της Χρυσαυγής Ατσιδάκου*

Τα παιδιά μας, η γενιά των social media, δεν μεγάλωσαν διαβάζοντας κυριακάτικες εφημερίδες στο τραπέζι της κουζίνας, ούτε παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων στις οκτώ. Ούτε θυμούνται τη ζωή χωρίς social. Μεγάλωσαν με scroll. Με stories που εξαφανίζονται σε 24 ώρες, με reels διάρκειας 30 δευτερολέπτων, με βίντεο που ξεκινούν χωρίς εισαγωγή και τελειώνουν χωρίς πλαίσιο.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Οργιάζουν οι φήμες για επερχόμενη ισχυρή δόνηση στον διεθνές οικονομικό περιβάλλον- ακόμα και εντός του έτους -με επιπτώσεις που θα επηρεάσουν με οδυνηρές συνέπειες ολόκληρο τον πλανήτη. 

Στο επίκεντρο και πάλι η Αμερική και το αντίπαλο δέος της η Κίνα υποστηριζόμενη από τους BRICS, το οικονομικό δημιούργημα στο οποίο συνεχίζονται οι αιτήσεις για είσοδο περισσότερων χωρών. 

Οι διεθνείς οικονομολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου στην αμερικανική κυβέρνηση αν και πιστεύουν ότι ο κύβος έχει ήδη ριφθεί. 

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου

Την ερώτηση αυτή θα μπορούσαν να την υποβάλλουν σήμερα οι δέκα  χώρες του νέου οικονομικού συνασπισμού των BRICS προς την Αμερική σαν απάντηση στην ζωηρή συμπεριφορά των ΗΠΑ εναντίον τους.

Πριν από λίγα χρόνια ξεκίνησε αποφασιστικά η σύσταση ενός εναλλακτικού οικονομικού χώρου με την επωνυμία BRICS.

Και σήμερα ο χώρος αυτός περιλαμβάνει δέκα σημαντικές χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν, η Ινδία, η Βραζιλία, να η Αίγυπτος, η Ν. Αφρική, η Αιθιοπία, τα Ηνωμένα αραβικά Εμιράτα, και η Ινδονησία.

Από πληθυσμιακή άποψη οι χώρες αυτές κατέχουν το 46% του συνολικού πληθυσμού της γης και το 41% του ΑΕΠ.

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου

Νορβηγία, στο μακρινό  1969: Ψαράδες εντόπισαν κάτι ασυνήθιστο στα ανοιχτά των ακτών: πλατφόρμες πετρελαίου. Το κοίτασμα Εκόφισκ είχε μόλις ανακαλυφθεί, ένα από τα μεγαλύτερα υπεράκτια κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο. Η χώρα επρόκειτο να γίνει εξαιρετικά πλούσια. 

Εδώ είναι που τα περισσότερα πετρελαιοπαραγωγικά έθνη κάνουν το ίδιο μοιραίο λάθος. Τα ξοδεύουν όλα. Δημιουργούν οικονομικές φούσκες. Πλουτίζουν οι λίγοι ενώ οι πολλοί υποφέρουν. Και όταν το πετρέλαιο τελειώσει, δεν τους μένει τίποτα άλλο παρά χρέος και αστάθεια.

Του Ευάγγελου Χεκίμογλου*

Οι περισσότεροι γνωστοί μου είναι άνθρωποι πολύ μορφωμένοι. Ορισμένοι μάλιστα τα ξέρουν όλα. Το να συναναστρέφεσαι τέτοιους ανθρώπους σου δίνει ένα αίσθημα σιγουριάς. Αποκλείεται να κάνεις λάθος στη ζωή σου, αρκεί να τους συμβουλευτείς εγκαίρως.

Τις προάλλες παρακολούθησα ένα συνέδριο, στο οποίο εξετάσθηκε αν η αδικαιολόγητη αισιοδοξία συνιστά ψυχιατρική νόσο ή επικοινωνιακό μέσο εξαπάτησης των μαζών. Σε κάποιο σημείο του συνεδρίου συζητήθηκε ποιο μπορεί να είναι το μέλλον της Ελλάδας.

Της Μαρίας Ν.  Μαρκοπούλου
Αυτή η διεύθυνση Email προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Μήνες μετά την πτώση της δικτατορίας, στο πατάρι μιας ταβερνούλας στην Πλάκα μια συντροφιά λίγων νεαρών απολάμβανε τις διηγήσεις του ώριμου συνομιλητή τους να διηγείται σημεία από την πολυετή ακαδημαϊκή καριέρα του στην Αμερική
Όταν μετά από ώρα και μερικά ποτηράκια η διήγηση ζωήρεψε, ο αφηγητής έφερε το θέμα στην πολιτική οι ακροατές σιώπησαν διακριτικά. Είπε: Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει για μεγάλο διάστημα ενωμένη οντότητα.

Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου

Γιατί η Belharra είναι "ιδανική" για το Αιγαίο και ιδιαίτερα για ταραγμένες θάλασσες· με υψηλό κυματισμό αλλά και μεγάλο μήκος κύματος (από κορυφή σε κορυφή).

Ο ορισμός: "Η ανάστροφη πλώρη προσφέρει ήπια και γραμμική απόκριση σε ακραίο κυματισμό, μειώνοντας απότομες κινήσεις και βελτιώνοντας τις συνθήκες διαβίωσης του πληρώματος".

Του Τάσου Παπαδοπούλου

Στο Νταβός ο πολυπράγμων κ. Τραμπ τα έδωσε όλα. Από τις απειλές για τον τρόπο της απόκτηση της Γροιλανδίας, που οι χρηματαγορές και όχι οι Ευρωπαίοι τους οποίους δεν υπολογίζει τον έκαναν να πάρει πίσω, μέχρι το Συμβούλιο για την Ειρήνη με αιώνιο πρόεδρο τον Αμερικανό Σερίφη.
Τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν σε ένα περίπου εικοσιτετράωρο στο Νταβός, θα μπορούσαν να αποτελούν μια τρελή-τρελή σύγχρονη κωμωδία, με πρωταγωνιστή τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, που όπως φαίνεται σχεδιάζει να ηγείται της παγκόσμιας κοινότητας και μετά … θάνατον.

Του Γιάννη Κυριακόπουλου*

Του Πρωθυπουργού του Καναδά Μαρκ  Κάρνεϊ*    

«Φαίνεται πως κάθε μέρα μας υπενθυμίζει ότι ζούμε σε μια εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων; ότι η διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες φθίνει, ότι οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει».

Και αυτό το απόφθεγμα του Θουκυδίδη παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο, ως η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επανεμφανίζεται. Και μπροστά σε αυτή τη λογική, υπάρχει μια ισχυρή τάση για τις χώρες να συμμορφώνονται, να προσαρμόζονται, να αποφεύγουν τις συγκρούσεις, να ελπίζουν ότι η υποταγή θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια.

Λοιπόν, δεν θα το κάνει. Ποιες είναι λοιπόν οι επιλογές μας;

Το 1978, ο Τσέχος αντιφρονών Βάτσλαβ Χάβελ, μετέπειτα πρόεδρος, έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο «Η δύναμη των αδύναμων», στο οποίο έθεσε ένα απλό ερώτημα: πώς συντηρούνταν το κομμουνιστικό σύστημα;