του Γιάννη Βαθυά

Είχα την τύχη να εργαστώ για δεκαετίες στα πιο σημαντικά μέσα ενημέρωσης της χώρας. Από την εποχή της λινοτυπίας, τότε που η είδηση είχε βάρος όχι μόνο πολιτικό αλλά και κυριολεκτικά, σε μολύβι, σε ιδρώτα, σε χρόνο. Έζησα τη μετάβαση στη φωτοσύνθεση, την πρώτη ψηφιακή επανάσταση που μας φάνηκε τότε σχεδόν επιστημονική φαντασία. Και έφτασα στο σήμερα, όπου η δουλειά γίνεται σχεδόν αποκλειστικά μπροστά σε μια οθόνη, με ένα πληκτρολόγιο και μια σύνδεση στο διαδίκτυο. Έζησα τον θόρυβο των μηχανών και τη σιωπή των servers. Και όσο περνούν τα χρόνια, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι το μεγάλο παράδοξο, όσο η τεχνολογία προχωρά, τόσο ο Τύπος πλήττεται, τόσο η ενημέρωση αλλάζει μορφή.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

 Ο πόλεμος Ρωσίας - Ουκρανίας σηματοδότησε ακόμα ένα περιφερειακό ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των ισχυρών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στον ευρωπαϊκό χώρο. 

Ακόμα ένα πεδίο πολέμου επικράτησης όχι μόνο δύο διεκδικητών. Ο κόσμος αλλάζει μορφή και το ουκρανικό ζήτημα είναι μόνο ένα δείγμα όσων πρόκειται να ακολουθήσουν ώσπου το εκκρεμές να σταθεροποιηθεί.

Το διπολικό μονοπώλιο δύναμης ψυχορραγεί καθώς νέοι ισχυροί παίκτες διεκδικούν μερίδιο στο μοίρασμα σπάνιων γαιών και οικονομικής ισχύος.

Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι...

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου*

Υπάρχουν καλές ειδήσεις, μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό αρνητικών ενημερώσεων ημεδαπής και αλλοδαπής προέλευσης; Ναι υπάρχουν. 

Οι Έλληνες, τα νοικοκυριά οποιασδήποτε εισοδηματικής τάξης ψωνίζουν “ιδιωτικές ετικέτες” και εμπιστεύονται ποιοτικά προϊόντα που γράφουν στην ούγια...  Made in GREECE.  

Όπως σε παράφραση των στίχων το τραγούδι : Και να αδελφέ μου που μάθαμε να ψωνίζουμε Ελληνικά 

Του Τάσου Παπαδοπούλου

Όποιος είχε την υπομονή να παρακολουθήσει την συζήτηση στην Επιτροπή της Βουλής για το θέμα του τραγικού δυστυχήματος στα ανοιχτά της Χίου, θα έπρεπε είτε να έχει Ιώβειο υπομονή, είτε να έχει οπαδική αντίληψη των πραγμάτων, για να επικροτεί την μια ή την άλλη πλευρά, σε ότι αφορά τα πραγματικά γεγονότα.
Και εξηγούμαι. Οι ομιλίες εν πολλοίς ανεύθυνες. Οι αντιπολιτευόμενοι, πριν αλέκτορα φωνήσαι, έβγαζαν τα αυθαίρετα συμπεράσματά τους, για τις ευθύνες του Λιμενικού, αγνοώντας τα πραγματικά γεγονότα και με περισπούδαστο ύφος, με στεντόρεια φωνή εισαγγελέα από έδρας, καταλόγιζαν ευθύνες γενικώς και αορίστως στην κυβέρνηση.

Του Κώστα Πάντζιου

Ο δεύτερος μήνας του νέου έτους φαίνεται πως θα συντηρήσει την θολότητα του κομματικού τοπίου, πράγμα που εξάπτει μεν το ενδιαφέρον του κοινού που ασχολείται με την πολιτική ζωή, αλλά προκαλεί και κάποια ενόχληση. Επί παραδείγματι, αρκετοί πολίτες προβληματίζονται με την αναβλητικότητα των αρχηγών των δύο υπό ίδρυση νέων κομμάτων, ενώ κάποιοι θεωρούν πως «το πολύ το Κύριε Ελέησον το βαριέται κι ο Θεός».

Ας δούμε τι σημαίνει αυτό πολιτικά, αρχίζοντας από τον κ. Αλέξη Τσίπρα και το υπό ίδρυση κόμμα του. Το παράδοξο είναι το πως, ενώ λίγο-πολύ είναι γνωστός ο κορμός της νέας πολιτικής του πρότασης, καθώς και οι θέσεις του για μια εναλλακτική εκδοχή κυβερνησιμότητας από τον υπό ίδρυση νέο πολιτικό φορέα, η ανακοίνωση του νέου κόμματος πάει από μήνα σε μήνα.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Δεν έφτανε ο πόλεμος που έχει ανοίξει μεταξύ Αμερικής και Κίνας εξαιτίας άπειρων μεταξύ τους οικονομικών και όχι μόνο- διαφορών, τώρα στην λίστα προστίθεται ακόμα μια σοβαρή αιτία: οι νέες τεχνολογίες που η κατοχή και η διαχείριση τους θα αναδείξει  τον τελικό νικητή. 

