εναποθέτουν τις ελπίδες τους, καθώς σε πολλές χώρες τα ναυτιλιακά  κεφάλαια αποτελούν τον κορμό των πολιτικών εσόδων πολλών κυβερνήσεων.                                                              
Οι βασικές επιπτώσεις από την μη ειρηνική επίλυση του προβλήματος που προκύπτει από την απαγόρευση διέλευσης πλοίων στα Στενά του Ορμούζ -  από τα οποία διακινείται η μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμων για όλη την γη - είναι απίστευτα τρομακτικές για την παγκόσμια οικονομία αλλά και για τις κάθε μεγέθους εταιρείες.

Του Τάσου Παπαδοπούλου

Ευρωπαίοι και λοιποί αναζητούν ρόλο για την επόμενη μέρα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, την ώρα που ο Τραμπ κάνει συμφωνίες με τους αντιπάλους, του που μέχρι χθες βομβάρδιζε ανηλεώς.
Αυτές οι συνάξεις των προθύμων, που ξεκίνησαν για τον πόλεμο στην Ουκρανία, που καλά κρατεί για πέμπτο χρόνο και έγινε πια ρουτίνα, που δεν απασχολεί ούτε καν τα ΜΜΕ, έχουν τώρα αλλάξει ρότα και ασχολούνται με την αστυνόμευση των στενών του Ορμούζ, μετά την επίτευξη μιας κάποιας εκεχειρίας.

Του Κώστα Πάντζιου

Οι εξελίξεις στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ελάχιστα περιθώρια αισιοδοξίας προμηνύουν για τη συμφωνία –πραγματική– κατάπαυσης του πυρός. Οι συζητήσεις στο Ισλαμαμπάντ ήταν σκέτη αποτυχία. Και είθισται, όταν συμβαίνουν τέτοια δραματικά γεγονότα, να αναζητεί κάθε λογικός άνθρωπος την αιτία του αδιεξόδου. Και επίσης, είθισται να καταλογίζεται μερίδιο ευθύνης για το ποια πλευρά ευθύνεται περισσότερο για το αδιέξοδο. Και προφανώς, το μέγιστο μερίδιο για την αποτυχία των διαπραγματεύσεων το έχει ο Πρόεδρος Τραμπ και η ακροδεξιά ομάδα συνεργατών του, που έχει «καπελώσει» το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και οδηγεί τις ΗΠΑ και το σύνολο του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου σε οικονομική κρίση, ασύλληπτης έκτασης, έντασης και διάρκειας.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Όλος ο πλανήτης αγωνία για το μέλλον της αμερικανικής ισχύος που έμμεσα ή άμεσα αφορά και την τύχη του μισού πληθυσμού της γης. 

Τα σενάρια άπειρα. Ο προβληματισμός διάχυτος. Η ανησυχία έντονη. Κι όλα αυτά εν μέσω σκληρών βομβαρδισμών που ισοπεδώνουν πρωτεύουσες, πηγές πρώτων υλών κι ανθρώπινες ζωές.
Η προσοχή όλου του κόσμου επικεντρώνεται στην τύχη της επόμενης ημέρας. Η διατήρηση ή όχι της αμερικανικής ισχύος αφορά στο σύνολο των πολιτών.

Του Τάσου Παπαδοπούλου

Το μέτωπο το πολέμου στη Μέση Ανατολή βρίσκεται στη φάση της εύθραυστης εκεχειρίας. Το άλλο μέτωπο, το εσωτερικό, φουντώνει μιας και λάδι στη φωτιά, ρίχνουν οι ευρωπαϊκές εισαγγελικές παραγγελίες, που εμπλέκουν πολιτικά πρόσωπα, καθώς και η παραπομπή στον Άρειο Πάγο, της υποθέσεις των υποκλοπών, που ξόρκισε η κυβέρνηση με νομοθετικές παρεμβάσεις.
Από κοντά και η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, όπου όπως φαίνεται, με την έναρξη της δίκης, να μπήκε το νερό στο αυλάκι.