Οι καλώς γνωρίζοντες ισχυρίζονται ότι εκείνος που ήταν καλά μελετημένος, προνοητικός και υπομονετικός τώρα έχει την δυνατότητα  να αναπτύξει ταχύτητα και ίσως καταφέρει -όχι μόνο να γίνει κάτοχος του ΑΙ - αλλά να επιβληθεί σαν ηγετική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. 

Μέχρι πρότινος η ισχύς μιας χώρας εξαρτάτο από το πληθυσμιακό  της μέγεθός,  στα γεμάτα ταμεία με πραγματικό νόμισμα και με χρυσό τα θησαυροφυλάκια της στοιχεία που της εξασφάλιζαν ότι θα μπορούσε να απόκτηση όσα αγαθά επιθυμούσε και με οιονδήποτε τρόπο. 

Αυτό ωστόσο δεν ισχύει σήμερα...

Του Τάσου Παπαδοπούλου

Στην Μέση Ανατολή ηχούν και πάλι τα τύμπανα του πολέμου. Η αρμάδα Τραμπ έχει παραταχθεί στον Περσικό Κόλπο και είναι έτοιμη να προχωρήσει ακάθεκτη σε πολεμικές επιχειρήσεις σε ιρανικό έδαφος. Από την μια βλέπουμε να έχουν καταλαγιάσει οι μαζικές διαδηλώσεις κατά των μουλάδων, που βάφτηκαν με αίμα, κι από την άλλη ακούμε το νέο αφήγημα Τραμπ, που αναφέρει ότι ο στόχος του είναι τα πυρηνικά του Ιράν.
Δημιουργούνται όμως εύλογα  ερωτήματα, μιας και μετά τις επιθέσεις στις εγκαταστάσεις των πυρηνικών του Ιράν, τον περασμένο Ιούνιο, ο Πρόεδρος Τραμπ είχε ισχυριστεί, ότι εξολόθρευσε τα εργοστάσια παραγωγής εμπλουτισμού ουρανίου, με τους βομβαρδισμούς που έκαναν τα F-22.

της Χρυσαυγής Ατσιδάκου*

Τα παιδιά μας, η γενιά των social media, δεν μεγάλωσαν διαβάζοντας κυριακάτικες εφημερίδες στο τραπέζι της κουζίνας, ούτε παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων στις οκτώ. Ούτε θυμούνται τη ζωή χωρίς social. Μεγάλωσαν με scroll. Με stories που εξαφανίζονται σε 24 ώρες, με reels διάρκειας 30 δευτερολέπτων, με βίντεο που ξεκινούν χωρίς εισαγωγή και τελειώνουν χωρίς πλαίσιο.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Οργιάζουν οι φήμες για επερχόμενη ισχυρή δόνηση στον διεθνές οικονομικό περιβάλλον- ακόμα και εντός του έτους -με επιπτώσεις που θα επηρεάσουν με οδυνηρές συνέπειες ολόκληρο τον πλανήτη. 

Στο επίκεντρο και πάλι η Αμερική και το αντίπαλο δέος της η Κίνα υποστηριζόμενη από τους BRICS, το οικονομικό δημιούργημα στο οποίο συνεχίζονται οι αιτήσεις για είσοδο περισσότερων χωρών. 

Οι διεθνείς οικονομολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου στην αμερικανική κυβέρνηση αν και πιστεύουν ότι ο κύβος έχει ήδη ριφθεί. 

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Την ερώτηση αυτή θα μπορούσαν να την υποβάλλουν σήμερα οι δέκα  χώρες του νέου οικονομικού συνασπισμού των BRICS προς την Αμερική σαν απάντηση στην ζωηρή συμπεριφορά των ΗΠΑ εναντίον τους.

Πριν από λίγα χρόνια ξεκίνησε αποφασιστικά η σύσταση ενός εναλλακτικού οικονομικού χώρου με την επωνυμία BRICS.

Και σήμερα ο χώρος αυτός περιλαμβάνει δέκα σημαντικές χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν, η Ινδία, η Βραζιλία, να η Αίγυπτος, η Ν. Αφρική, η Αιθιοπία, τα Ηνωμένα αραβικά Εμιράτα, και η Ινδονησία.

Από πληθυσμιακή άποψη οι χώρες αυτές κατέχουν το 46% του συνολικού πληθυσμού της γης και το 41% του ΑΕΠ.